2461. Rosina, bambosze, ciepło.

Sobotę zaczynam późno, ósma, okna zapłakane deszczem, pod kapturem szlafroka słucham Dove solo w wykonaniu Dorothei Röschmann (2006). Melodia towarzyszy mi przez cały dzień.

Po śniadaniu dzwonię do mamy, rozmawiamy o pogodzie, o wypadkach pociągowo-samochodowych, o sąsiedzie, który nie lubił Filemona i jest może przygłuchy, a na pewno głupi, o Felku, który wyleguje się na maminym łóżku brzuchem do góry. Tatko też się pojawia, w kapeluszu roboczym referuje ostatnie przemyślenia.

O jedenastej wyjeżdżamy z Kochanym do miasta, najpierw do TK Maxxa, na kawę i do Tesco (w pierwszym sklepie szukam domowych bamboszy, znajduję coś o nazwie Monique w kolorze mocha jak głosi etykieta niby z UK, a w realu pewnie z Chin; nie szukam, ale znajduję kolejną czapkę Seebergera, tzn. mąż mi znajduje w dziale męskim, bordową z guziczkami, i kiedy trącamy się dupkami podczas przymierzania, Pan Murzyn nas zaczepia mówiąc It's the best love I never see, guys, the best love I never see). Potem jeszcze do kociego sklepu po drugiej stronie miasta, jedziemy więc prowincją — Fred wskazuje mi biały krzyż postawiony tam, gdzie Eileen miała wypadek po którym zmarła. Skoro ciągle kupujemy żwirek w Maxi Zoo, w końcu przełamuję się i ściągam ich aplikację.

Pomiędzy powrotem do domu i wyjazdem wieczornym wciskamy obiad Fredowy, przeglądanie Internetu i prawie godzinne wyjście kocie (dziewczyny zasadzają się na ogromniejące z dnia na dzień stado młodych szpaków kołujące nad osiedlem).

Wieczór z Ka&Jot, rozmawiamy głównie o medycynie, trochę o migrantach i polityce (czyli najbardziej o biednej Catherine, naszej prezydentce, co się musiała dzisiaj witać z Pomarańczowym knurem). Po rozmowach kuchennych jak zwykle przechodzimy do salonu obejrzeć oferty Netflixa (kontynuacja 1670, trzeci sezon, odcinki 3 i 4).

Wróciliśmy niedawno. Nadzwyczaj ciepła noc jak na tę porę roku, ciepła i bezwietrzna, więc cicha tak, że gdyby zając, lub inne stworzenie nad wyraz zębate, rąbał jabłka w ogródku, najpewniej bym go usłyszała. Podeszłam ostrożnie do bramki, nasłuchiwałam chwilę. Jeszcze nie.

2440. Sobota w odcinkach.

Jasny, zimny poranek. Wykaraskałam się z łoża na tyle wcześnie, że Kochany zdążył mi dać buzi przed wyjściem. Już zapakowałam do pralki koce i ręczniki, weekend ma być bez opadów, więc jest nadzieja, że wszystko będzie ładnie schło w ogródku.
___
edit 8:25 przed chwilą ktoś wrzucił do szpary w drzwiach ulotkę zatytułowaną Four Things God Wants You To Know. Same bullshit as always, oraz marnacja papieru; miałam ją tu nawet pokazać, bo obfociłam. Ale stała się ciekawsza rzecz: imigrant stuka we frontową ścianę naszego domu, czasem dość głośno :D Panowie przyjechali przed kwadransem, będą kończyli fragment, który nie został uprzednio docieplony. Dobrze, że nie wyszłam na poranny spacer, koteczki potrzebują wsparcia kociopsychicznego.
___
edit 11:20 panowie grzebacze zniknęli po godzinie, ściana jest docieplona, gotowa na położenie tynku. Śniadanie wciągnięte (homemade frytki z erfrajera, dwa jajka sadzone, na deser mała czarna i jeden Tunnock's tea cake). Obejrzałam pierwszy półgodzinny odcinek Normal People (2000). Drugie pranie rozwieszone pod ciemniejącym niebem. Na czytnik wrzuciłam dwie wypożyczone książki, nowelkę Keegan So Late in the Day oraz powieść Eileen Teethmarks On My Tongue (tę drugą wypożyczyłam tylko po to, aby biblioteka nie żałowała, że inwestuje w produkty niszowe, zaś Claire do przeczytania wieczorem). Cały czas wraca do mnie pewien pożegnalny wpis blogowy na który chciałabym zareagować współczująco, ale wiem, że nie powinnam. 
___
edit 20:05 miało być słonecznie? Ha! No dobra, nie padało. Gdy tylko skończyłam poprzedni wpis, biały van ponownie zjawił się na osiedlu. Było dalsze stukanie i pukanie, tynk nałożono, do odhaczenia zostały drobne poprawki na które będziemy czekali kto wie jak długo. Uwięziona w domu obejrzałam 25.3 odcinek Midsomer Murders (bardzo podoba się mi motyw z aktorami powracającymi w innych rolach — tym razem Kevin McNally, który nie wiedzieć czemu zapadł mi w pamięć jako Orville Tudway) oraz zaopatrzyłam się w papućki z rogami reniferów, wspomnienie po Kaś Matce Kotów. Zadzwoniłam do mamy (mama zafascynowała się historią Margaret Gallagher z Belcoo; postać jak najbardziej kojarzę, więc był to główny wątek naszej rozmowy). Jesteśmy z Kochanym napełnienie makaronem i wyspacerowani przez koty. Pora wziąć się za książkę.

2016. Czwarty dzień lata.

Wczorajsza przygoda internetowa uświadomiła mi, że niektórych haseł nie zmieniałam od wieków. I że trzeba przepisać je do nowego kajecika, bo bazgry o kontach nieaktywnych zachodzą na siebie, niczego już nie przypominają, tylko wprowadzają chaos doprawiony szczyptą nostalgii za umykającym czasem i znikającą pamięcią.

A to małe potaty o poranku:

Wzorując się na poniższej grafice ilustrującej stadia rozwoju potata, Bronia będzie raczej Big Long, a Mania raczej Big Potat.

W pracy przyjemnie, cicho. Jacyś ludzie się odzywają, ale to nic pilnego. W czasie przerwy zaszłam do Czarnej, dosiadła się do mnie niejaka Bridget, która zapodała mi informację, że jest medium. Rozmowa zaczęła się od tego, że zapytała mnie skąd jestem. Obstawiała Francję. Zupełnie nieintencjonalnie mój akcent wędruje w jakieś regiony zachodnio-niemiecko-galijskie, ale zdarzyło mi się też, że osoby z Dolnego Śląska podejrzewały, że jestem raczej skądinąd, najwyraźniej wieś wielkopolska, moja pierwsza językowa tożsamość, zostanie ze mną do końca.

Czytelniczo teraz już tylko Gorzko, gorzko, skupienie, bo książka jest długa i ciekawa. Zadzwonili do mnie z RR Books, niestety nie mogą na razie nigdzie znaleźć książki Eileen. Przyjęłam to do wiadomości, jednocześnie zmotywowałam się do poszukania książki używanej. Znalazłam.

Koniec szychty o drugiej. Szef nam macha, wsiadam do autka, lecimy do konkurencyjnego weta zrealizować dwa vouchery od Royal C (jedna z pań twierdzi, że mam doppelgängera, bo już tu byłam ze swoim potatem — oczywiście, że mam, ale sądziłam, że zostawiłam ją w Polsce, raz nieomal miałam z jej powodu kłopoty na logice u profa Zygmunta), potem do TK Maxa, kupić ogranicznik do drzw, który nie został kupiony, gdyż go nie było (zamiast tego, do torby wpadła mi bawełniana kamizelka Chinti & Parker i wilczy T-shirt w paski Each x Other).

Wracamy do domu; czytam, Kochany gotuje, pożeramy kalafiora, dzwonię do mamy z zapytaniem, czy wczoraj mieli oberwanie chmury, ale w cudownym miejscu takie rzeczy się nie zdarzają. Zielona herbata i blogowanie (wyłączenie tej funkcji w smartfonie jest zbawienne dla głowy). W ogrodzie dopełniam glebą i wynoszę za dom donice z zapadającymi w letni sen cebulami narcyzów, zajmuje mi to kilka minut. Potem idziemy z Kochanym na wieczorny, godzinny spacer nad morze; zielona sałata tym razem wybiła tuż przy kawiarence, szuram.

2012. Lubię przejść się ...

... w przerwie w pracy po mieście, a gdy mam na sobie lniany płaszcz i pork pie, to już szczególnie. Po prawdzie, nigdy nie czułam się w swoim ciele tak dobrze, jak teraz, z łbem siwym, w szerokich spodniach, które chwilowo są modne. Czyli że wychodzę i zbieram hołdy. A nawet jeśli nie, to tak sobie wyobrażam, więc idę krokiem szerokim, zamaszystym, powiewając ogonem płaszcza, aż lokalni dziwacy uprzejmie schodzą mi z drogi.

Po wysłaniu kilkudziesięciu załączników nastąpiła cisza w eterze; współpracownica wyczuwając, że wszyscy wracają do domu, wyszła w południe zalecając mi toż samo. Postanowiłam trochę poczekać, nie czuję się jeszcze dość pewnie. Pożytek taki, że zaczęłam czytać niedawno nabytą Europejkę Gretkowskiej. Pojęcie mam o autorce żadne, więc tym chętniej się zapoznaję (doczytałam pamiętnik do lipca i zostawiłam książkę w pracy planując sobie we łbie, że w weekend skupienie będzie na Gorzko, gorzko).

Kochany zajechał Babcią o umówionym czasie i wyruszyliśmy do El Paso. Suszi. Kawa w Trzecim Miejscu. Spacer Clanbrassil, więc księgarnia, książka (tomik wierszy z autografem poetki lokalnej) nabyta tylko dlatego, że w jednym z tekstów pojawiła się nazwa naszej wsi. Zapytałam też o książkę Eileen, tę, której nigdzie nie mogę znaleźć; nie mogłam się oczywiście powstrzymać od przybajerzenia, że znam autorkę, znałam, gdyż ... 

Wędrując po mieście zostaliśmy zaczepieni przez pewnego pijaczka, który koniecznie chciał uścisnąć Kochanemu dłoń. Ciepło. Zauważyłam, że dwa znane nam murale zamalowano nowszymi dziełami: zamiast muralu Tellasa upamiętniającego dr Thomasa Coultera na 18 Francis St objawił się koń ze skrzydłami, a Edward de Bruce przy 1 Earl St zyskał nową odsłonę, całkiem zresztą ciekawą. Gdzieś tu niedaleczko go koronowali, tego Edwarda; korony długo nie nosił.

Wróciliśmy do domu po siódmej. Zajrzałam na chwilę do Anne, potwierdzić, że będę mogła się opiekować jej imigrantami, jeśli tylko jej nieobecność nie przypadnie w czasie, gdy będziemy koczować u przyjaciół.

Mleczaki są u nas już tydzień. Bronka wydziera się wniebogłosy prosząc o jedzenie, Mania zaskoczyła mnie miaukami przedsennymi, mały attention seeker (zanim wtuliła się we właściwe miejsce miau miau miau i miau). Bałagan, ale na zewnątrz pięknie, dużo prania powiewało dzisiaj w letnim wietrze. Wolny weekend. Sztos.

1833. Sztafeta.

Mama pracowała; z rana szukała gripexu, czyli choroba w rodzinie podana dalej, niestety. Trudno, trzeba się dostosować do chaosu w planach. Był pomysł pojechania dzisiaj do Wro? Nie było sensu tego zgłębiać (Fred nadal słaby). O szóstej na nogach, przeglądam jakieś głupoty, gdy Kochanie moje zwinięte w rogalik pochrapuje w gigapościeli. Przyszło mi do głowy, żeby w nowym roku przeczytać w końcu dzienniczek Faustyny Kowalskiej i od tego konceptu zaczynając trafiłam na artykuł o mistycznych ekstazach. 

Z wypraw: wyprawiłam się do apteki, żeby zakupić specyfiki "na zaś" (coś na potencjalny kaszel nocny i kaszel dzienny).

Po śniadaniu przeczytałam Szafę Tokarczuk (Wyd. Literackie, 2022), potem Kochany łyka proszki, ja cherlam. Rodzice wrócili z zakupów po zmroku, mama jak stonka po opryskach, na tę chwilę chyba odpędziła mikroba. Zupa pomidorowa. Piekę 17 naleśników do krokietów (zawijam jutro). Na kolację degustacja bigosu. Kryminałki? Oczywiście.

To już 6 lat.

592. Ostatni dzień lipca.

Po śniadaniu dokończyłam czytanie Teethmarks on My Tongue (Head of Zeus, 2018). Konie i pies mnie wzruszały, tylko dlatego podążałam śladami autystycznej głównej bohaterki. Zastanawiam się ile w tej książce doświadczeń samej autorki. Lekturze towarzyszyły Koncert Brandenburskie randomo kliknięte na youtubie. Porannego spaceru więc nie było, a potem nie czułam smaku na wędrówki. Wolałam lenić się przed komputerem i wziąć prysznic w środku dnia. Fred od wczesnego rana w Dublinie, odzywał się w swoich przerwach i wrócił do mnie pod wieczór.

Obejrzałam The Green Man (2003) z siódmego sezonu MM. W temacie czytników książek zgłębiam wybór pomiędzy Kindle/PocketBook/Onyx Boox. Jeśli jutro będzie nam się chciało wcześnie wstać, kto wie ... może Glendalough. 

591. Irlandzka pogoda.

Zdecydowanie Ryszard Pączek zmienia zwyczaje na jesienne. Z rana kot gmyrał się w łóżku i czekał, kiedy wstanę, dostał saszetkę, wylizał miskę do czysta, poprawił swoim ulubionym pasztecikiem Melting Hearts, i zaległ w wolnym łóżu na rozciągłość kota oraz całe przedpołudnie.

Dzięki przelotnym opadom nad morze powróciła normalność:

Migające światełka bojlera nie podobały mi się już wczoraj. Znowu coś. Nie ma ciepłej wody, co nie jest taką dramą jak brak wody w ogóle (temperatura w domu obleci i ogrzewanie nie jest konieczne, poza tym w prysznicu jest podgrzewacz), ale jednak trzeba to naprawić. Fred już nie mógł patrzeć na swoje cherubinowe loki, więc zrobiłam mu golono-strzyżono, i po prysznicu Kochany wcześniej wyjechał w kierunku pracy, żeby po drodze zaklepać naprawiacza. Chwilę po tym jak wyjechał, miałam krótki czat z dwiema paniami, które fotografowały ogrody na naszej ulicy (coroczny konkurs ogrodniczo-wizerunkowy). A jeśli chodzi o bojler, biuro i tak było zamknięte, więc sprawę musiałam zgłosić telefonicznie.

Wróciłam do książki Eileen, tam gdzie rozstałyśmy się kilka tygodni temu, na stronie dwusetnej. Jestem zdeterminowana, żeby zakończyć ją w lipcu. Wieczorem ostatni odcinek szóstego sezonu Midsomer Murders, i kolejne morderstwo w Midsomer Magna. 

Rozglądam się za czytnikiem książek.

545. Happy vaccination day!

Wczoraj zerwałam się na równe nogi chwilę po szóstej, dzisiaj do trzech razy sztuka, za trzecim budzik mnie zaskoczył, za drugim w kuchni słyszałam koncertującego Rory'ego — Fred już nie spał. Szczepienie miałam w DIFE o 8.50, dziesięć po dziewiątej było po wszystkim. Jestem pod wrażeniem organizacji — 3 stanowisk recepcji, 6 stanowisk szczepiących, 36 miejsc siedzących dla osób po szczepieniu. Żadnego sapania na karku, ludzie zdyscyplinowani, pilnujący odległości, przerób jak na dworcu.

Gdy siedziałam na sali już "po", odczytałam wiadomość od Anne, jak w tytule notki.

Fred na mnie czekał, podwiózł mnie do centrum miasta i pofrunął do Dublina. W nagrodę za zajęcie pierwszego miejsca kupiłam sobie w Bootsie trzy kredki do oczu (Rimmel 061, Maybelline 100, Revlon 865) i zachwycona faktem, że za wszystko zapłaciłam punktami z karty lojalnościowej ruszyłam w kierunku Scotch Hall. Po drodze zauważyłam, że z krajobrazu centrum miasta zniknęło Relish Cafe przy galerii Highlanes, gdzie bardzo smakowała mi super sałatka. Na ich miejsce jest już nowe Five Good Things Cafe. W dawnym Hotchpotch, który zwinął się na początku pandemii, jest z kolei ciastkarnia prowadzona przez Portugalczyków. 

Zakupy w Waterstones:

Lalala, bikoz aj kan. Do dwóch biografii Rory'ego dorzuciłam klasycznego Joyce'a i przepięknie wydane przez brytyjczyków W Dolinie Muminków. I jeszcze przy wyjściu kupiłam łagodne flat white na wynos w Insomnii (łagodne, bo mają też mocne, a wiem, bo zapytałam zdumiona, że jest coś takiego jak łagodne flat white). Powiewając papierową torbą z książkami i siorbiąc kawę ruszyłam przed siebie. Wróciłam do domu autobusem, na klamce od drzwi czekało na mnie zawiniątko ze sconesami od Katlin, a po drugiej stronie ulicy kot, który, gdy mnie rozpoznał, podbiegł radośnie kicając jakby był psem. Nastawiłam pranie, podgrzałam sconesy, zrobiłam sobie na oku kreskę kredką Revlonu o nazwie powerful plum, zjadłam sconesy z masełkiem. Ok, to teraz czekamy, co będzie.
___
edit 13:30 Ręka zaczyna mnie boleć, a Fred przesłał mi właśnie fotkę zrobioną na O'Connell St, pod pomnikiem Johna Graya:

___

edit 23:27 Wróciłam do książki Eileen, ale ruszyłam z trzydzieści stron i porzuciłam ją na rzecz pilota Midsomer Murders z panem Pokrzywą. The Killings at Badger's Drifts (1998), co za tytuł, co za twarze. Jeśli zaś chodzi o covid ręka boli ociupinę, nudy, myć ząbki i spać.

Postscriptum #520.

Prąd wyłączono dwukrotnie, raz na krótko, przed dziewiątą (uporano się w dwadzieścia minut), drugi raz po pierwszej. W tym czasie bujając się we Fredowym fotelu lub myrdając stopami w sypialni dokończyłam Pawia królowej, przeczytałam Między nami dobrze jest (Lampa i Iskra Boża, 2015), też Masłowskiej, oraz wróciłam do (ledwie) zaczętej w marcu Teethmarks On My Tongue Eileen, która tak mnie wkręciła, że się popłakałam przy stronie 122. W trakcie dnia dwa razy rozmawiałam z Fredem dzwoniącym do mnie ze swoich przerw w Dublinie, i wiele razy z kotem, któremu tłumaczyłam dlaczego nie może wyjść. Złośliwy wiatr ustąpił dopiero po czwartej, co Rysiu wykorzystał na krótki spacer, a ja na kontakt z Anną, żeby upewnić się, że światła nie ma na całej ulicy. Fred wrócił z pracy przed dziewiątą wieczór, pięć minut po tym jak odzyskałam prąd. 

Dobrze, że 1) nie musiałam dzisiaj nigdzie wędrować i 2) odpoczęłam od gapienia się w ekran. Książka Eileen zaskoczyła mnie łatwością z jaką weszłam w jej świat.

447. Dzień Kobiet.

Tatko obudził mnie, gdy nad zieloną herbatą ze zjeżonym włosem próbowałam sennie dojść do wiedzy jak na yt grupuje się subskrypcje. Złożył mi życzenia i podzielił się informacją, że gdy wracał z miasta po podwiezieniu mamy, dwa razy zatrzymywała go policja do kotroli trzeźwości. Dzień Kobiet po polsku. Krótko rozmawiałam też z babcią.

Po śniadaniu (do kawy zjadłam świeżego sconesa przyniesionego właśnie przez Majka) zmierzaliśmy z mężem do plaży jak dwa szaro-tęczowe leniwce. Ja z kolorowymi rękawiczkami, Fred w czerwonym kubraczku 4F. Mam takie poczucie jakbym wstała po bardzo męczącym, ale przyjemnym dniu, jestem skonana wczorajszym spacerem, co dookreśla rozmiary mojego zimowego zasiedzenia. Nie robiłam zdjęć, człapałam obok męża trzymając go za rękę.

Gdy Fred przygotowywał steki zaczęłam czytać Teethmarks On My Tongue. Uświadomiłam sobie, że książka Eileen została wydana w roku jej śmierci. Myślę, że to będzie czytanie solidnie rozłożone w czasie, planuję się trochę podelektować.

Tak w ogóle to cofnęłam się pamięcią do marca zeszłego roku, gdy pandemia dopiero nabierała rozpędu, a my stołowaliśmy się w Canale. Kilka dni temu zauważyłam zmiany na szyldzie, restauracja najprawdopodobniej nie przetrwała.

Na jutro nastawiam budzenie. Dzisiaj filmowo nie wchodzi nic cięższego ponad starą kobrę Szmagiera, Zapalniczka (1970) z Fronczewskim, w której milicja jeździ mercedesami. Taki tam krótki seans dla śmichu z demoludowym rozmachem. Fred będzie robił do późna fasolkę po bretońsku, która pokrzepi mnie jutro przed pracą.

375. Sztorm Bella.

Windfinder i kot Ryszard zapowiedzieli go bezbłędnie.

Rozmawiałam z mamą o remoncie łazienki, o tym, że najlepiej wszystko zburzyć i zacząć od nowa (zadzwoniłam z przeterminowanymi życzeniami rocznicowymi). Zapukała do nas Anna z paczką świąteczną od community (czyli zapewne od rycerzy św. Kolumby), słodycze spożytkujemy podczas wieczorów filmowych. Fred zadzwonił do Usz, swoich rodziców, do Elizabety, tutaj pozytywnie wieści — jest Ktoś, są plany ślubu, oraz do krakowskich przyjaciół. I tyle kontaktu ze światem, bo podobnie jak Ryszard, siedzimy w domu. W Republice dzisiaj 1296 przypadków korony i lockdown od jutra. Dla nas niewiele się zmienia, trzeba się trzymać.

Zupełnie zapomniałam w tym świątecznym niewielerobieniu, że w środę minęła druga rocznica śmierci Eileen Battersby.