2038. Mleczaki ...

 ... które ostatnio z upodobaniem nazywam Myszami, były dzisiaj na drugim szczepieniu. Bronia znacznie bardziej wycofana, chciała wracać do domu, widocznie pamiętała wypadki z ostatniej wizyty. Się okazuje, że te nasze Myszy przypakowały, każda waży już prawie półtora kilo (Bronka nadal trochę mniej, ale po powrocie do domu ze zdwojoną siłą wzięła się za niwelowanie nierówności kotospołecznych). A Mańka to królowa dramatu; gdy dostała zastrzyk, położyła się na boku prawie jak nieprzytomna: kujnęłaś mję, umieram, żegnaj świecie! Wystraszyłam się, tymczasem to był tylko happening małej kluski, która za chwilę zaczęła na nowo rozrabiać. 

Miałam ochotę na wspólną kawę po pracy, ale najpierw koty, potem Kochany podjechał do rzeźnika, wrócił ze stekami i zrobił obiad, który skończyliśmy jeść około szóstej. Za późno na niespieszne wędrówki kawowe, chętka na zakupy też mi przeszła. Rano i wieczorem wizyta u kotów Anne, ale bardzo szybka, to co innego niż opiekowanie się Junoną, sprint, wrzucenie karmy, sprawdzenie kuwet i wsio. Pogoda niewyraźna, dwudziesty piąty dzień lata aurą nie zachwyca. Kochany potwierdził badanie w następną środę; nie dość, że odbędzie się to spory kawałek od domu, to jeszcze po badaniu Fred nie może kierować, więc ambaras. Czytanie Fajdrosa idzie jak krew z nosa.