2368. Śmierć Maksia ...

... jedną z pierwszych wiadomości porannych. Czyli paraliż był zapowiedzią. Piesek chyba naprawdę był starszy niż to oszacował weterynarz sześć lat temu. Tym bardziej wstrząsające, że ktoś go tak zostawił na ulicy, małą, pokracznie dreptającą kulkę. Dobre miał życie przez te kilka lat u moich rodziców. Zaś smutek.

Rano, w samodzielnie zaordynowanej przerwie w pracy, zadzwoniłam do tatki. Poza tematem psim poruszone zostało zagadnienie tracenia rozumu. Coraz trudniej porozumieć się z wujkiem Kazem, w telefonicznych z nim rozmowach pojawiają się co chwilę jakieś wątki oniryczno-histeryczne, zaś ciocia Ksta ogólnie traci zdolność używania telefonu. Tatko się martwi, że teraz jego kolej.

Wróciłam do domu półtorej godziny przed mężem, dosłuchałam do końca Dom Zbrodni Christie (Saga Egmont, 2020), odkryłam, że następny deser czerwcowy jest w robocie, przygotowałam obiad. Jeszcze chwilę pokręciliśmy się w poszukiwaniu Maniowych siuśków i wyszliśmy na spacer. Koteczki poszerzyły dzisiaj swój teren: na lewo doszliśmy z pomocą Anne do wysokich drzew (przyciągnęło nas tam truchło wyjedzonego od środka gołębia), na prawo do trawnika przy drewnianym płocie. Mijały nas trzy duże psy (w tym Lucy), Bronia ofuczała czarno-białą sąsiadkę. I proszę, dziewiąta wieczorem, nadal jasno. Herbata, prysznic, książka.

1987. Poniedziałek zygzakiem.

W nocy padał deszcz, powietrze o poranku było wilgotne. Wykaraskaliśmy się z łóżka już po tym, gdy tatko zawiózł mamę do pracy. Mieliśmy plan na dzisiaj i jutro, walizki spakowane, więc tylko trzeba było nam wskoczyć do starego opla i pojechać najpierw w kierunku Wro, bo byliśmy na jedenastą umówieni z Ewelką w Magnolii. Oczywiście wysłałam mamie na FB życzenia z okazji dnia matki. 

Ewelka zaskoczyła mnie w Empiku (po tym jak zaskoczyła mnie pani sprzedająca, która trzy razy wyraziła zachwyt nad moimi włosami); we troje usiedliśmy w cukierni Sowa przy kawach, potem przeszliśmy się na spacer w celu znalezienia prezentu dla wujostwa (zestaw herbat i żeliwny czajnik z Five o’clock).

Na drugą miałam wizytę u dentysty; przeszłam się tam na piechotę, bo to w sumie rzut beretem. Byłam kwadrans wcześniej i wszystko odbyło się raz dwa. Wynik: korzeń do usunięcia, ale nie mogłam tego zrobić teraz. W najbliższym czasie korona (tak postanawiam), a na razie piaskowanie. Z siekaczami olśniewającymi bielą udałam się po dalsze przygody.

Wróciłam do Kochanego, jeszcze raz uścisnęłam Ewelkę (na pasach dla pieszych, bo tak się złożyło, że razem z Fredem zmierzała w moim kierunku) i w drogę, do wujostwa, zobaczyć co tam u nich. Pojawiliśmy się w opolskim o piątej, wujostwo w proszku, bo oczekiwali nas godzinę później. Podziwiałam zaopiekowane koty oraz kilka odmian hortensji w pełnym rozkwicie; wszystko pięknie, obejście na tip top.

Ciocia zaserwowała pyszny obiad przepraszając kilkakrotnie, że nie jest dość ekskluzywny. Drzemka, kochany z wujem i psem spacerują. Ciocia Ce serwuje wspaniałą kolację przepraszając, że nie jest wystarczająco wspaniała. Siedzimy do jedenastej wieczór przy stole. Staramy się robić jak najmniej zamieszania, ale pomóc nie możemy.

1469. Wilija'23.

Męczył mnie nos i kaszel, więc wstałam z łóżka przed siódmą, żeby się przeciągnąć i napić herbaty, a tu za oknem sytuacja śniegowa:

Jeszcze przed śniadaniem zaczęłam robić sałatkę (Kochany nucąc Christmas Time The Darkness pomógł mi w krojeniu kartofli, ale to później w ciągu dnia). Zawinęłam też krokiety (wyszło 16). Mama przygotowała karpia, zrobiła galaretkę z kurzyny i kapustę z fasolą à la babcia Mania. Przez większość czasu pracowałyśmy pod czujnym okiem inspektora ds. żywności:

Po wodzie ze śledzia pojechaliśmy z Fredem na chwilę na cmentarz, żeby zostawić światło dla dziadków i cioci. W tym czasie śnieg zdążył już stopnieć i na ścieżkach zalegały brejokałuże.

Wigilia była bezopłatkowa, intencjonalnie, bo nie było komu pójść do kościoła (rodzice nie przejawili entuzjazmu w tym kierunku). Wymieniliśmy się prezentami, zjedliśmy parę potraw (ja uszka w barszczu, pieroga i kapustę z fasolą). W trakcie kolacji zadzwoniła świekra, żeby nam pokazać rodzinną imprezę ze szwagrostwem. Po kolacji tatko zadzwonił do wujka Kaza i nawet wcięłam się mu w rozmowę, bo widać było, że chrzestny jest zaciekawiony naszą wizytą. Kochany dostał ode mnie perfumę Armaniego Bois D'Encens, ja dostałam czytnik książek PocketBook Era :D. Dzień był udany pod wieloma względami, np. Malineczka, która wczoraj nie chciała jeść i puszczała bąki, dzisiaj odzyskała apetyt. Teraz przed nami dwa dni laby bez martwienia się o obiady.

1358. Chata wolna.

Znowu spałam raczej słabo, tym razem z napięcia, okno było uchylone i do środka wpadał przyjemny, nocny chłód. Wstałam o szóstej, więc mogłam pożegnać się z mamą, która wybywała do pracy, zjadłam pomidorówkę jeszcze zanim Kochany wygrzebał się z wyrka. Mycie włosów, jajecznica na śniadanie, picie kawy ze szklanki z różą (to babci Mani), pakowanie się pobieżne (w końcu nie wyjeżdżamy na księżyc, jakieś rzeczy do wzięcia na później zostają).

Wyjechaliśmy przed zaplanowanym czasem, ale dzień jakoś się rozlazł. Już o 10 śmigaliśmy S8, a przed dwunastą podjechaliśmy pod dom cioci Ce. Jak można było się spodziewać, ciocia przygotowała wszystko na tip top; ciasto najlepsze z możliwych, obiad dwudaniowy (mieliśmy wpaść tylko na herbatę). Zasiedzieliśmy się do po trzeciej, wujek zabawiał nas rozmową o Polsce suwerena (głośno się zastanawiał, czy nie warto byłoby zwiać do Czech i dziwił się swoim dzieciom, że same gdzieś nie zwiały), ciocia była mocno zniknięta w swojej skrytce kuchennej. Dopiero, gdy wychodziliśmy, pojawił się temat wiadomy. Trudno o tym rozmawiać, chyba jeszcze się nie da. Zapakowałam dwa kawałki jabłecznika, które zjedliśmy przy kawce na mopie w Wiśniowej Górze.

Do NA dojechaliśmy o zmierzchu. Gdy sapiąc wdrapaliśmy się po schodach, żeby odebrać klucz od sąsiadki z góry, słońce właśnie zaszło na dobre. Kochany wziął mnie jeszcze na spacer po nocnym mieście; zrobiliśmy trasę do Okrąglaka i z powrotem; gdy wracaliśmy nad blokiem świecił Wielki Wóz. Świekra przez telefon podała nam hasło do wifi. Nigdy wcześniej nie mieszkaliśmy tu razem zupełnie sami.

991. Day off, day out, evening tea (literally).

Wczoraj tuż przed snem odczytałam wiadomość tekstową od Saren, że mogę dzisiaj zostać w domu. Nowina została rano potwierdzona telefonicznie. Byłam śpiąca, a Saren zapomniała, że nie rozmawia z Irlandką, zrozumiałam jakieś 20% jej wypowiedzi. W każdym razie a day off. Kot wrócił z nocki krokiem nieśpiesznym, zapewne czymś nażarty, widać, że czuje się lepiej, nie drapie się tak bardzo. Fred pokazał mi zebrane przez siebie borówki i ogród pielęgnowany przez wujka Andżeja (z ziołami w wysokich kastach, jak w programach ogrodniczych). 

Tak czy siak, musiałam się wybrać do miasta, bo zakupy na weekend, bo wizyta w housingu, bo omówiony lunch. Kiedy wyjeżdżam później niż o poranku, dzień mam jakiś takiś rozgrzebany, ciągle sprawdzam godzinę, czy to aby na pewno ta godzina, a nie inna. Ale wszystko poszło gładko, Ryszard towarzyszył mi na przystanku, pewnie z uwagi na to, że kilka chwil wcześniej głośno tłumaczyłam dwóm Belgijkom którędy do naszej plaży i kot usłyszał mój głos leżakując w ogródku sąsiada (bardzo był dzisiaj hipertowarzyski i miziasty — Ryszard, nie sąsiad — coś jak po kocimiętce, to może być efekt leku).

Koncepta przyjęła moje podanie o wymianę drzwi, mają dwa tygodnie do namysłu i zobaczymy, co dalej. Skoro już znam Konceptę, będę się powoływała na nią, jeśli np. ktoś zapyta, dlaczego składam następne podanie, tym razem o remont łazienki. Taki plan mam niecny i zamierzam go wykonać. Potem szybkie zakupy w Tesco i byłam w Il Forno przed trzecią. Bardzo to było miłe spotkanie, Anne opowiedziała mi o swoim niewidzialnym przyjacielu z dzieciństwa, Pookleberry Nose. Niestety eksperyment bezkawowy został złamany, bo wypiłam jedno cappuccino. No cóż ;) Gdy wracałyśmy do samochodu ustawionego przy Oulster Ln, na Cord Rd minęliśmy jednego Ira i jeśli nie był to Joe Rooney, był to sobie zwykły obywatel podobny do aktora z Ojca Teda. Ale to był Joe Rooney :D. 

Anne wpadła na wieczorna herbatkę, rozmawiałyśmy o kotach, chorobach psychicznych i dziwnych grobach (między innymi). W związku z czym zapisuję sobie, żeby zobaczyć grób Toma Scotta, jeśli kiedyś będziemy przejeżdżać obok 76 Rd w Glengormley. Kicham. Kot nadal podekscytowany, ale siedzi już na parapecie sprawdzając nocną rzeczywistość na zewnątrz. Bardzo miły piątek, indeed.

990. Po równo.

Z rana wyprawa do weta (dzięki Anne, która nas podwiozła). Ryszard dostał sterydy na chyranie, krople przeciw roztoczom i przypomnienie o kolejnym szczepieniu. U lekarza zachował się jak zwykle (żywcem go nie wezmą!). Julie, weterynarz, która się nim zajęła, była bardzo miła, kompetentna i wyrozumiała. Po powrocie zrobiliśmy mały spacerek mamino-koci naokoło osiedla, potem wyszłam na długi spacer do Tamtej Wydmy.

Rybio-słony zapach i silniejszy wiatr, pomimo tego szło mi się szybko i lekko. Spotkałam młodą mewę, która chyba nie może latać (uszkodzone skrzydło, może wyżywi się zostając przy brzegu, bo innej pomocy dla dzikiego ptaka nie ma — uciekała ode mnie na piechotę, a gdy zainteresował się nią jeszcze jeden spacerowicz, zwodowała się na chwilę, żeby go zgubić) oraz tego nieszczęśnika:

Głuptak. Przy wydmie zauważyłam też sporo głośno gadających ostrygojadów, widać ruszył sezon jesiennych przelotów i zbierania się w towarzyskie stada.

Fred przez część dnia przemieszczał się z lubelskiego do opolskiego. Ciocia Ce była niepomiernie zdumiona, że nie przyjechałam z Fredem (bo my jak te bliźniaki syjamskie). W czasie mężowskiej nieobecności bardzo odeszłam od naszego typowego menu — dzisiaj znowu fasolka, pieczarki, brokuły, kefir, i chyba ogólnie jem mniej, co mi akurat odpowiada. Ponieważ Anne krygowała się przed przyjęciem pieniędzy za pomoc, zaprosiłam ją na jutrzejszy lunch. Skrobię po finansowym dnie (poranna wycieczka kosztowała mnie 90 juro), ale i tak się na to cieszę. Wieczór spokojny i ciepły, więc, żeby było po równo, zepsuł się zamek w drzwiach i podgrzewacz wody w prysznicu (odpowiedni poziom wkurwu był, więc zdjęcia zrobione i plan pójścia do biura też jest). 

Kochany zapodał mi taką nowinę, że Usz ze swoim Miłym już na poważnie rozważają możliwość emigracji z Polski. Pracują, płacąc podatki finansują ten bajzel, więc nie tylko się nie dziwię, ale kibicuję. Na wieczór trzeci odcinek Spraw Inspektora Morse'a. I sama nie wiem, strasznie to było jakieś takie pierdołowate i stare. Jak się Morse nie poprawi w następnym odcinku, to zrywam z nim, trudno.

Postscriptum #835.

Dużo ludzi. Sporo rodziny. Zimno. 

Przed mszą w Garnizonowym omijając różaniec poszliśmy się ogrzać herbatą w okrąglaku. Stypa przy Alei Królewskiej (w Sybilli) trwała ponad dwie godziny. Ludzie przyjechali z Dolnego Śląska, Krakowa, Łodzi, czekała na nich długa droga powrotna. Na cmentarzu zaskoczyli nas swoją obecnością Norbert i Andrzej (byli tam tylko ze względu na znajomość z nami). No i tyle, teść został pochowany w szary dzień w miejscu z widokiem na dymiący komin Azotów. Czwartek skończyliśmy tak jak został rozpoczęty, w pięć osób, rozmawiając o przeszłości, kotach, muzyce. A dzisiaj na miasto spadł śnieg ... 

621-622. Cały pałac nasz.

W niedzielę wróciliśmy do naszego pokoju przed dwunastą w nocy. Bo było tak, że rano, po śniadaniu tatko już się spakował i przed odjazdem wyszliśmy na Miasteczko obchodząc jego najważniejsze punkty (wpadliśmy także na Politajewa). Następnie wyskoczyliśmy do Lubomierza (tatko nie wziął swojego ekwipunku sądząc, że jeszcze wrócimy do hotelu), i zrobiliśmy nawet krótką inspekcję w kościele (po drodze jeden pan wychylił się z samochodu i pochwalił moją kamizelkę; bardzo nietypowe, bardzo miłe). Potem już droga na Świeradów Zdrój — zarezerwowany stolik na sześć osób w restauracji przy hotelu, gdzie kuchnią dowodzi dobry znajomy Freda. Przyjechaliśmy godzinę wcześniej, a ponieważ hotel był trochę daleko od centrum, poczekaliśmy na gości przy kawie. Pora obiadowa upłynęła w miłej atmosferze — pięciu dorosłych i nastolatka czytająca Zafóna. 

Podwożenie taty do domu trochę trwało, był krótki postój na Zakręcie Śmierci i korek w Jeżowie pod Bolkowem, który spowodował, że do S8 przebijaliśmy się przez jakowyś Pogwizdów i Kwietniki. W domu byliśmy po ósmej, zjedliśmy parę kanapek, zwinęłam zapomniane kosmetyki, i ziuuu w drogę powrotną. Nic nadzwyczajnego, oprócz tego, że już niedaleko naszego celu spotkaliśmy na środku drogi dwa zagadane jenoty.

Dzisiaj plan był luźny, ale się zagęścił. Rano jako jedyni zjedliśmy śniadanie, prawie jak jaśniepaństwo (obsługiwani przez pana Krzysia, dorodnego i kudłatego). Potem podjechaliśmy do centrum Miasteczka, Fred umówił się w domu kultury na spotkanie na jutro (w sali Michała była akurat wystawa zdjęć Piotra Dziełakowskiego Żuraw w lesie, poza tym na parterze wśród zdjęć pamiątkowych były fotki Fredowego wujka) i poszliśmy na spacer w poszukiwaniu idealnego domu. W rynku natknęliśmy się na ciocię eR wracającą z zakupów, a z ciocinej kawy i ciastka szybciej niż sądziłam zrobiła się dwunasta po południu. 

Wizytę w Jeleniej Górze zaczęliśmy od parkingu w piwnicach Nowego Miasta. Udało mi się kupić (na szczęście) tylko jedną książkę, Czarną owcę medycyny Liebermana. Spacer deptakiem został zwieńczony w Gitarą i Piórem posiłkiem tak zacnym, że nie było już miejsca na kawę (zresztą wydaje się, że Wojtek nie rozstał się w przyjaźni z obecnymi właścicielami kawiarni, którą mąż miał na oku). Więc tak trochę się plączemy, bo do godziny piątej po południu i zaklepanego spotkania z Anią zostało trochę czasu. Fred zabrał mnie na Górę Szybowcową, popatrzyliśmy sobie na świat z wysoka. A Ania, cóż, kolejny raz zrobiła Fredowi psikusa i wysłała mu oświadczenie w formie zapytania, że przekłada spotkanie, bo musi pomóc córce. Aa-aa.

Chleb kupiony, kabanosy w bagażniku, tymczasem proszona herbatka u cioci zamieniła się w regularną kolację z kiełbasą na gorąco i sałatką grecką. Dołączył do nas Mrzygłód z córką, których wczoraj gościliśmy na obiedzie. Z powodu ciągłego ruchu w interesie zapomniałam zadzwonić z pytaniem jak tata się ma po podróży. Teraz się relaksuję zachwycona odpływem pod prysznicem, który został udrożniony przez pana Krzysia w czasie naszej nieobecności. Plan na noc: doczytać do końca Emigrantów Mrożka (Noir sur Blanc, 2003) nawet chociaż mi się nie chce.

620. Zimna sobota.

Zapamiętaj sen z pierwszej nocy na nowym miejscu, mówią. A mnie się śnił długi serial kryminalny kontynuowany po każdej pobudce.

Śniadania były zamówione na dziewiątą rano. Już o siódmej rozbudził mnie świt przełażący przez rolety.

Trasa: po śniadaniu wizyta u cioci Freda-Zamek Wleń z przewodniczką-pierogi ruskie w Pałacu Lenno-krzyż pokutny na zboczach Wietrznika-przez Pilchowice do Maciejowca-w Maciejowcu chwila przy pałacu i dworze-zapora Pilchowice-most kolejowy, który ocalał przed Tomem Cruisem-wieża rycerska w Siedlęcinie-zapora Bobrowice I-żurek w Perle Zachodu-powrót przez Siedlęcin i krótki postój na nieczynnej stacji Pilchowice Nielestno.

Słońce lub deszcz. W Perle Zachodu mieliśmy niefart trafić na wesele, umc umc umc.

Pałac jest zimny. Nie dziwię się, że duch Dorothei nas nie nawiedza.

138. Trzeci maja.

Z rana sierściuch tak mnie molestował, że musiałam w końcu wstać i dać mu jego ulubiony pasztecik. Przy tym kręcił się pod nogami, że aż mu nadepnęłam na jego puchatą łapulkę. Od rana grało nam w domu Jethro Tull Live — Bursting Out (1978). Przed spacerem zadzwoniłam do domu i dowiedziałam się od taty, że ciocia Ksta mu podała dalej, jakoby na koronę zmarł zięć wujka od strony babci (mamy mojego taty). Najpewniej w życiu go nie widziałam na oczy, ale powiało grozą.

Na spacer wyszliśmy na wiejską plażę, i ponieważ warunki pogodowe ponownie bardzo nam sprzyjały, trochę pokręciliśmy się po okolicy. Weszliśmy w urocze osiedle tuż przy wybrzeżu ...

... skręciliśmy do starego cmentarza na górce, z którego rozpościerają się wspaniałe widoki na okolicę ...

... i zamiast iść do domu, udaliśmy się jeszcze w drugą stronę, do kościoła, przy którym spotkaliśmy ... Anne robiąca kilkukilometrowe kółko od plaży niebieskiej.

Sąsiedzi grzeją kości siedząc na murkach przed domami, Anna dwa razy kursuje do czercza i nazad, na snu spokojność. Przyśpiewywało nam dzisiaj dwóch Ianów, bo jeszcze Ian Dury. A potem zasiedliśmy do Świata wg Garpa (1982). Kto by wtedy pomyślał, panie Williams, że to wszystko tak się skończy.

102-103. Weekend epidemiczny.

Sobota.
Od piątku, gdy wychodzimy na dwór, czuję wyraźny zapach obornika. Prace polowe zaczęły się na dobre. Varadkar ogłosił nowe obostrzenia w związku z koroną. Nie wolno oddalać się na więcej niż 2 km od domu, chyba, że w sprawach życiowych, jak zakupy lub wizyta w szpitalu. Ma to  pewnie powstrzymać migrację zarazy z miast na prowincję. Wiadomość o nocnym głosowaniu w polskim Sejmie tak mnie podminowała, że dałam programowi 2 PR dwie minuty i przerzuciłam się na BBC2. Nastrój ratował mi Graham Norton, Irlandczyk w brytyjskim radiu. Silver lining musi być. Wróciłam też do lektury Sagi Puszczy Białowieskiej Simony Kossak dokładnie tam, gdzie się rozstałyśmy w zeszłym roku — zaczęłam od rozdziału o sokole królewskim. Jestem rozgrzana, czyta mi się teraz o wiele lepiej. Jak i raz trafiłam na opis przypadku dżumy w wieku XVIII (nazywano ją Ona). Z Fredem obejrzeliśmy online Praskie si-fi Teatru Powszechnego. Bardzo rozczarowujące, trzy razy sądziłam, że coś zacznie się dziać i nic się nie zadziało. Pożytek taki, że sprawdziłam, gdzie w Warszawie jest ulica Tarchomińska.

Niedziela.
Przestawiam zegarek na czas letni i może to nie jest mocne usprawiedliwienie, ale obudziłam się przed południem, a śniadanie zjedliśmy o pierwszej. Jak u Czubaszek: parówki z chrzanem. Plany: spacer i książka. Przebukowałam nasze bilety do Polski na końcówkę czerwca wyrażając tym umiarkowany optymizm.
___
edit 22:10

Rekonesans króciutki, gdyż morze dmuchało nam pianą w twarz. Z wieści telefonicznych: ciocia eR nawróciła się na pisizm. Z wieści ogólnoświatowych: pani Kidawa zawiesiła kampanię prezydencką, a pan Penderecki wziął i umarł. Na zakończenie tego krótkiego dnia obejrzeliśmy Lekarstwo na miłość (1966), adaptację kryminału Chmielewskiej z dyszącą Jędrusik. Kiedyś wydawało mi się lepsze, mniej drażniło mnie ówczesne political correctness i kobiety-idiotki.