903. Life goes on.

Well, praca przyjemna, na przerwie pokłusowałam do Moorlanda i się rozrzewniłam. Nie chce mi się ruszać, niczego zmieniać, iść do przodu, a trzeba, kurczaczek, trzeba, bez względu na to, jak mocno się zagnieździłam na żerdce w tym kurniku. Jednym okiem zerkałam dzisiaj na tekst, który miałam oddać do północy, nie udało mi się go dokończyć do popołudniowych zajęć, więc klikałam także w trakcie kursu.

Majkel zadziwiająco rozmowny zaczepił mnie w kolejce do autobusu (w zasadzie zrobił na mnie "buu!"), był w towarzystwie Alkoholowego Paddy'ego (czyli Jimmy'ego, pewnie większość dnia udawali, że nie pociągają). Szkodzi mu ta znajomość, wyglądał bardzo kiepsko. Domyślam się, że po jednorazowym, grzecznym pojechaniu z Anne na plażę, doszedł do wniosku, że już może wypić jedno dwa trzy cztery piwa, na początek. 

Kochany znowu północek na Północy, rano mnie podwiózł, po czym przeżył ekscytację dnia, gdy szukał portfela, który się nie zgubił. Pogoda była dziwaczna, słoneczna niby, ale z biegiem godzin coraz bardziej zacinająca zimnym wiatrem. Problem kota, którego trzeba wieczorem szukać, rozwiązał sie sam — zanim skończyłam zajęcia zaczęło padać i niezadowolony rudzielec rozłożył sie na łóżku w sypialni w pozie wyczekującej.

Tekst puszczony w obieg ... żeby tyle czasu dumać nad dwoma stronami, śmieszne po prostu. Ale w takim razie w nagrodę Secrets and Spies obejrzę, tym razem z panem Bennetem.