789. Łopot.

Śniłam, że był już czerwiec i zapomnieliśmy o festiwalu gitarowym Rory'ego :). Skąd mi ten sen, nie wiem. Obudził mnie deszcz za otwartym oknem i kot z petycją.

Od kilku dni trzymam się codziennych, krótkich sesji z duolingo, więc ...

— Kur**!, rzekę po raz któryś, głośniej, bo zapomniałam, że w niemieckim rzeczowniki zakończone na -tion są rodzaju żeńskiego (jak można zapomnieć o czymś takim?). Mąż podbiega z nożem (akurat robił obiad) i całusem. 

— Kocham cię, mówisz językami i na szczęście nie jesteś dziewicą koncentro ... konsekrowaną. 

— Ani konserwowaną, dodaję.

Pierwsza połowa dnia upłynęła z Janerką i Demarczyk. Fred zrobił obiad, zjadł wcześniej i pognał na zmianę do Blanchardstown. Wałkowałam genealogię (zaczyna to być taka bezmyślna odskocznia, jak układanie pasjansów). Rozmawiałam z mamą, która mi oświadczyła, że zaczęła się uczyć hiszpańskiego i ma na oku domek w Alicante. Bardzo słusznie. A na razie zamierza pracować tak długo, aż znajome-królika, które ostrzyły sobie zęby na jej stanowisko, zgrzybieją i pójdą na emeryturę. To też popieram, niech spadają młode prukwy. 

Wyrzucam sobie, że czytanie mi nie idzie, nie mogę się zmusić. Wymyślanie tematu pracy mgr też nie (we śnie miałam dobry pomysł, ale kiedy się obudziłam okazało się że taki nieszczególnie, w sumie rzucenie tego wszystkiego i wyjazd na festiwal Rory'ego było lepszym planem pod każdy względem). Czy mi zawsze deadline musi łopotać za uszami?