101. Kolejny epidemiczny piątek

Kiedy to się skończy?
Dzień w zasadzie bez wydarzeń — Fred wrócił po siódmej nad ranem, a ja do wczesnego popołudnia zatopiłam nos w genealogii. Utknęłam na babci mojego taty, nie idzie ni wte, ni wewte. Trzy lata temu rodzice spędzili kilka dni w Sieniawie, żeby ją wytropić, ale początek historii prababci Heleny na razie rozpływa się we mgle. Tak na mnie działają książki, gdy fabuła kręci się gdzieś w okolicach, które znam lub coś dla mnie znaczą. W tym przypadku nadal myślę o Księgach Jakubowych.

Powietrze nad Boyne było nieco zamglone, dość ciepło, rudy łepek sporo dzisiaj biegał za ptakami (sama byłam świadkiem jednej akcji, dla wróbelków szczęśliwie nieudanej). Rano zadzwoniłam do taty, ale odebrała mama, jak zwykle, gdy jest w domu. Chyba u nich w porządku, chociaż media zdecydowanie ją nakręcają i w tym sensie martwię się o nią. W bezwirusowym świecie za dwa dni o tej porze bylibyśmy w Polsce dyskutując o polityce i przed północą jedząc ciasto, a ja miałabym umówioną wizytę u laryngologa. Bilety kupiliśmy ledwie ponad miesiąc temu... tyle może się zmienić w tak krótkim czasie. Któryś dzień dokucza mi lewy migdał, piję dużo płynów, zakładam, że zmogę to. Na pocieszkę obejrzeliśmy Poranek kojota (2001) z młodym Stuhrem, którego z biegiem lat coraz bardziej cenię. Całkiem sympatyczny film, chociaż w tym guście wolę Chłopaki nie płaczą.