Strony

niedziela, 21 kwietnia 2024

1587. Plaża again.

Stały motyw moich snów ostatnimi czasy: jestem w Polsce, jakieś tam dziwne przygody się dzieją, ale zawsze przypominam sobie nagle, że powinnam wylecieć, a chyba tego nie zrobiłam, albo już nie zdążę. Budzę się (we śnie lub realnie) i okazuje się, że nie trzeba się martwić, bo jestem w domu.

Nastolatka przylatuje do nas szybciej niż sądziłam; Fred odprawił jej podróż lotniczą, żeby mieć to odhaczone. Śniadanie, planowanie wizyty, w końcu możemy iść. Poszliśmy na plażę, ale tym razem w kierunku Termon, żeby po drodze sprawdzić kolonię jaskółek i siedzieć na falochronie. Pogoda медленная.



Zrobiłam sporo zdjęć uchachanym psom, potwierdziłam istnienie kolonii, od czasu do czasu zastanawiałam się co tam po drugiej stronie plaży robią puchate dupelce (pewnie znowu się opalały przy popołudniowym sylfaju). Za tą skarpą ze zdjęcia powyżej jeździł ciągnik (nie ma przebacz, jest pogoda, trzeba obrobić). Siedząc na falochronie zjedliśmy po ciastku i zadzwoniłam do mamy. Dzisiaj rodzice, bardzo ładnie ubrani, jeszcze raz poszli na głosowanie (żeby oddać głos na kontrkandydata do obecnej władzy, pomimo tego, że to pewnie nic nie da; dumna z nich jestem). 

W drodze powrotnej niestety zgubiłam przycisk spustu migawki, mniej więcej wiedziałam gdzie, ale to było jak szukanie igły w stogu siania. Czyli tu kończą się harce aparatowe (przynajmniej na jakiś czas; nawet nie wiem, czy taki przycisk można gdzieś kupić). Fred próbując mnie pocieszyć dał mi kamień:


Coś wspaniałego, skamielina koralowca, pierwszy raz takie znalezisko w tym miejscu. Inna ciekawostka (której tym razem nie zabrałam do domu):


Czy to mogłaby być ludzka kość? Focza? Owcza? 

Wróciliśmy przez teren domków letniskowych, o trzeciej po południu byliśmy z powrotem u siebie. Fred zrobił obiad, zjedliśmy kalafiora w beszamelu, i Kochany poszedł na drzemkę (czekał nas jeszcze wieczorny koncert, a spacer w połączeniu z temperaturą był dość wyczerpujący). Mieliśmy bilety na Scott Bradlee's Postmodern Jukebox w TLT, ale o tem potem.

5 komentarzy:

  1. Przyznam, że zdarzenia jakie opisujesz to dla mnie nieco egzotyczna, ale się podobają, zaręczam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @JKK, bardzo się cieszę. Egzotyka to rzecz względna, wystarczy trochę pobyć w jakimś miejscu i to, co było egzotyczne, staje się Twoją codziennością :)

      Usuń
  2. Raz oddałem cyfrówkę do naprawy. Zapłaciłem drogo, padła po pół roku. Nie wiem jak w Irlandii, ale w Polsce aparaty fotograficzne są już w kategorii sprzętu, którego nie opłaca się reperować. Nie wiem, może te najdroższe, dla profesjonalnych fotografów to jeszcze. Ale nie powszechne używki, które zresztą chyba już są w ogóle wypierane przez aparaty w komórkach.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. @Dariusz, w tym przypadku chodzi o to, czy taki kawałek plastiku można kupić i zamontować (nic się nie zepsuło, część po prostu odpadła, a bez niej nie można uruchomić spustu - przy czym ona zapewne tak właśnie działa, że jest do zamontowania, w sensie, że nie jest przyczepiona na stałe, więc na logikę problem powinien być prosty do rozwiązania ... tylko nie wszyscy kierują się moją logiką ;)).

      Jeśli chodzi o Twoją naprawę, nie wiem, ile to jest drogo dla Ciebie, ile kosztował Twój aparat i ile miał lat, więc trudno mi się odnieść. Mnie aparat w smartfonie jeszcze długo nie zastąpi aparatu fotograficznego.

      Usuń
    2. Nie pamiętam kwoty, jedynie brak satysfakcji. Myślę, że to musiało być coś około połowę tego (a z pewnością więcej niż 1/3) , co dałem później przy kupnie kolejnej cyfrówki.

      Usuń

Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.