1800. Cold snap.

Góry Mourne nie kłamały, zapowiedziały zimę i jest. Rano świat pokryty szronem, słonecznie, chłodno, zamarzły poidełka, skrzepła ziemia w doniczkach z cebulami narcyzów. Miało nie być ptasiej stołówki, ale nie godzi się w taki dzień (jestem miękka jak stary jasiek). Były więc ziarna, suszone robale, kawałek zepsutego naleśnika (w sensie: w nieregularnym kształcie, ale świeżego), poza tym ze zmarniałego elstara zerwałam kilka jabłek, przekroiłam i dodałam jako witaminki (pan kos od razu się pojawił bardzo kontent z zaistniałej sytuacji). Na początku przyleciały dwa szczygły (czyli stado musiało się czaić w pobliżu), do szpaczej czeredy dołączył rudzik, mignęła mi też gdzieś pliszka, oraz nieśmiała modraszka, a między wróblami znowu pojawiła się jedna zięba. Regularsi:

Upiekłam kilka naleśników, dobre wyszły (tylko ten oddany ptakom był w kształcie Wyspy Północnej). Po kaffce zabrałam się za przygotowania na jutro, a Kochany wyjechał do miasta, nadać paczkę do Krakusów i zrobić zakupy spożywcze (inauguracja zimowej uszanki). W trakcie pracy weszły mi dwa naleśniki do spółki ze smażonymi jabłkami od Jot, palce lizać (zupełnie zapomniałam jak bardzo lubię smażone jabłka, gdybym nie była ujową panią domu, byłabym sama zrobiła). Kochany wrócił z miasta po kilku godzinach (jeszcze nie do końca się wyrobiłam), z prowiantem i pomysłem na prezenty dla Katlin i Majka (kosmetyczki); po rozłożeniu całego majdanu, Fred zrobił nam obiad bardzo pyszny (zjedliśmy o szóstej). Potem dostałam newslettera od Ganszyniec na temat sensu brzydkości listopada i bezsensie świętowania bez przerw. Już do tego doszłam sama, ale zapisuję w kajeciku adekwatne opowiadanie Le Guin do przeczytania. Nie będę więcej mówiła, że listopad jest brzydki, to się rozumiem samo przez się ... i tak właśnie ma być.

Wieczorem jeszcze rozmawiam z Anne, o księżniczce Junonie, kiedy będę się nią opiekowała, oraz o kotach ogólnie, bo to zawsze dobry temat.