2032. Dwudziesty dzień lata.

Rano napierdalanka kocia, oczko Maniusiowe wydobywać się zaczęło z zaczerwienionej powłoki, wrócił wigor, wróciły siuśki. Miałam niepokoje, bo dzisiaj gównażeria zostawiona na ponad dziesięć godzin sama w domu, ale cóż zrobić, chrupki i żwirek są za pienioszki, matka z ojcem poszli do pracy, coby głodu i smrodu w domu nie było.

Odnotowuję więc o poranku, że pani Stempelek któraś tam, młoda miła dziewczyna z pieprzykiem, ma na imię Lily.

W biurze byłam sama, z wszystkimi papierami odhaczonymi, więc zaczęłam się gnieździć jak kwoczka, a to laminować, a to plakaty i informacje przypinać pinezkami, miejsce swoje znaczyć (zdjęć rodzinnych jeszcze na tablicy nie ma, ale będą, oj, będą, mąż z kotami i bez kotów); zadzwoniłam do tatki, który w kowbojskim kapeluszu załatwiał sprawy i nosił przy sobie telefon, bo wczoraj mu mówiłam, żeby nosił.

Na tyłach biura jest podwórko zamkniętego blokowiska. Tuż po południu, zaparzając którąś z kolei herbatę, obserwuję kobietę z piątką dzieci, najmłodsze może mieć z dwa latka. Afganka? Czarna suknia, ale różowa chusta zasłaniająca twarz (niqab?), chętnie wyszłabym zagadać, jednak kobieta znika, gdy czajnik kończy gotowanie. Rodzina najpewniej zajmuje mieszkanie na pierwszym piętrze, tak wynika z przemieszczania się drobnicy, która regularnie zbiega i wbiega na zewnętrzne, metalowe schody.

Wyszłam z placówki pół godziny po trzeciej, nie doczekawszy się śladu emilkowego zainteresowania, po doczytaniu ostatniej strony książki Zsuzsy Bánk Śmierć przychodzi nawet latem (Czarne, 2023). Za zakrętem wpadłam na naszego Li, któremu głupi brat ogolił głowę na jeża. Zaprosiłam Li na jutro, może tym razem przyjdzie; widać, że chłopak jest kompletnie zagubiony i szuka przyjaznej twarzy. Potem już standardowo, marsz do Freda, miastem, następnie chodnikiem wzdłuż szpalerów budlei (o jakże mi dobrze wpadło do łba, żeby założyć sandałki, lnianą koszulę i fru fru spodnie, gorąc, stopni irlandzkiego Celsjusza pewnie z dwadzieścia czy). Zrobiłam zakupy w Lidlu i poczekałam na Kochanego; wyjechaliśmy do domu tym razem bez zwłoki.

Po obiedzie, zadzwoniłam do mamy, pokazałam rekonwalescentkę ciągle walczącą z wahaniami formy (trochę senny maluszek, brykać zaczyna dopiero teraz, na dodatek po południu żadnych pozakuwetowych siusiek, że znowu dopadają mnie zmartwienia — bo jak to bez siusiek, gdzie są siuśki?). I co się okazuje: u rodziców gdzieś na "gospodarce" okociła się cudza czarna kotka. Trzy maluchy dostały tymczasowo imiona po dziadkach (widać, taka nasza rodzinna tradycja), znajomy weterynarz szuka im dobrych domów.