Poniedziałek zaczął się pechowo — po pół godzinie czekania stwierdziłam, że autobus nie przyjedzie, i mąż, zupełnie nieprzytomny po długiej nocce, odwiózł mnie do miasta. Potem było już gładko, poradziłam sobie z czym trzeba, na chwilę do Centrum zajrzała Saren, więc wyposażyła mnie w firmowy komputer, co bardzo ułatwi mi życie.
Wracając przez miasto napotkałam (podobnie jak wczoraj) Erica, który sprzedał mi njusa, że już nie pracuje "pod Aurą". Rozwinął się chłopak, zrobił sobie trójkąta na siłowni oraz ... znalazł tam pracę. Gadu, gadu, akurat staliśmy pod Caffè Nero, skąd przyglądał się nam starszy pan, u którego, jakby co, miałabym kawę za darmo. Kawę już piłam (w przerwie byłam u Izoldy w B+B), więc odmówiłam najuprzejniej.
Pogoda zostałaby w Polsce obwołana burzową. Jest chłodniej, wypasione trzmiele brzęczą w łączce nisko i nostalgicznie.
Większego pecha miał mąż :)
OdpowiedzUsuńByć może.
UsuńNa 100%, bo co to za niedogodność postać trzydzieści minut na świeżym powietrzu? Jakbyś na piechotę musiała drałować do roboty, o, łapiąc okazję po drodze, a nikt by się nie chciał zatrzymać i cię podwieźć, to wtedy co innego :P
Usuń