Rano za oknem szron i rażące słońce. Dokarmiłam szpaki, zrobiłam półgodzinną pogadankę z Luś i właśnie męczyłam się z batatem, gdy zadzwoniła pani w związku z ofertą pracy. No i ślicznie, przesłała mi link do zoomu na job interview, tylko ... nie do tej oferty pracy, do której się zgłaszałam. Z całą pewnością nie spełniam ich kryteriów, ale o tym dowiedzą się w poniedziałek, bo nie mam siły tego prostować dzisiaj. Bardzo mnie to przygnębiło, zupę dyniowo-batatową zjadłam na smutno. Albo wte, albo wewte, mieć dobrą pracę lub być milionerką, przyjmę najlepszą ofertę. Przez ponad pół godziny opadnięta z motywacji skrolowałam instagramy z pieskami, ale naprawdę humor poprawił mi dopiero Fred, który wrócił z pracy, zjadł moją zupę, poprawił głównym i sprezentował mi torcik wiedeński na deser.
Wieczorem wysłuchuję londyńskich akcentów na przestrzeni sześciu wieków w wykonaniu Simona Ropera. Pieski, obiad, deser, Fred, akcenty, już mi trochę lepiej.
Bym zrozumiał skrolowanie instagramów z kotkami, ale żeby pieski? Karygodne marnowanie czasu! :D
OdpowiedzUsuńBa! Pieski też działają. Chcemy mieć pieska, ale na dzisiaj brak nam warunków.
Usuń