1964. Regeneracja.

Owsianka z dwoma bananami na śniadanie. A to dlatego tak mję się stało, że nie było w lodówce nic za bardzo jadalnego śniadaniowo (ni ma jaj, ni ma fasoli w sosie pomidorowym, dlaczego?). Zainspirowana przez Gosię ze Szkocji zaczęłam robić lunch dla siebie: makaron razowy z dodatkiem pieczarek, kawalątka cukinii i żółtego sera. Mistrzyni kuchni po prostu ;), talerz wylizałam do czysta oglądając mietczynskiego robiącego sushi burgery, po czym rozwiesiłam pranie i ... poszłam spać. Obudziła mnie wiadomość tekstowa od Anne. Czas już był najwyższy, za godzinę Junona jechała do weta, więc poszłam się z nią pożegnać. Siedziałyśmy w sypialni na górze, my dwie i pulpecja wylizująca sobie łapki z leku.

Żegnaj pulpecjo, miałaś dobre życie.

Przepierka, prasowanie, robienie obiadu, sporo oglądam mietczynskiego (nadrobiłam kilka ostatnich filmików kulinarnych). Z innych randomowych rzeczy: zagadnęłam Aś, czy ma ochotę wzbogacić swój ogródek o parę lucyferów, bo wykopałam wczoraj kilka chaotycznie rozsianych bulw, które, jeśli nie znajdą sobie nowego miejsca, pójdą na Rysiową górkę (Aś się zdeklarowała, zawieziemy je, jak będzie na to czas); FB wyświetliło mi, że mamy z Kochanym ósmą rocznicę znajomości tamże; poza tym odkryłam wypalone! smugi na oknie, jedną bardzo głęboką, pełną popiołu. Czyli: okno w którymś momencie się paliło! Rzeczywiście, jakiś czas temu czuliśmy w domu spaleniznę, ale nie odkryliśmy wówczas źródła zjawiska. Zastanawiałam się, jakie urządzenie elektryczne stało w tym miejscu. Dopiero kiedy Fred wrócił z pracy, olśnił mnie: lusterko. Dom mógł nam spłonąć przez lusterko od kilku lat stojące na parapecie.

No i takto minęła sobota. Wypoczęłam, wyspałam się, siły zregenerowałam. Jutro wyciągam Fredowe hantle.