589. Kolejny środek tygodnia.

Obudził mnie deszcz, gruby i głośny. Kot siedział na parapecie przy otwartym oknie, zniesmaczony tym mokrym spektaklem. 

Pracowałam krótko i nie musiałam się spieszyć, zaszłam nawet do księgarni Waterstones, jednak postanowiłam niczego nowego nie kupować, dopóki nie skończę rozgrzebanych książek. Saren podwiozła mnie z Centrum do pracy i z pracy do domu, to było bardzo miłe z jej strony, nawet biorąc pod uwagę fakt, że mieszka w Termon. Naokoło południa zaczęły mnie boleć zatoki, na szczęście sprawa tym razem nie ciągnęła się przez cały dzień.

Po powrocie weszłam do domu i zaraz wyszłam — z Kochanym pojechaliśmy do portu po rybkę na obiad. Obejrzałam Piwo i Łańcuchy, dwa ostatnie odcinki Czarnej Żmiii II, rozrywki bardziej intelektualne były raczej nie na to popołudnie. Zrobiłam sobie kawę (drugą dzisiaj, bo piłam flat white z Insomnii) i zatopiłam się we vlogi, które zwyczajowo oglądam. A w głowie piosenka taka (melodyjką zaraziłam Freda):

The sound of hoof beats 'cross the glade,
Good folk, lock up your son and daughter.
Beware the deadly flashing blade,
unless you want to end up shorter.
Black Adder, Black Adder!
He rides a pitch black steed.
Black Adder, Black Adder!
He's very bad indeed.
Black: his gloves of finest mole.
Black: his codpiece made of metal.
His horse is blacker than a vole;
his pot is blacker than his kettle.
Black Adder, Black Adder, with many an cunning plan.
Black Adder, Black Adder, you horrid little man.