86. Odkładamy melanże?

— Mam najlepszą żonę na świecie!
— O matko, dzie? Jezdeś bigamistą??!

Przed południem wpadły nam do domu dwie szare koperty wyjaśniające finasowe zawiłości z dnia poprzedniego. Równie zawile, tak, że nic nie rozumiem, ale liczby w tabelkach wyglądają nieźle, tedy wczorajsze ciśnienie ze mnie zeszło. A było, bo noc miałam fatalną. Cały czas piekł mnie język, Fred obok też bardzo się wiercił. U niego zmęczenie po pracy, u mnie nie wiadomo co. Prawie z wywalonym językiem, podkreślającym wzmożony wysiłek intelektualny, policzyłam, że to nie my mamy im oddać, tylko oni nam mają oddać. Chyba. Kaś Matka Kotom przesyła nam codziennie kolejne memy i wice o koronie, bo jej lubelskie zadrżało i świeci pustymi półkami. To mądra dziewczyna, więc niedobrze jej się robi od głupoty. Znam ten stan.

Słońce świeci, wiatr gna, kot śpi na łóżku (nad ranem wyharatał kurzelczą nogę z garnka, który zapomniałam przykryć. Polizał, nadgryzł, zostawił na środku kuchni).
___
edit 12:53 Jakże wróżebny nadałam tytuł dzisiejszej notatce. Właśnie doczytałam, że chwilę temu Varadkar zarządził zamknięcie szkół, uniwersytetów, żłobków i państwowych instytucji kulturalnych. Jednocześnie zalecił odwołanie imprez powyżej 100 osób w hali. Wszystko to w reakcji na ogłoszenie wczoraj pandemii przez WHO. Za oknem znowu szara buka.
___
edit 17:20 Z pierwszych razów: pierwszy raz w drodze do Drołdy przejechaliśmy drogę przy Baltray zupełnie zalaną przypływem. Cool! Poza tym zauważyłam, że samochód, który mamy od ponad trzech tygodni ma szklany dach :D Lepiej późno niż wcale. Na parkingu przy polskim sklepie postawiono nowe parkomaty, teraz także na kartę. Do miasta przybyła cywilizacja. Panika koronawirusowa również. Pojechaliśmy na zakupy krótko po rewelacjach premiera — w Tesco nie było już ani papieru toaletowego, ani fasolki w puszkach (hm?). Zapłaciliśmy za nasze zakupy dwa razy tyle, co zwykle, ale to głównie przez mój zapas kolagenu na stawy i mięcho do przerobienia na kotlety, które Fred kupuje od czasu do czasu w dużych ilościach. W Lidlu lepiej. W polskim sklepie jest wszystko, co trzeba. Czytam tymczasem, że The Helix Theatre przeniósł na późniejszym termin gościnne przedstawienie warszawskiego Kwadratu, na które Fred kupił w poniedziałek bilety :(.
___
edit 22:01 Dzień się kończy tak, że najlepszy z mężów wstępnie kroi mięso na gulasz i miele na kotlety. Potem robi mi obiadek z rybki z Tesco. Ogórki w majonezie z cebulką są pieprzne, więc kaszlę jakbym miała koronawirusa. Na osłodę strucla serowa Oskroby, z polskiego sklepu. Jestem dobrej myśli pełna, i dobrej strawy.