80. Padam.

Małżonek z takim zapałem podsmażał mięso na gulasz, że udało mu się uruchomić w domu czujnik dymu. Jutro spodziewamy się gości, wyjechaliśmy więc na zakupy, przy okazji podrzuciłam cv w jedno miejsce, kilkaset metrów od starej pracy. Czułam się śnięta, więc po polskim sklepie na piechotę udaliśmy się nad rzekę, żeby sprawdzić Canale.

Fred dopatrzył się, że Włosi sami sobie palą kawę, no i obsługa jest dobra. Do obiadu napitek jest za darmo, wino sami proponują. Nie żebyśmi pili, ale powiało innymi standardami, nie z Costy. Kawa trochę mnie ożywiła.

Pojechaliśmy do domu. Ja do toalety, żeby pomyśleć, a po wyjściu Fred przywitał mnie w kuchni bukietem, który już widziałam (zwracam uwagę na zdjęciu powyżej na bohatera drugiego planu) i torbo-plecakiem, którego wcześniej nie widziałam. Śliczny, w gołębim kolorze, Paul Costelloe. Ich znakiem firmowym jest biegnący lis. Jutro mija pół roku od ślubu, a w poniedziałek pierwsza rocznica oświadczyn. Kocham tego mojego chłopa. I padam z nóg — to z pójścia spać dzisiaj po drugiej po północy i rozregulowania dobowego zegara. Mądrzejsza o tę wiedzę planuję zanurkować pod kołdrę około dziesiątej, tylko sprzątnę stół, matkoniechcemisię.

PS. U Ka to było zatrucie pokarmowe. Co ze sprawą Wu, nadal wiemy tyle co nic.