1813-1814. Środek tygodnia.

Wtorek
Czytam (zaczęłam bardzo nie lubić bohaterki obecnie czytanej powieści), piszę, rozmawiam z tatką, robię obiad, umawiam się na szczepienie i nie wiem, czy robię dobrze, ale rezerwuję sobie dwa kłucia na raz: covid i grypa. Jeśli wyjdzie koktajl Mołotowa, mam dwa tygodnie na wyzdrowienie. Tak sobie teraz przypominam, że gdy wczoraj wracałam autobusem po zmroku, mnóstwo domów było już ustrojonych świątecznie, albo przynajmniej z choinką rozświetloną centralnie w oknie.

Środa
Spaliśmy przy otwartym oknie (dla odmiany) i rano obudziły mnie rozmowy ptaków robiących inspekcję ogródka. Na szczepienie byłam umówiona kwadrans przed dwunastą. W mojej głowie rozcinało mi to dzień na pół, chciałam jeszcze coś przejrzeć na jutro, na wypadek, gdybym po szczepieniu nie czuła się rewelacyjnie. Korona na prawym ramieniu, grypa na lewym, pani robiąca zastrzyki okazała się mistrzynią (ugryzienie komara bardziej się czuje). Na obiad wątróbka, mąż w roli kuchmistrza (skoczył do lokalnego rzeźnika, gdy czekałam w przychodni). Świat za oknem bury, ani jednego promyka słońca, poza tym dość mokro, choć wcale nie padało. Kochany całuje mnie w szczepionki (covidowa boli bardziej, czy to nie interesujące?). Skończyłam czytać The Discomfort of Evening Marieke Lucas Rijneveld (Faber & Faber, 2020); dyskomfort, indeed. Było jeszcze przed piątą, więc postanowiliśmy obejrzeć dłuższy film na który zazwyczaj nie mamy czasu. Przed seansem zadzwoniłam do mamy, na chwilę tylko, zapytać, czy szelki doszły. Przy okazji dowiedziałam się, że mama zaraz jedzie do dentysty. Poza tym Malinka i Maksiu źle się czują, nie chcą jeść. Stareńcy oboje i zmęczeni, Malinka zjadła dopiero jajecznicę i przynajmniej pije wodę. Może to tylko zły dzień dla staruszków. W kinie domowym odrestaurowana kopia Człowieka z marmuru (1976) Wajdy. Właśnie skończyliśmy i o tym rozmawiamy. Dobry.