912. Awaria.

W nocy zniecierpliwiłam się przy aktualizacji komputera i zostałam za to ukarana. Mój laptop żadnym zaklęciem nie dał się rano uruchomić. Nie znam hasła administratora, więc tragedia. W związku z tym śniadanie było dziwaczne: kopytka podsmażone na maśle z tak samo przygotowanymi pieczarkami, które miały być wczoraj na obiad, do tego kulki ciasta z masłem czosnkowym. Piękny mechanizm radzenia sobie mi wyszedł: gdy coś nie wychodzi, robimy coś innego bardzo szybko. Pojechaliśmy też z Kochanym załatwić sprawę opłat za dom, payslipy na szczęście były cały czas na emilkach, więc przynajmniej z tym nie było problemu. Po wizycie w urzędzie poszliśmy do Caffè Nero, a potem na chwilę do miejskiej galerii (nie było tam nic ciekawego, chyba instalują dopiero nową wystawę). 

Dzień jest niezwykle parny, góry wiszą we mgle. 

W domu zaczęłam przygotowywać się do podróży, tymczasem Fred włączył Grechutę i rozpoczął wielkie prasowanie. Umyłam włosy i tak już do końca dnia będę łaziła w szlafroku, robiąc obiad, mierząc ubrania na podróż, czytając teksty na Fredowym lapku. Kochany zadzwonił do kumpla znającego się na awariach (Luka poradził mi, żeby najpierw zgrać pamięć i od tego zacznę; i tak nie zamierzałam brać laptopa w podróż, więc ciśnienie mi ze łba nieco zeszło, czy słusznie to się już okaże innym razem), potem wyjechał do Ka&Jot. Wprawdzie zapowiadaliśmy się razem, ale muszę pozbierać myśli z podłogi.

Z innych rzeczy: oboje mamy wrażenie, że nocą ktoś do nas wpada na szamę. Ryszard drugi raz pod rząd jest z rana głodny, a jego miseczki są nienormalnie do dna wyczyszczone. Anonimowe zwierzątko jest bardzo dyskretne i szybkie, dzisiaj uwinęło się pomiędzy pierwszą w nocy a siódmą nie budząc żadnego z nas.