Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hana. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hana. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 20 lipca 2026

2407. W domu?

Dwie godziny snu, bez cienia przesady: dolecieliśmy o 1:40 naszego czasu, dwie godziny później byłam nareszcie pod własną kołdrą, ale cóż z tego, skoro wybudzałam się trzy razy, a po szóstej trzeba było wstawać. Jednak nie ma co narzekać: Ka pojawił się na lotnisku co do minuty, mogliśmy pożegnać Hanę, pokazać jej, jak ma odprawić bagaż, gdzie pójść; ułatwiono nam, ułatwiliśmy innemu.

W pracy maile i maile. Odpaliłam audiobooka Rozdroże kruków Sapkowskiego i to pomimo tego, że wędrowny powrót do Intermezzo okazał się całkiem udany. Na szczęście odwołano mi w pracy jutrzejszą burzę mózgów. Świetnie, bo jeszcze musiałabym się przygotować, coś przeczytać, o czymś pomyśleć, tymczasem jestem chwilowo niezdolna. W minionym tygodniu przynajmniej raz dobijała się do mnie firma monitorująca alarm w budynku, konsekwentnie nie odbierałam połączenia. I co, budynek stoi? Stoi. Nikt się nie włamał, a nawet lepiej – ten cholerny internet, którego rozłączanie się było zapewne przyczyną alarmu, działał dzisiaj jak trzeba, bóbr zapłać.

Próbowałam się zdrzemnąć przed obiadem (z Kuchniosalonu dobiegała muza Samych Suk z ich najnowszego albumu, Dziadowskie piosenkio miłości). Pierwszy spacer z myszami uświadomił mi koci rozwój, który odbył się w trakcie naszej nieobecności: Bronia jest znacznie odważniejsza, Mania jakby lżejsza. Hana zrobiła furorę wśród sąsiadów, nawet Iva Dilerka wyszła powiedzieć, że dziewczyna była bardzo miła, pożegnała się z nią, i tak dalej. Ziew. Wolny rozruch (w pracy dwie kawy, druga z Wiką, która nadal jest zagubiona w gąszczu swoich marzeń i oczekiwań; postawiłam jej tę kawę, szastam kasą jak milionerka). Chwilę rozmawiałam właśnie z tatką. Pora pod prysznic, lektura i lulu, bo inaczej mózg do wymiany.

piątek, 10 lipca 2026

2397. Dzień pierwszy.

Zasnęłam po trzeciej (dobrze było zobaczyć drzewa te same, gwiazdy nad drzewami, mrok za płotem), obudziłam się około siódmej i już nie mogłam spać, natłok myśli. Zaraz wypróbowałam, czy na emailu pracowniczym działa mi automatyczna odpowiedź (cholera, nie działa). Musiałam wstać i się zmęczyć jeszcze bardziej, nie było innej rady, więc wyciągnęłam mężowskiego laptopa (zostawiłam mój w domu), zaczęłam uzupełniać wpisy blogowe, porządkować myśli.

Prezencik mężowski odpakowany z rana:

Bo rodzicom Fred wręczył prezenta już o trzeciej rano. 

Ruchy jak zwykle wolne, domowe. Poczekałam, aż Kochany obudzi się, zje śniadanie, o pierwszej wyruszyliśmy do Tcy. Kot, Rossman, krótki wypad do fryzjera, żeby się umówić na później (jakoś nie wiem sama ... przestaję lubić to miejsce, coś jest z paniami, jakieś coś off). Siedliśmy pod bazyliką, akurat odbywał się ślub, więc nie weszliśmy do środka. Powrót na wieś po telefonie od mamy, że już jadą w tamtym kierunku. Obiad, fragmenty Midsomer Murders z sezonu 22, spacer z mamą na cmentarz, chill, robienie kanapek, kolacja i dyskusje o historii.

Wieści z domu: stabilnie, choć Hana wpuściła gościa od kuchenki, co jest irytujące, bo prosiliśmy ją o coś przeciwnego. Well. Padam. Na jutro są plany.





wtorek, 7 lipca 2026

2394. Upał.

Dzisiaj byłam lepiej przygotowana: sandały, lniane spodnie. W biurze prawie skończyłam papierologię. Wracając z Tesco natknęłam się na Benka, usiedliśmy przed Czarną przy kawie. 

Grzebacze psujący nam ogródek pojawili się później, za to Kochany napuścił na nich Katlin. 

Podróż autobusem w tym upale ... no no. Wysiadłam na wcześniejszym przystanku, żeby kupić coś na obiad, po czym doczłapałam do domu i spokojnie zbierałam się do przywitania gościa (o piątej ekipa remontowa nadal kręciła się po osiedlu!). Dostałam odpowiedź na moją skargę dotyczącą barbarzyńców remontowych, nawet nie przeczytałam jej jeszcze do końca.

Opiekunka do kotów przyleciała. Ogarnięta dziewczyna, albo takie sprawia wrażenie. Zjedliśmy obiad, pokazaliśmy wszystko, co się należy, wyszliśmy z kotami na spacer (przedstawiłam ją Anne; rozmówiłyśmy się z sąsiadką na temat ulubionych rodzajów jabłek) i pora była nam spadać do przyjaciół.

Nota bene, nowy sąsiad (nawet jeszcze nie dostał kluczy) już ściął się z Katlin. Uuuuu ...

O dziewiątej musieliśmy jechać; w mieście herbata, rozmowa z Jot o wymarzonym zawodzie, prysznic (Kochany nadal na parterze ogląda z gospodarzami mecz, Szwajcaria - Kolumbia), powoli zwijam się w kokon, za oknem na horyzoncie czerwona poświata, szum miasta.

piątek, 5 czerwca 2026

2362. Piątek piątego.

No. Piękny jest ten świat, rzekłam, gdy o poranku kochany rozsunął rolety. Oczywiście, w międzyczasie się popsiuło (John, Srzedawca Butów, wywróżył mi na przystanku deszczową sobotę), po południu szarość właziła przez okno, szarość ululała mnie do snu tak skutecznie, że nie mogąc się położyć na łóżku w sypialni, bo sajgon, klapnęłam na tapczanie w Kuchniosalonie, zapewne w miejscu starych Maniusiowych siusiek. Trudno, potrzeba wyższa, wielka ciężkość mnie naszła, niewytłumaczalna. Z wydarzeń pracowniczych null, poza wizytą szefowej z którą ucięłyśmy sobie dłuższą rozmowę o kotach (był też temat promocji naszego nie-biznesa w mediach, ale na razie puściłam to drugim uchem, pomyślę o tym w nowym tygodniu). 

W domu obiad mężowski, mieciowy początek deserowego czerwca, o spaniu już wspomniałam. Efekt dzisiejszej wizyty partaczy jest taki, że schowek w którym był piec gazowy może być teraz w całości przejęty na lumpy. Kochany metodycznie przeglądał ubrania, decydował co gdzie położyć, wyciągnął nawet swój płaszcz punkowy z dziurami. 

Hana wieczorem kupuje bilety lotnicze, dużo jest z tym ambarasu, już wiemy, kiedy przylatuje, przynajmniej tyle. Z niepokojem obserwujemy, że młoda wpadła w wir pośpiechu kultywowanego rodzinnie; nadal mocuje się z biletem powrotnym, ale wszystko jest na dobrej drodze.

czwartek, 28 maja 2026

2354. Zrządzenia.

Na wstępie dnia lekko wykoleiliśmy się ze swojej zwyczajności: Czarna była zamknięta z powodu braku prądu, więc zaproponowałam Kochanemu podjechanie pod Pe; kawa mężowi smakowała, a ja z przyjemnością zanurzyłam się w nowej lekturze (Banville) w zmienionych okolicznościach przyrodniczych.

Z serii "dziwne zrządzenia losu": rano Kochany zaparkował samochód w innym miejscu niż zwykle, znacznie dalej od swojej pracy. Kiedy po skończonej zmianie wracał do Babci, zauważył, że w auto postawione dokładnie tam, gdzie zazwyczaj stoi nasze, wbił się drugi pojazd.

Czas popołudniowy się mi rozgrzebał, leżakowałam; obiad zjedliśmy dopiero o dziewiątej wieczorem (tarliśmy marchewki słuchając biografii Broniewskiego, od czasu do czasu zatrzymywałam audio, żebyśmy mogli o tym porozmawiać).

Pod wieczór jest znacznie chłodniej niż w ciągu ostatnich trzech dni, wiatr się wzmaga. Chodzę w koszulce chopinowskiej. Anne (wyszła się przywitać z myszami) źle wygląda, takie mam odczucie niedookreślone.

Być może mamy opiekunkę do kotencji: Hana wyraziła wstępny entuzjazm. Mąż ledwo co wysłał propozycję i sprawy są w toku, ale przyznam, że dla mnie również jest to najlepsza opcja i trudno byłoby mi się z nią rozstać ;)

sobota, 14 marca 2026

2279. W tę i z powrotem.

Wyruszyliśmy do Miasteczka o dziewiątej. Pogoda sprzyjała, choć oczywiście w miarę zbliżania się do gór nasilał się chłodny wiatr. Trochę nas tu nie było, pozmieniało się to i owo, wiele innych spraw wcale nie. Kochany kupił w Dino wkłady do zniczy, w drodze na cmentarz zajrzeliśmy na pięć minut do rodziny (powiadam: chodzenie po wizycie w toalecie jest znacznie przyjemniejsze niż przed wizytą w toalecie), przyjęła nas Hana z mokrą głową i jej rudy kot. Mrzygłoda spotkaliśmy później, gdy trawersowaliśmy przez rynek. Oczka świeciły mu się złowieszczo, jak zwykle.

Tama sucha, zamknięta dla odwiedzających. Majestatyczna. Tak jadąc to tu to tam, zauważyłam cmentarz pożerany przez barwinek, potem dość niespodziewanie w ogródku mijanego domu zobaczyliśmy Miłę. Przy Miłej zatrzymaliśmy się na chwilę, podobnie przy cmentarzu — prawie go już nie ma, kilka nagrobków, doły po grobach, jednak ktoś zostawia znicze. Wieczorem znalazłam informację, że to dawny cmentarz ewangelicki, zdjęcia jego stanu sprzed kilku lat są mocno nieaktualne. 

Po inspekcji tamy, pojechaliśmy do Jeleniej (panorama Karkonoszy jak zwykle mnie zaskakuje). W mieście zjedliśmy obiad na zewnątrz bistro Green House, bo niewielka restauracja była w całości wypełniona klientami. Długo czekaliśmy na zamówienie, warto było (wiatr szumiał nad głowami, Kochany wrócił do samochodu po dodatkowe okrycia). Podjechaliśmy też bliżej centrum, na kawę w Aroma Cafe. Przyjemne miejsce, pluszowe, pełne wygodnych foteli poupychanych w wąskich zakamarkach.

Droga powrotna nie zajęła nam więcej niż dwie godziny. Może jutro dodam coś więcej; podróże cieszą, ale zużywają, teraz mam ochotę wyłącznie na siedzenie z nogami na lampie i zerkanie na gangsterów mordujących się w Ojcu chrzestnym.

niedziela, 12 maja 2024

1608. Powrót z "wakacji".

Pobudka o czwartej, w ciemności za oknem ptasie koncerty. Hana była bardzo spięta, wiadomo, pierwszy raz wyruszała sama z tak dużego lotniska. Po odstawieniu Nastolatki na miejsce, przysiedliśmy jeszcze chwilę u Cloud Pikcer, przy dobrej kawie i ciastkach (o jaki ten rogal z różowym nadzieniem był pysznościowy). Cztery godziny od pobudki pościel była już przebrana i razem z ręcznikami zaczynała się mielić w pralce, Hana siedziała w samolocie, a Kochany wrócił do łóżka, żeby odespać zbyt wczesny poranek. Usiłowałam obejrzeć film na podstawie ostatnio przeczytanej książki le Carré, Murder of Quality z Denholmem Elliottem (1991), ale po godzinie odpadłam ze zmęczenia

Jeszcze wczoraj zastanawiałyśmy się z Haną, co to za dziwne owady siedzą letargicznie na brzegach dwóch donic z przekwitłymi narcyzami. Dzisiaj już wiem: pobzyga cebularz zwana narcyzówką, mucha udająca trzmiela (bo lepiej być trzmielem niż muchą ;)), prawdopodobnie wykończyła mi kilka kwiatów. Całkiem możliwe, że larwy przywiozły się ze sklepu ogrodniczego (może w Bella Vistach?). Postanowiłam wykopać cebule z trzech najbardziej przekwitłych donic i zastanowić się, co z nimi zrobić (nie mogę być do końca pewna, które są zarażone, znalazłam kilka gnijących; za jakiś czas rozdzielę je do świeżej ziemi i będę się na jesieni przyglądała sytuacji — teraz przynajmniej wiem, na co zwracać uwagę).

Pranie pięknie schło w letnim cieple, Fred skosił trawnik, ja po przejściach narcyzowych udałam się na krótkie kimono, po czym przed trzecią zdaliśmy sobie z Kochanym sprawę, że nie mamy nic szczególnego na obiad. Pojechaliśmy do Drołdy (najpierw zapobiegliwie mąż ściągnął pranie), na obiad do CG, a potem na kawę do Czarnej. Już kiedy wychodziliśmy z restauracji padało, a po kawie prawie lało, nad głowami zaś pomrukiwała nam letnia burza. Teraz jest pięknie, mrok, ziemia tak ładnie pachnie.

Opóźniłam przygotowywanie się na jutro jak długo się da, ale w końcu coś tam musiałam sobie ułożyć (a jeszcze więcej odłożyć). Wskoczę wcześniej do łóżka, żeby mentalnie ogarnąć koniec "wakacji".

piątek, 10 maja 2024

1606. U Olbrzyma.

Dawno mnie tam nie było, na Grobli znaczy. Kochany bywał z gośćmi, ja ostatnio w sierpniu 2017 roku, gdy pierwszy raz przyleciałam do Irlandii. Wstaliśmy wcześniej, żeby po dziewiątej odpalić rakietę. Rano przeczytałam u Rybenki, że ona była wczoraj. Czyli się rozminęłyśmy :) 

Marsz od po dwunastej do po trzeciej; ciepło; samochód na parkingu Causeway Coast Way, stamtąd spacer najpierw górnym szlakiem aż za Amfiteatr, do ławeczki na której rozłożyliśmy się z napitkami. 




Pogoda wspaniała, niezbyt wietrznie, słońce nienamolne, much dużo, wszystkie przyjazne; piątek, więc udawało się zrobić zdjęcia krajobrazu bez turystów. Po ławeczkowym przystanku powrót do zejścia schodami i spacer do Amfiteatru dołem, następnie powrót po własnych śladach i zejście jeszcze niżej, do Port Ganny.






Droga powrotna z Północnej była monotonna i męcząca. Obiad, bardzo spóźniony, już "u siebie": z żołądkami zawiązanymi na supeł dojechaliśmy do Borzalino, żeby wymieść talerze do czysta zanim obsługa zdążyła mrugnąć. W domu prawie od razu poszłam pod prysznic; byliśmy tak zmęczeni, że zaległa między nami cisza, każdy regeneruje mózg w swoim własnym ekosystemie. U mnie od wczoraj kryminał le Carrégo, Morderstwo doskonałe (Sonia Draga, 2013). Za oknem nadal ptasie koncerty.

czwartek, 9 maja 2024

1605. Zbierając siły.

Dzień od początku zapowiadał się na słoneczny i ciepły, więc wyjechałam z domu tylko w marynarce, bez kurtki. Chwilę po dziewiątej zorientowałam się, że dzisiaj pracuję krócej, zmieniło to nasz wspólny plan (po drodze miałam ekspresowe spotkanie z Bridżet w temacie kontraktu); wyszłam z budynku Centrum tuż po dwunastej i od razu, we trójkę, pojechaliśmy do Carlingford (w drodze krótka rozmowa z czubkiem głowy mojej mamy, która siedziała w pracy cichej jak makiem; a to wszystko przez to, że rano się pomyliłam i wysłałam wiadomość tekstową do niej, zamiast do męża mego ślubnego; poza tym w górach widać kwitnienie bluebells bardzo wyraźnie).

Najpierw była wizyta w znajomym miejscu, gdzie nasza gościni kupiła kubek dla siostry, chwila rozmowy z Aś, i wylądowaliśmy w herbaciarni Ruby Ellen. Po obiedzie spacer po mieście, szukanie pocztówki, oglądanie cmentarza i kościoła cabrio oraz wizyta w rupieciarni Williego (Hana kupiła dwie następne książki).

Poszliśmy też na molo, żeby popatrzeć jak języki mgły wędrując wzdłuż wybrzeża wchodzą w zatokę (powietrze znacznie się ochłodziło), i wróciliśmy do samochodu przez zamek króla Jana (cały ten czas oboje z Kochanym byliśmy w identycznych, czerwonych t-shirtach Siekiery, już we właściwych rozmiarach, bo rano na szczęście zauważyłam, że niechcący się zamieniliśmy). 

W drodze powrotnej rozbolała mnie głowa, efekt taki, że na dłuższą chwilę zamknęłam się w sypialni.

Pierwszą przeczytaną książką z weekendowego stosu zostało Misterium Czarnika (Nisza, 2023), krótka, poetycka opowieść o geju ze wsi, który mocuje się ze swoją tożsamością. Na LC książka została raczej zjechana. A mnie się podobała. Wczoraj zaczęłam, dzisiaj doczytałam, akurat gdy leczyłam ból głowy małą kawą zrobioną przez Kochanego. Fred przygotował dla nas kolację (sałatka grecka z lokalnymi robakami), po której mogliśmy się pozapadać w fotele i łóżka zbierając siły przed jutrzejszą przygodą.

środa, 8 maja 2024

1604. Streszczenie.

Kochany zawiózł mnie do pracy, po czym razem z Haną wyjechał na południe, żeby chodzić w górę i w dół po Glendalough (w międzyczasie kupił Nastolatce nowiuśkie merrelle). W pracy spędziłam kilka godzin z Matju. Podróżnicy wrócili przed ósmą i zaraz po zjedzeniu późnego obiadu zapadli w letarg. Maksiu chyba ma się lepiej, nadal nie wiadomo, co mu dolega (wieczorem rozmawiałam z rodzicami).

wtorek, 7 maja 2024

1603. Po długim weekendzie.

Wracałam do domu z myślą, że zaraz zasiadam do laptopa i kupuję bilet powrotny z wakacji. Jakby mnie gdzieś tam usłyszeli, gdyż po czwartej otrzymałam maila z informacją, że dziękują mi za aplikację, ale nic z tego. Nie powiem, zrobiło mi się przykro, na kilka sekund (rozmowa o pracę mi nie poszła, tak uważałam, więc nie miałam oczekiwań na wyrost). Będę się tym kiedyś martwiła, ale nie dzisiaj (kupiłam powrót w fotelu obok Freda, cudownie!).

Tak w ogóle, to Kochany znalazł czas, żeby mnie rano podwieźć do pracy, a potem zabawiał Hanę kolejnymi lokalnymi atrakcjami (ok. szóstej oboje wrócili ze zwiedzania neolitycznych grobowców). Obróciłam się kilka razy wokół własnej osi, zjedliśmy obiad i zrobiło się po siódmej. 

Nareszcie skończyłam Babilon Nowaka/Obirka (Agora, 2022), częściowo z ulgą, bo temat niespodziewanie mnie zmęczył. W domu cisza, mąż coś tam dłubie w Kuchniosalonie, młodzież pewnie czyta, a mnie dręczy mały głód.
___
23:24 zjadłam Fredową zupę grzybową z razowym makaronem, porozmawialiśmy z młodzieżą (okazuje się, że młodzież zna Miecia) o lekturach, maturach (dzisiaj przecież odpalił polski) i bzdurach. Bardzo mile spędzony wieczór, tylko znowu kołderka nocy przykrótka. 

poniedziałek, 6 maja 2024

1602. Kaczki relaksują.

Jak w tytule. Wstaliśmy ciut wcześniej niż ostatnio, żeby dojechać do kaczek w Północnej o ludzkiej porze. I rzeczywiście, najpierw załapaliśmy się na pokaz karmienia ptaków za kwadrans pierwsza, a potem (choć nie sądziliśmy, że tak długo zostaniemy) na karmienie rączką własną o trzeciej. W Castle Espie widać kolejne zmiany: tym razem siatkę rozciągnięto nad zwiedzającymi, więc kaczki/gęsi mogą podejść do ludzi, jeśli taka ich wola. Jest ich mniej niż w 2021, reguły przytułkorezerwatu też się nieco zmieniły, ale życie trwa dalej. Nie wzięłam ze sobą aparatu fotograficznego, tylko iPhone'a, miało to swoje dobre strony (zamiast patrzeć przez obiektyw, chłonęłam atmosferę).





Udało się nam pozostać w tym miejscu do trzeciej, ponieważ poza spacerem zaliczyliśmy także zupę w lokalnym barze. Do tego nastolatka zrobiła ciekawe zakupy (urocze przypinki i używane książki). Rano był plan odwiedzenia po drodze jeszcze jednego miejsca, ale rzeczywistość go zweryfikowała (czas nie jest z gumy, dla nikogo). 

U rodziców Maksio ma się troszkę lepiej, ale poprawa nie jest spektakularna. Kochany po powrocie zabrał się za wszelkie sprawy domowe, podczas gdy ja i Hana zaczytywałyśmy się w lekturach różnych. Tak więc obiad został mi podstawiony pod nos, potem bla bla, prysznic i klikanie z unikaniem pogłębionych przemyśleń, że jutro trzeba wracać do pracy.

sobota, 4 maja 2024

1600. Sobota w Dublinie.

Sobotę zaczęliśmy spokojnie, oczywiście mieliśmy w głowie ogólny plan, ale obyło się bez pośpiechu (czyli nic nowego sub sole). Podczas robienia śniadania zauważyłam, że do Anny przyjechał ten sam facet, który wczoraj grzebał przy rynnach. Gdy Fred wyszedł do ogródka, gość nie omieszkał go natychmiast poinformować (w bardzo ugrzecznionej formie), że coś tam odetkał i wszystko jest w porządku. Nie wnikam, albowiem ... gdy ludzie mnie w ten sposób rozczarowują, ma to dla nich dalekosiężne konsekwencje i pfe ze mną pozostanie.

Po śniadaniu wyjechaliśmy do Dublina; na początku mżył na nas lekki deszczyk, ale w drodze wszystko się wyklarowało. Kochany zaparkował pod stacją Connolly i stamtąd ruszyliśmy we trójkę na bardzo długą przechadzkę po stolicy. 

Weszliśmy na moment do Merrion Square, żeby przywitać się z Oscarem, i na dłużej do galerii narodowej:



Znalazłam przyjemność w tropieniu malowanych piesków, zauważyłam też Nano Reid :) Niestety, nie mogliśmy zobaczyć Caravaggia (aktualnie jest w Belfaście). Wizyta miała Hanie unaocznić Dublin od strony kulturowej, ale nie zamierzaliśmy jej dręczyć i rzecz nie była przeciągnięta ponad miarę.

Spacer (i pewnie też chłód) zaostrzył nam apetyty; zdecydowaliśmy, że na obiad pójdziemy do Milano na 38 Dawson St (na talerze wjechały pizze, które zostały wymiecione do czysta):


Zamiast rozejrzeć się w Milano za deserem, w celach poglądowych przeszliśmy do Bewley's na Grafton St. Kawiarnia z witrażami zrobiła na Hanie wrażenie :)


Po deserze był dalszy spacer, odwiedziny u Zielonego Stefana i powolny powrót przez miasto, z zaglądaniem w okna wystawowe i zakupy w Tower Records. 




Hana kupiła kilka płyt, Kochany dodał jej kilka kolejnych, oboje z małżonkiem zrobiliśmy sobie wzajemnie prezenty kubkowe z cytatami z Ojca Teda. W nogach ponad 10 km :)

Po powrocie do wsi, pod domem napatoczyliśmy się na Katlin, która podekscytowana wprowadziła nas w ostatnie wydarzenia oraz swoje przemyślenia związane z Majkelem, jego groźbami w kierunku Anne (coś się zadziało w czasie naszej nieobecności) i próbą sąsiedzkiej pomocy. Mamy być grupą wsparcia; będziemy na tyle, na ile możemy. 

Obyło się bez kolacji, przeważyło zmęczenie. Przysłuchując się rozmowie trwającej w Kuchniosalonie za ścianą z przyjemnością stwierdzam, że nastolatka się nam zrelaksowała i poczuła pewniej.

piątek, 3 maja 2024

1599. Dzień pierwszy.

Fred przywiózł gościa jakoś po drugiej, wyrwało mnie to ze snu, ale zdecydowałam, że przywitam się rano. Pomimo tego, że spałam niewiele, dość szybko się obudziłam, Kochany wyjechał na Północ, a ja zajęłam się wprowadzaniem Hany w wiejskie rozrywki. Po śniadaniu wyszłyśmy w kierunku plaży, zatrzymałyśmy się na kawę (gościni była zaskoczona, że w tak małej wsi jest tak profesjonalnie wyglądające miejsce) i obeszłyśmy Głowę; nie zrobiłam zbyt wiele zdjęć, za bardzo byłam skupiona na rozmowie i opisywaniu krajobrazu:



Duszno, zawiesina na horyzoncie skutecznie przysłoniła góry i inne punkty orientacyjne; po marszrucie byłyśmy nawet nieźle zmęczone, więc obiad i sjesta; Fred wrócił szybciej niż się spodziewałam, we troje spędziliśmy wieczór na pogadankach (albowiem wygadani jesteśmy bardzo, starsze pokolenie z pewnością ;)). 

Nastrój zwarzyło mi sąsiedzkie odkrycie. Jeszcze przed wyjściem na spacer zauważyłam, że u Anny jest facet, który naprawiał dziurawą obudowę rynny, a na dachu obok niego kręcą się szpaki. Pomyślałam, że przecież ma rozum i wiedziałby, gdyby w środku było gniazdo. Obudowa została naprawiona, ale po południu nadal widziałam szpaki usiłujące wejść pod rynnę, z robalami w dziobach. Postawiłam na bezpośredniość i zaszłam do Anny, zapytałam ją czy w środku jest gniazdo. Sąsiadka powiedziała mi, że szpaki próbowały je zrobić, na co ja jej, że nie sądzę, bo gniazdo chyba już tam jest, i to z młodymi. Rzeczywiście zresztą, stojąc tak pod domem usłyszałam ich głosy. Anna zmieniła front i stwierdziła, że jutro rano wezwie tego samego gościa, żeby odetkał dziurę, którą naprawił, a ponieważ stało się to zdecydowanie za szybko, sądzę, że od początku wiedziała o całej sytuacji. Myślę też, że jeśli jutro dziura nie zostanie odetkana, więcej się do niej nie odezwę. Postanowione.

Anne wróciła na tydzień, uściskałyśmy się i chwilę rozmawiałyśmy o rzeczach lekkich i zabawnych (jak np. takie, że Hana już poznała białego gamonia, i że kot próbował jej wcisnąć jakoby był moim hojnie dokarmianym ulubieńcem). Nie wnikam w kwestię Majkelową, sama się wyjaśni z czasem.