735. Szlafrokowo.

Wstałam razem z Fredem, ciężko mi się spało i chciałam rozruszać kości. Przy śniadaniu obejrzałam obchody przesilenia w Newgrange (niestety, niebo było zachmurzone) i napisałam list do Bridżet, gdy zaczęło mnie łamać i tak sobie łamało, aż do wczesnego powrotu męża. Kochany wrócił około drugiej, mogłam się dzięki niemu zapchać kinder bueno i pić herbatę z cytryną. Przez pół dnia polegując na jednym boku (nie w szczepionkę!) i łypiąc jednym okiem nadrabiałam oglądanie vlogów, z przerwą na zachciankę, gdyż miewam takie szczególnie wtedy, gdy reumatyczne kości przypominają mi o wspaniałym czasie podstawówki, której nie znosiłam, a do której nie musiałam iść dzięki chorobie. Tak więc zwlokłam się, aby zrobić sobie frytki. Potem, jak już wspomniałam, wrócił Fred, kot zawinął mi się w łóżku obok nóg, a ja udałam się w objęcia Morfeusza. Nie miałam gorączki, ale nie miałam też siły, to był kompletny bezwład mięśniowy. Po drzemce posiliłam się stekiem z dziczyzny przygotowanym przez Kochanego i wieczorem ponownie zawinęłam się w kołdrę, tym razem w celach naukowych, bo połączyłam się online z promotorką. Poczucie kompetencji najwyraźniej dobrze na mnie wpływa, po ponad godzinnych zajęciach czuję się znacznie lepiej, mam też wizję kolejnej lektury, Fausta Goethego. Byle tylko wygrzebać się z niemocy.