1823. Z mroku.

Obudziłam się z bólami w małych stawach (dłonie, halluksy), pewnie pokarało mnie za ciastki, które wsunęłam wieczorem nie bacząc, że najlepiej byłoby zjeść coś na słono, albo nawet lepiej, dać sobie spokój. Arrgghhh. Tymczasem trzeba było mi dzisiaj do pracy — w Jamie zamieniłam dni, żeby nie musieć następnego czwartku odrabiać w nowym roku. Byłoby dobrze, gdybym była lepiej przygotowana, tymczasem nie jestem, nie lubię stawiać ocen, więc w nocy śniła mi się praca w szkole.

Oczywiście, jak zwykle w czwartek było bardzo miło. Kochany podwiózł mnie prawie pod drzwi, rozmawiałam chwilę z Szefem, potem zajęłam się przybyłym narybkiem w liczbie czterech. Pomogłam im dokończyć zadania, kto mógł, przedstawił prezentację (Li nerwowo nie dał rady, ale dobry z niego chłopak), skończyliśmy wcześniej, bo szef nie miał ochoty zaczynać następnej godziny opłaty parkingowej. I słusznie. Kochany, uprzedzony przeze mnie, stawił się na miejscu i ruszyliśmy do domu. Po drodze zatrzymaliśmy się w Forge na obiad. 

Przed trzecią byłam więc w domu, do tego objedzona po uszy. Mogłam zrobić sobie małą czarną i zrelaksować się nad książką. Mieliśmy nietypowego gościa: Bán przyszedł się zagrzać, trochę był brudny, ułożył się w miejscu w którym drzemał Rysio; posiedział z godzinę i wyszedł.

Wyciągnęłam już dużą walizkę. Wprawdzie wylot dopiero za kilka dni, ale od jutra Kochany pracuje codziennie, więc lepiej dla niego było zrobić to, co musi być zrobione. Zacznę się dorzucać z pomysłami, gdy poczuję się lepiej. Tymczasem zadzwoniłam do rodziców zapytać jak tam sprawy organizacyjne: uszka i pierogi zakupione, mama poluje na karpia w filetach, zakupy ciastkarskie mają być zredukowane, gdyż rozmach nasz w wyobraźni nie odpowiada możliwościom żołądkowym w realu. Bezustannie za ciemno i za zimno, a szpaczory wyjadają kosowi jabłka.