2252. Słuchanie i sztrykanie.

Poranek poświęciłam na wysłuchanie do końca Sobowtóra Siembiedy. Ściągnęłam też na czytnik dostępny od wczoraj w bibliotece ostatni tom Trylogii kopenhaskiej Ditlevsen. 

Kochany dodzwonił się do świekry, jako pretekstu użył zaproszenia na wiejskie wesele, które dotarło do nas niedawno pocztą. Świekra brzmiała marnie, podobno któryś tydzień męczy ją koklusz. Rozmowa potoczyła się w kierunku genealogicznym, w konsekwencji spędziłam trochę czasu na poszukiwaniu kolejnych dokumentów, jak się okazało nie tak trudno dostępnych i zaprzeczających rodzinnym teoriom. Rozmawiałam też z mamą, niezbyt długo, wymieniłyśmy się kocimi wieściami, stanami umysłu i pogody.

Drzemię, biorę prysznic, suszę włosy, oglądamy z Kochanym miecia krojącego jabłka, w końcu decyduję się na rozpoczęcie słuchania cyklu z Kanią od pierwszego tomu i odpalam 444 jednocześnie radośnie używając nowych igieł. Czapka z diabełkowymi uszkami gotowa. Jest śmieszna, trochę krzywo zszyta, bardzo ciepła, stworzona głównie w celu utwierdzenia mnie w poczuciu, że umiem sztrykać i chodzi tylko o praktykę. Umiem :)