Strony

piątek, 11 września 2026

2460. Trzeba popracować oraz koncert.

Poranek ładnie pachniał, tak zauważył Fred. Wyszło więc, że znowu rano wylądowaliśmy razem w Czarnej, tym razem stolik przy oknie, judgement table, rzekła Dżaki. Przed dziewiąta musiałam wracać na stanowisko, czekać i nasłuchiwać, mielić papiery, stwarzać nowe papiery, obserwować sytuację równie fascynującą jak proces schnięcia farby.

Do plecaka wzięłam Boathouse Fossego. Dobry tekst. Ale też, myślę sobie, i powiedziałam to Kochanemu przy kawie, czytanie odciąga mnie od pisania. Nie piszę niczego. Zebrałam trochę materiałów o tacie, które leżą teraz w jednym z folderów na głównym ekranie, i nic więcej się z nimi nie dzieje od dwóch lat. Czytanie odciąga mnie również od oglądania filmów, do kina nie wychodzimy (prawdą jest, że często nie ma na co, idziemy do kinowego foyer, macamy wielkie ekrany omijając zachęty do kupienia popcornu w zestawie z colą, sprawdzamy plan na kilka następnych dni, a tam rzadka kupa).

Czyli piątek, dni śmigają. Jestem w domu wcześniej, jemy obiad i świeżo zakupione ciastka z Termon, spacer z koteczkami, przebieram się i wracamy do miasta. Kilka dni temu Kochany kupił bilety na występ Miah Persson (sopran) i Josepha Middletona (fortepian). Koncert w świętym Pietrze otwiera lokalnie sezon muzyki klasycznej 26/27. Lubię to miejsce pomimo tego, że siedzenia nie są za wygodne; otoczenie jest klimatyczne (nagrobki) oraz można liczyć na współpracę (pan kierujący ruch do kościoła stał na straży z małym, czarnym psem, przypomniał nam, że do Irlandii zjeżdża za chwilę Pomarańczowy i wiadomo, że my jesteśmy fajniejsi; kobieta robiąca fotki do lokalnej gazety).


(we wstępie, podczas rozmowy z wykonawcami, prowadzący Gavan Ring najwyraźniej nie złapał, w jaki handball grała kiedyś Persson i tłumaczył, że w Irlandii też jest to znana gra ... podczas, gdy nie jest, bo miał na myśli GAA handball, czyli coś zupełnie innego ;)). 

Dużo Mozarta, Schubert i Haydn, włoski, niemiecki, angielski, było Voi che sapete oraz Dove sono. Na szczęście nie na tyle długo, żeby twarda ławka kościelna wprowadziła mnie w zły nastrój (o dziesiątej jesteśmy z powrotem). Ach, weekend ...

6 komentarzy:

  1. Byłem kiedyś na Requiem Mozarta w którymś z Gdańskich kościołów (u św. Brygidy może?) i twarde ławki są moim głównym odczuciem zapamiętanym z tego koncertu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @Dariuszu, w świętym Pietrze są nawet poduszki, ale cóż zrobić z plecami dotykającymi kanciastego oparcia. Byliśmy tu na Mesjaszu Händla oraz na Pasji św. Mateusza Bacha — oj, tu było trzeba więcej cierpliwości. Ale cóż ... jak siebie znam, w grudniu będę chciała pójść na zapowiadane Weihnachts Oratorium.

      Usuń
    2. Bierz ze sobą poduszkę podplecną. Bardzo jest irytujące, gdy takie niewygody zaburzają percepcję sztuki.

      Usuń
    3. @Agniecho, jest to jakieś rozwiązanie, możliwe, że wykorzystam je następnym razem :)

      Usuń
    4. Ooo... Niewłaściwie wyprofilowane oparcie to jeszcze gorsza męka niż zimna, twarda decha pod tyłek! Ale dorzucę w ramach uzupełnienia, że za późno poszedłem, więc znalazłem już tylko miejsce za filarem i wykonawców prawie w ogóle nie widziałem :D

      Usuń
    5. @Dariusz za Filarem, bardzo ładna ksywa :D

      Usuń

Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.