Kochany na dziewiątą do pracy. Wstałam wcześniej na herbatę zieloną i buzi, i odpaliłam plan: poblogować, zjeść śniadanie (Billy Joel w tle, płyta Streetlife Serenader), znaleźć odpowiedni strój na wieczór, sprawdzić parę prac na jutro, zjeść zupę grzybową (kupioną wczoraj przez męża) i z sąsiadką heja do Drołdy. Tam, wiadomo, poczekać, aż Kochany wyjdzie o trzeciej z pracy. Zupa grzybowa była niedobra, cała reszta wg planu (jeśli chodzi o strój, m.in. czarne barkery, krawat teścia, skrzydlasty, czarny płaszcz Aligne, jak z klipów z lat 80.). Po dwunastej zaszłam do Anne, przywitałam się z Junoną, uderzyłyśmy w drogę, sąsiadka podwiozła mnie pod samą Costę. Siedząc w kawiarni dokończyłam czytanie ebooka Włodka Goldkorna, Dziecko w śniegu (Czarne, 2018). Miałam też chwilę na rozpoczęcie Walk the Blue Fields, pierwsza opowieść oczywiście świetna; po takiej dawce grozy byłam już gotowa na Wagnera, ubrałam płaszcz i w wejściu natknęłam się na Kochanego. Małżonek jeszcze przebrał się z munduru w strój operowy, a potem co koń wyskoczy w kierunku Dublina.
Byliśmy w stolicy trochę po czwartej, wystarczająco, żeby w Caffè Nero przy Grand Canal Dock napić się i coś zjeść (to ja, croissant z ham & cheese). Potem Bord Gáis Energy Theatre, premiera The Flying Dutchman Wagnera.
Giselle Allen jako Senta, Jordan Shanahan w roli Holendra, inni wykonawcy: bas James Creswell (ojciec Senty), tenor Toby Spence (Eryk), mezzosopran Carolyn Dobbin (Mary), tenor Gavan Ring (sternik). Jeden antrakt z atrakcjami — rozległ się alarm przeciwpożarowy, wyproszono nas za drzwi, na szczęście to tylko jakaś zmyłka i po kilku minutach mogliśmy wrócić do środka na drugą część.
Idziemy przez wieczorny Dublin do Babci:
Bardzo mi się podobało, jak zwykle, naprawdę lubię interpretacje INO. Po dziewiątej w domu, jemy i przeżywamy.
To był wspaniały wieczór, który zaczął się dla mnie, gdy Cię zobaczyłem gotową na naszą małą wyprawę. Jesteś moim szczęściem :-)
OdpowiedzUsuńTa interpretacja "Latającego Holendra" mnie powaliła. Pogadamy sobie pewnie o tym na innym Twoim blogu, gdzie z pewnością o tym napiszę. Tu zdradzę jedynie, że libretto, to nudna wizja romantycznego ideału kobiety przedstawionego przez dziadersa, starego capa, czy jak tu nazwać Wagnera, transponującego opowiadanie Heinego. Zespół Opery Narodowej..., hm...., bynajmniej nie poszedł tym tropem, ale o tym gdzie indziej.
@Wolandzie, aż mi uszka czerwienieją od tego Twojego pisania (czyli teraz i nos mam czerwony i uszy).
UsuńZawsze cieszę się na te nasze wyprawy do muzyki, której przecież na co dzień nie słuchamy.