136. Lato?

Rano: wstałam do sceny z horroru. Zadowolony Rysio siedział rozciągnięty w drzwiach kuchni, a za nim podłoga pokryta była drobniutkiemi, czarnemi piórkami. Żebym nie miała złudzeń, znalazłam też pół małej główki. Kot pękał z dumy, a ja z rozpaczy. Wychowałam potwora!

Po śniadaniu: Fred pojechał sam na zakupy do Drołdy, gdy wrócił, trochę zajęło mi czasu przygotowanie obiadu, a po herbatce, coś przed siódmą, wyszliśmy na wsiowy lans i spotykaliśmy po drodze małego kotka, którego Rysio tak się wystraszył, gdy kilka dni temu ciągnął się za nami:

Chmury nad wsią były deszczowe, wzięłam ze sobą płaszcz, bo byłam pewna, że w drodze niechybnie zmokniemy. Z daleka już widzieliśmy, że nad morzem pada. Prawie nie był wiatru, ale niebiański prysznic konsekwentnie wędrował w głąb morza ...

... nad plażą przez jakiś czas wisiała taka chmura:

... ale gra świateł z minuty na minutę zmieniała się na naszą korzyść:

Spotkaliśmy chyba tego samego pieska, co jakiś czas temu, tym razem bez opiekuna. Pies wydawał się miło spędzać czas na plaży taplając się w łagodnych falach przypływu i od czasu do czasu zachęcając przechodniów do rzucenia mu piłeczki:

[glany mojego Freda:]

W czasie spaceru śledziliśmy jak zza chmur powoli wyłania się tęcza, jeden jej koniec był nad Głową, drugi moczył się w wodzie, gdzieś około miejsca, gdzie od samego początku na horyzoncie widzieliśmy statek, o którym początkowo sądziłam, że to Michael, nasza lokalna łódź ratownicza.

To był dobry pomysł męża, iść tak przed siebie wieczorem. Słońce coraz wyżej, dzisiaj jest kalendarzowy Beltain — pierwszy dzień iryjskiego lata. Jeszcze wiek temu w ten czas farmerzy zapalali na polach dwa wielkie ognie i przepędzali pomiędzy nimi swoje stada bydła, by chronić je przed chorobami, dokładnie tak samo jak przez tysiące lat :)

W drodze powrotnej dobiegła nas przyjemna woń pieczonego ciasta wydobywająca się z lokalnej włoskiej pizzeri, która podaje klientom zamówienia przez okno. Nieśmiałe próby powrotu do normy.

Po dłuższym mędrkowaniu zaraz zasiądziemy do Francuskiego łącznika (1971) Friedkina.