1962. Rzeczy miłe oraz smutki.

Udany dzień, w pracy poczucie efektywności (dokończyłam finansowe podsumowanie kwietnia), ogólnie głębokie i przyjemne odczucie bycia u siebie. 

Rano zapukałam do Anne, rozmawiałyśmy chwilę, pogłaskałam Junonę, która niestety nadal nie jadła. Przy okazji poznałam osobiście drugą część teamu wspierającego Anne (Tonia przybieżała chwilę po mnie; swego czasu wymieniałyśmy się w opiece nad Junoną, ale zawsze się jakoś mijałyśmy). Po południu wymaszerowałam do pracy Kochanego. Zanim się spotkaliśmy, spokojnie napiłam się herbaty, potem mąż zabrał mnie do El Paso. Tak dziwny kierunek naszej jazdy wyniknął z tego, że wczoraj Fred zapomniał oddać Ka jeden zestaw kluczy do ich domu. Nic więc prostszego jak obiad na mieście; poszliśmy na suszi do Atami. Po posiłku Kochany oddał klucze Jot i wróciliśmy do domu. Postanowiłam jeszcze zerknąć do sąsiadki. Nadziałam się na Katlin, rozmawiałyśmy o Annie Emerytce, wspominałyśmy dawne dobre czasy weranda news, sąsiadka pokazała mi jaką wiązankę kupiła (białe róże i białe chryzantemy) oraz pochwaliła Ethana, który chciał pożegnać znajomą i podziękować jej za to, że zawsze dawała mu po dwa euro.

U Anne było trochę łez i robienie zdjęć małej pulpecji. 

W ciągu dnia Junona poczuła się lepiej i nawet zjadła Rysiowy pasztecik. Jakoś zeszło do ósmej. Jeśli nic dramatycznie się nie zmieni, zabieg uśpienia jest zapowiedziany na sobotę. Do tego czasu sąsiadka dostała wolne w pracy i powoli żegna się ze swoim pierwszym kotem.

***

Wczoraj skończył się kwiecień, przetuptał bardzo cicho, wprowadził wiele zmian zasadniczych:

1597. Dzień o nazwie Środa.

Po wczorajszym dniu porywistoponurackim wróciło złudzenie wiosny, ptaszę kwili, pojawiło się słońce. Kochany pewnie wstał o drugiej i wyjechał, gdzie miał wyjechać, bezszelestnie, albo tak byłam złakniona snu. Na przystanku wiatr obejmuje mnie ozięble.
___
edit 17:30 nareszcie obydwoje w domu. Wprawdzie, gdy wyszłam zza winkla, okazało się, że samochodu Freda nadal nie ma, ale Kochany dojechał ledwo zdążyłam się przebrać. Herbata zrobiona, kaczka w piekarniku, marchewka starta. 
___
edit 19:30 Fred już wskoczył pod kołdrę. Poszłabym w jego ślady, ale kuchenka, ale może jedna czy dwie prace do sprawdzenia. Poza tym, kusi mnie i wiem, że ulegnę: będzie kobra, tylko jeszcze nie wiem jaka. Wcześniej rozmawiałam z tatą, który sądził, że mamy dzisiaj wolne (tatko jak zwykle pracuje, zapisuje które ptaki kiedy przylatują i zdaje relację z ostatniej nocki, gdy obudził go tętent stada jeleni). W Polsce bardzo ciepło.
___
edit 22:25 Kto zabił św. Mikołaja (1972) z Milewską, Chamcem w peruce, Kowalewskim. Nawet przyjemne, chociaż groteskowe (poza tym od początku wiedziałam, kto jest czarnym charakterem). Word w offisie doprowadza mnie do pasji szewskiej. Czyli pora sprzątnąć stół i spaćku (kuchenka nadal brudna; awrio).

1232. Wpadłam.

Wyszłam w południe na morski obchód (ciepło, wiatrówka na T-shirt wystarcza), wracając spotkałam przy plaży zwiniętego w precelek i czekającego na swoje stado Cookeya. Myślałam o nim niedawno, zastanawiałam się, co tam u niego, bo kopę miesięcy się nie widzieliśmy. Starenia, z jakąś naroślą na środku czoła. Nie zawracałam mu głowy, widać było, że chce się zdrzemnąć na świeżym powietrzu.  

Kochany wybrał się do Trewiru, ale przez telefon za dużo nie zobaczyłam (czekam na foty robione aparatem). 

Odpaliłam trochę roboty w trzech znajomych tematach, a kiedy w porze obiadowej wyszłam na chwilę na dwór, żeby zrelaksować się pięknymi okolicznościami przyrody, Katlin mnie dopadła i sprzedała njusa: Anna jest już drugi tydzień w szpitalu, bo przewróciła się na spacerze. Nie wiem jakim cudem ominęło mnie to wydarzenie towarzyskie, wydawało mi się, że niedawno z nią rozmawiałam. I jeszcze, dom naprzeciwko, ten w którym mieszkała Rachel, będzie na sprzedaż. 

Poza tym Marksistkę drukują w GW. Poza tym spokojnie. A potem wpadam w statystykę i w czarną rozpacz. Oh, well.

866. Majowy stan umysłu.

Początek dnia taki sam jak wczoraj, tylko bardziej. Zamiast kapania, zdecydowany deszcz. Ryszard wyrwał mnie z głębokiego snu wpół do ósmej szturchając mnie w łokieć. Pomimo aury po obiedzie poszliśmy z Kochanym na spacer, a raczej podjechaliśmy do plaży samochodem ze względu na kocie zapędy, żeby nam wszędzie towarzyszyć. Ryszard poszkodowany nie został, przed wyjazdem w mżawce zrobiliśmy z nim kółko po osiedlu. Idziemy, patrzymy, ciągnie za nami pomimo deszczu, mała, futrzasta łajza. Już przy sklepie, po drugiej stronie ulicy szła rodzina z dziećmi i jedna latorośl rozpoznała kota, a nawet zaczęła wołać Richard! Richard! Richard tylko się obejrzał, nie mam czasu, z rodzicami idę, talk to u later. W zasadzie nie wiadomo kiedy minął dzień, nagle nieodwołalnie zrobiła się dziewiąta wieczorem, a małżonek zorientował się nawet, że jest niedziela i maj. Wszystko jest mokre, to ciepła, bezwietrzna wilgoć. Słońce właśnie zachodzi. Trochę słuchałam Harry'ego Stylesa (łomatkobosko!), trochę Rolling Stonesów, Fred wygrzebał film, który może być odpowiedni na majowy stan umysłu, francuski dramat Nadzwyczajni (2019). Będzie się za chwilę okazywało jak bardzo.

501. Majówka.

Skoro doszłam już do wątku, że dzięki pracy weekend raduje mnie bardziej, zaczęłam dzień od zielonej herbaty (ostatnio odkryłam Macha Twiningsa), owsianki z bananem i jagodami, albumu Świnie MWNH (1985) i małej czarnej. Przed dziesiątą siedzę więc z kaffką wpatrzona w kotka na oknie oraz piękny poranek za nim i słucham muzyki. Dzień dobry.

136. Lato?

Rano: wstałam do sceny z horroru. Zadowolony Rysio siedział rozciągnięty w drzwiach kuchni, a za nim podłoga pokryta była drobniutkiemi, czarnemi piórkami. Żebym nie miała złudzeń, znalazłam też pół małej główki. Kot pękał z dumy, a ja z rozpaczy. Wychowałam potwora!

Po śniadaniu: Fred pojechał sam na zakupy do Drołdy, gdy wrócił, trochę zajęło mi czasu przygotowanie obiadu, a po herbatce, coś przed siódmą, wyszliśmy na wsiowy lans i spotykaliśmy po drodze małego kotka, którego Rysio tak się wystraszył, gdy kilka dni temu ciągnął się za nami:

Chmury nad wsią były deszczowe, wzięłam ze sobą płaszcz, bo byłam pewna, że w drodze niechybnie zmokniemy. Z daleka już widzieliśmy, że nad morzem pada. Prawie nie był wiatru, ale niebiański prysznic konsekwentnie wędrował w głąb morza ...

... nad plażą przez jakiś czas wisiała taka chmura:

... ale gra świateł z minuty na minutę zmieniała się na naszą korzyść:

Spotkaliśmy chyba tego samego pieska, co jakiś czas temu, tym razem bez opiekuna. Pies wydawał się miło spędzać czas na plaży taplając się w łagodnych falach przypływu i od czasu do czasu zachęcając przechodniów do rzucenia mu piłeczki:

[glany mojego Freda:]

W czasie spaceru śledziliśmy jak zza chmur powoli wyłania się tęcza, jeden jej koniec był nad Głową, drugi moczył się w wodzie, gdzieś około miejsca, gdzie od samego początku na horyzoncie widzieliśmy statek, o którym początkowo sądziłam, że to Michael, nasza lokalna łódź ratownicza.

To był dobry pomysł męża, iść tak przed siebie wieczorem. Słońce coraz wyżej, dzisiaj jest kalendarzowy Beltain — pierwszy dzień iryjskiego lata. Jeszcze wiek temu w ten czas farmerzy zapalali na polach dwa wielkie ognie i przepędzali pomiędzy nimi swoje stada bydła, by chronić je przed chorobami, dokładnie tak samo jak przez tysiące lat :)

W drodze powrotnej dobiegła nas przyjemna woń pieczonego ciasta wydobywająca się z lokalnej włoskiej pizzeri, która podaje klientom zamówienia przez okno. Nieśmiałe próby powrotu do normy.

Po dłuższym mędrkowaniu zaraz zasiądziemy do Francuskiego łącznika (1971) Friedkina.