1175. Wyprawa kulturalna.

Chciałbym skorzystać z okna pogodowego, więc jeśli mógłbyś mi przygotować infrastrukturę do mycia samochodu ... rzekł Wu do Freda zdaniem złożonym o poranku przy kawie. W ten sposób szwagier zabrał się za pucowanie auta, gdyż wg jego standardów było za brudne, żeby nim jechać "na operę", czy gdziekolwiek indziej. Dla nas był ok, ale nie byliśmy przeciwni. Nie skończyło się na odkurzaniu, Wu wytaszczył wszystkie dywaniki i przetarł wnętrze na mokro. Widać było, że od razu lepiej się poczuł. Ale za to Ty jesteś szczęśliwy cały czas, a nie tylko wtedy, gdy sprzątasz samochód, pocieszałam Freda (który wcale tego nie potrzebował). Zdążyliśmy jeszcze zagadać Anne, jak wyjeżdżała zrobić nam operę ;)

W Dublinie byliśmy około drugiej. Po znalezieniu miejsca parkingowego poszliśmy na chwilę do zielonego Stefka:

Dłuższe szukanie restauracji nie dało pożądanych efektów, w ten sposób wylądowaliśmy w Toltece, po czym napełnieni meksykańskim jedzeniem z buta udaliśmy się w kierunku Bord Gáis Energy Theatre. Jeszcze w najbliższej Caffè Nero (z widokami na Grand Canal) zdążyliśmy uraczyć się kawą i czekoladkami kupionymi przez Wu:

W Kawalerze srebrnej róży Straussa/Hoffmansthala śpiewali: znane nam z Carmen Paula Murrihy (Octawian) i Celine Byrne (marszałkowa), Claudia Boyle (Zofia), a wśród panów Andreas Bauer Kanabas (baron Ochs) i Mark Stone (von Faninal). Murrihy była tym razem średnio przekonująca aktorsko, ale całość dobra, piękna scenografia, muzyczno-scenicznie najbardziej podobał się mi drugi akt.

Wzruszyło mnie jak w drodze powrotnej obaj panowie rozkminiali intencje marszałkowej. W domu przed północą, ja z bolącym gardłem i myślą, że jutro, czyli zaraz, trzeba do pracy. Arrrrghh. Dublin nocą jest piękny.