1582-1583. Kontrasty.

Wtorek letargiczny. Kochany wyjechał do pracy wcześniej ode mnie, ponownie spotkaliśmy się w mieście po południu, gdy akurat wybierałam nabiał w polskim sklepie. Reszta to ruchy bardzo wolne, zalegam, mielę w głowie, w genealogii dochodzę do Okoniów/Konieckich (znajduję trzy ciekawe akty). Danka się odezwała, jej latorośle chcą studiować za granicą; dość długo konwersujemy fejsbukowo, choć nie powiedziałabym, żebyśmy się kiedyś bardzo przyjaźniły (przypadku, gdy koleżanka zaczęła się przy kawie zalewać łzami z powodu sytuacji zawodowej, nie liczę), nie odnoszę też wrażenia, że była to rozmowa interesowna. Odbieram Dankę jako osobę zbyt spiętą, żeby była mnie w stanie dłużej tolerować. Może odnowimy kontakt, przyszłość pokaże. 

Od wczoraj bolący migdałek mnie rozpraszał, ale środa zaczęła się bardziej komfortowo, Kochany miał wolne i mógł mnie podwieźć do pracy (czyli wyciągnęłam nieboraka z łóżka o świcie; zrobiłam mu kawę, ale to słaba pociecha). Dżim odkrył, że w Irlandii chyba nigdy nie było bobrów, a szkoda (wg mnie i Dżima). Małżonek kupił trzy niebieskie, włoskie talerze obiadowe, osłonkę dla opuncji i bawełnianą pościel. Po południu podeszłam do rzeczywistości systematyczniej niż wczoraj: przewaliłam trochę papierów, rozmawiałam z mamą (o dawnej polonistce która spędzała swoje ostatnie chwile u Sióstr i właśnie umarła, o Staniszkis i ponad dziewięćdziesięcioletniej Ani Kusiak z UK). Ćwiczyłam pół godziny, umyłam włosy, obejrzałam memy z Najsławniejszym Janem Pawłem i wróciłam do papierologii. Kochany zawsze obok, robi obiad i słucha punka. O mały włos, a byśmy się w życiu rozminęli. I co by wtedy było? I u kogo Ryszard zjadłby wszystkie te paszteciki warte zjedzenia? Aż strach tak myśleć (bo groza i smutek).