1237. Plany są.

Późno się położyłam, ale rano i tak nie pospałam, mózg do mnie gadał. Wspaniale, bo kot akurat wrócił z nocki i gdy zaczęłam się przeciągać w łóżku był pod ręką po dwóch sekundach, żeby mi powiedzieć, że już można do michy nakładać. Włączam laptopa, zielona herbata liściasta jest pita, jazz Herbiego, nastawiam pranie i mężowską kawę do zaparzenia. Przypomniało się mi, że nie zadzwoniłam do ludzi od zbierania metalowych rupieci, więc zadzwoniłam i było to działanie bez sensu (po drugiej stronie odezwał się głos osoby zmarłej po piątkowej imprezie). Przed koronacją umyłam włosy i tak stojąc pod prysznicem i rozmyślając, wymyśliłam, że faktycznie trzeba na teściową mówić "świekra". A bo koronację oglądałam/słuchałam (przeskakując między BBC i Deutche Welle, gdyż BBC w takich razach ocieka dupowlazłością, którą genetycznie źle trawię). We wrześniu nie pochowałam Elizki, dzisiaj postanowiłam nadrobić sobie teatrem koronacyjnym Karola III. W słuchawkach na uszach i robiąc proste obliczenia statystyczne doszłam do momentu nałożenia korony i straciłam zainteresowanie. Jeszcze niechcący załapałam się na live okazania balkonowego. W końcu się dochrapał, chłopina, i Kama się też doczekała. Good for them. 

Fred zrobił obiad. Z innych kontaktów międzyludzkich: rozmawiałam z mamą (na temat koronacyjny oczywiście); przed domem rozmawiałam z Katlin, o tym jakby było wspaniale, gdybyśmy przeprowadzili się na drugą stronę ulicy; świekra zadzwoniła (i teraz Kochany zna wszystkie przypadłości zdrowotne swojej mamy); wieczorem wizyta u Ka&Jot i tutaj njus najlepszy. Wygląda na to, że ruszyły plany ślubne i jesteśmy potencjalnymi świadkami wydarzenia. Tak sobie po cichu myślę, że zaprocentował ostatni konflikt rodzinny u Ka, szydło wylazło z worka i się okazało, kto jest fajny, a z kim lepiej na odległość. Good for them, again.

1188. Korzenie.

Piątek był na tyle intensywny, że nie zawracaliśmy sobie głowy irlandzkim świętem,  wiemy tylko, że na paradzie w Drołdzie padało. Tymczasem tutaj kolejny słoneczny dzień i chociaż wczoraj leciałam na twarz, podróżnicza niespokojność nie pozwoliła mi wydajnie odpoczywać nocą (dopiero pozycja na ośmiornicę uśpiła mnie do ósmej rano). Teściowa wyrwała dla nas u Sarzyńskiego sześć ostatnich puławianek. Po śniadaniu pojechaliśmy w trójkę na cmentarz za miastem, spacer był dłuższy, Kochany wymieniał się z mamą informacjami o zmarłych znajomych, a po drodze do domu wstąpiliśmy jeszcze na kawę do Czartoryskich.

Czuję się zaopiekowana i miasto się mi podoba niesamowicie. Po dwudaniowym obiedzie (zupa ogórkowa/zrazy; przez cały dzień ani chwili nie byłam głodna, teściowa oświadczyła, że jestem jak niteczka i +5kg mi nie zaszkodzi) pojechaliśmy we dwoje na spacer do Kazimierza. Zaparkowaliśmy w mieście, poturlaliśmy się do Wąwozu Korzeniowego, potem do Wedla na herbatę z konfiturą imbirową.

Powrót do NA ok. siódmej, ale zaszliśmy jeszcze do Czasu na herbatę (prezent dla Anne, filiżanka dla mnie) i Empiku (dwie płyty Gaby Kulki i dawno odkładany Turnau po angielsku). W domu na kolację śledzie, z puławiankami, oczywista. Fred w okularach, wypełnia jakieś spadkowe pierdelety; nucę Domowe przedszkole.

1104. Dwudziestego czwartego.

Pierwsza pobudka: Wojtuś po ciemku wskrobał się na stolik i wypijał wodę z mojego kubka stojącego przy łóżku.

Z Porankiem Dwójki i Upiorem w eterze pokroiłam warzywa do sałatki i zawinęłam krokiety (wyszło szesnaście), mama przygotowała farsz do krokietów, płaty karpia do smażenia i kapustę z fasolą. Za oknem jesienne krajobrazy. Maciejek najpierw nadzorował prace kuchenne, potem dyskutował z tatą i Fredem o różnych ważnych sprawach (czternasta wilija, mógłby dużo na ten temat powiedzieć innym zwierzętom w domu rodziców):

I jeszcze Malinka, nasz prawie wilczarz, dla której to trzynasta zima (ostatnio głównie śpi rozciągnięta na chodniku w salonie, niechętnie się podnosi):

Kochany pierwszy raz ever miał okazję zjeść postną wodę ze śledzia:

Po zjedzeniu obiadu pojechaliśmy do Tcy z zamiarem wypicia kawy, kupienia zniczy i odwiedzenia grobów dziadków i pradziadków ze strony taty. Nic nie wynikło z części mojego misternego planu. Zaparkowaliśmy przed Muszkieterami na kilka chwil przed zamknięciem, nie wpuszczono nas, więc nie mieliśmy zniczy. Miasto wyglądało na opustoszałe z kobiet, po deptaku kręcili się głównie faceci, starsi, powiewający smutnie plastikowymi torbami, albo młodsi, szukający alkoholu. El Gato nie zawiodło jednak, obsługiwał nas ten sam chłopak, którego widziałam wczoraj, miły i kompetentny, nie spieszący się donikąd. 

Spróbowałam kawy z syfonu (bardzo dobra), Fred dokupił prezent dla rodziców na jutrzejszą rocznicę ślubu (serwer + dripper + używka brazylijska). Dopiliśmy napoje i przed trzecią ruszyliśmy do domu po drodze zajeżdżając na jeden z cmentarzy, gdzie nikt z rodziny oprócz moich rodziców już nie zagląda (wyrzuciliśmy do kosza chryzantemy ze święta zmarłych). 

Na kolacji wigilijnej nie było opłatka, bo gdzieś zawieruszyły się resztki z zeszłego roku. Ale były życzenia, poza tym uszka w barszczu, kapusta z fasolą, krokiety, karp, sałatka, prezenty (poza słodyczami i mandarynkami, od rodziców: dla Freda aliganckie chustki i jedwabna poszetka, dla mnie ciemnozielony, lisi szalik). Po wigilii Fred rozmawiał telefonicznie ze swoją mamą. Tak jak przypuszczałam, udało się jej postawić na swoim i sprowadzić gości do których rzekomo miała jechać wg planu z poprzedniego tygodnia. Bywają takie sytuacje. Na dobranoc dwa Vabanki. Jest mi błogo, to był dobry dzień, mogę spokojnie umyć ząbki i iść spać ;)

1101. Znowu w drodze.

Kręciłam się i sapałam, a jak przyszło co do czego nie chciało mi się wstać (nad ranem mózg zaczął mi wymyślać dodatkowe pytania do testu o ageizmie). W końcu jednak trzeba było się zwlec, umyć włosy, zjeść śniadanie, ogarnąć powierzchnie płaskie, dopchnąć kolanem dobytek ruchomy i wyruszyć. Fred rozmawiał chwilę z teściową, która nie spędzi jednak świąt u szwagra, gdyż dojazd do młodszego syna byłby zbyt niebezpieczny ze względu na warunki drogowe. Warunki nie są jednak na tyle niebezpieczne, aby szwagier nie mógł przyjechać do niej (ona oczywiście nie nalega, tylko zaprasza i już przygotowuje potrawy). Logika teściowej na kilometr pachniała rybą drugiej świeżości, Kochany rozmawiał krótko, ja nie pisnęłam słowa.

Podróż zaczęła się niefajnie, bo mieliśmy w planach obiad na mieście, a tu bryndza, wszędzie korki, kolejki i wkurw (mój). Niby miałam sporo czasu do odlotu, ale co to za czas, jak na odchodnym nie mogę z mężem normalnie jak człowiek zjeść obiadu? Na szczęście, potem było już tylko lepiej. W samolocie obyło się bez tłoku. Obok mnie usiadła Ukrainka, która wybierała się na święta do Kijowa. Julija z hrabstwa Kerry. Dziwny kierunek w tych czasach, ale dziewczyna była zdeterminowana, żeby zobaczyć się z mężem. Rozmawiałyśmy o różnych sprawach, Rosjanach, mentalności, akcencie, życiu blisko frontu. Czas minął dzięki temu szybciej.

W domu rodzinnym nowe zasiedlenia. Przed drzwiami przywitał mnie Filemon, czarno-biały kot sąsiada z naprzeciwka, który teraz większość czasu spędza u rodziców (kot, nie sąsiad). W mieszkaniu babci Manii kwarantannę przechodzi Rozalka, trójkolorowa ciapulka, podobna trochę do Rózi, tylko mniejsza, z równie krótkimi łapulkami i szczurzym ogonkiem. No cóż robić? Kota się nie wyrzuca. Zjadłam pyszną kolację, poprawiłam kupnym ciastem uwielbianym przez mamę, wypiłam morze herbaty, obejrzałam zakończenie któregoś odcinka Columbo. Fred pokazał mi prezenty wręczone mu dzisiaj przez Katlin po tym jak wrócił do domu i Ryszarda (mam czapkę i duży szal). Przez chwilę zerkałam na telewizyjną relację spotkania Biden-Zełenski. W międzyczasie zapadła cisza przerywana gdzieniegdzie chrapulkowaniem ... domownicy powoli zapadają w sen ...

I tak to przegalopowałam cały dzień zimowego przesilenia. Będę dzieliła łóżko z Wojtusiem i Maksiem, bo już się zapowiedzieli i zajęli swoje miejsca na kołdrze. W pokoju śpią jeszcze Malinka i Maciej. Dobrych snów.

1007. Jesieniarstwo.

Sen taki, że chłopak-gwiazda (metroseksualny dość) zmagał się z remontem mieszkania socjalnego ;D. Były też inne sny, które chciałam zapamiętać, ale kot kręcący się i spadający z łóżka skutecznie wybudzał mnie z postanowienia.

Zaprawdę, wczorajszy spacer z którego wróciliśmy po zachodzie słońca mocno nas dotlenił. Obudziliśmy się oboje późno, w świetle nowego dnia wróciły rozkminy. Np. przyjaciółka nam powiedziała, że 2 tygodnie temu miała kolejne załamanie, nowy lekarz zamiast pillsów zasugerował godzinne spacery. Lokatorka mieszka z nią od tygodnia, to też dodatkowy stresor. Julija się uśmiecha, ale chyba wraca myślami do wojny, ciężko jej, jeszcze nie wiadomo jak długo zostanie, ani w zasadzie "czy".

Tatko przekazał, że w naszym samochodzie zostawionym w Polsce prawdopodobnie wysiadło zasilanie. Postara się coś z tym zrobić, jak się nie uda, trzeba będzie kupić nowy akumulator. Czyli wiadomości różne takie. A my hyc, wybraliśmy się do miasta. Najpierw miało być, że na zakupy, ale wyszło, że poszliśmy sprawdzić libańską restaurację Cedar Gates, która powstała na miejsce dawnej Canale (w pandemii był w tym miejscu nieszczęsny Epik, którego zniknięcia nikt nie żałuje): 

Bardzo dobre jedzenie, przystawki w sam raz, główne dania niezbyt pikantne (na dodatek zestaw dla dwojga wyszedł za €30), nie zjadłam wszystkiego, wzięłam resztę na wynos. Po jedzeniu krótko Lidl, potem kawa na zewnątrz Costy. Za kontuarem stała Shauna (+ zmianą rządziła prawdopodobnie Andrea, która mnie zapytała, czy już zwiedziliśmy wszystkie miejsca w okolicy), więc nie zapłaciłam ni centa, chociaż Fred wziął kubeł cappuccino na czterech szotach kawy. Napełnieni kawą pojechaliśmy do Oldbridge zrobić rundkę po ogródku:

Nastrój jesieniarski mi się włączył automatycznie. Ach, i jeszcze teściowa się mnie pyta, o czym miała do mnie więcej napisać. Pojęcia nie mam, może chodziło mi o genealogię (jutro zbiorę myśli na ten temat, jeśli będzie co do zbierania). Do końca dnia nie jem nic więcej poza ciasteczkami do dwóch pierwszych odcinków Zmienników. Kota bolał brzuch, Fred ma stan podgorączkowy, ja smarkam.

958. Ostatni dzień.

I przyszedł kolejny sierpień, czas irlandzkich zbiorów. Ryszard dwa razy w nocy dojadał, musiałam mu otwierać drzwi od sypialni, księciuniowi włochatemu. Potem trochę narobił nam strachu, bo długo spał w budce w ogrodzie, o czym sądziłam, że mu się raczej nie zdarza (ostatnio leżakował tam długo, gdy był bardzo chory, 2 lata temu). Rano w tle Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona w wykonaniu Mateusza Pospieszalskiego (2009), ale nie bardzo słuchałam, bezdennie głupi rozlew krwi wydaje mi się dzisiaj jeszcze głupszy.

Teściowa chciała nakupić sobie cheddarów, więc udaliśmy się do Tesco i Lidla, potem Fred zaparkował na miejskim parkingu i poszliśmy połazić po mieście, zrobić trochę zdjęć. Dzisiaj jest bank holiday, więc w Il Forno był niezły tłok, ale znalazł się stolik dla naszej trójki i zjedliśmy tam obiad. Jak zwykle trochę pizzy z karczochem przywiozło się ze mną do domu na kolację. 

Zdążyliśmy przed deszczem, popołudnie było mokre, szare i senne, nawet poszłam na trochę w kimono. To ostatni dzień pobytu teściowej, jutro skoro świt wyrusza do Polski. Chyba jest zadowolona. My w zasadzie też, bo bywaliśmy z nią tu i tam, ze swej strony dodam, że dobrze było ją lepiej poznać. Ale kabaret Neo-Nówki oglądamy cichcem, gdy teściowa bierze prysznic. Potem, gdy jest już w łóżeczku, we trójkę słuchamy płyty Ta nasza młodość ze zbioru Piwnicy i rozmawiamy luźno o mało kontrowersyjnych sprawach. Na lodówce nalepka z przypominajką: "zastrzyk".

957. Dzisiaj ...

Ryszard od rana przyuczał teściową do karmienia kota. Idzie jej dobrze. Potem jemy śniadanie, teściowa do kościoła na wpół do dwunastej, a ja prasuję wczorajsze spodnie, coby pozbyć się z nich wilgoci. Bo dobre są, dzisiaj znowu ruszyłam w nich na stolicę. W międzyczasie krótko spiknęłam się z Luś, która zrywała morele w swoim sadzie, widać, że chciała mi wszystko pokazać, ale porozmawiamy dłużej, gdy teściowa wyleci do Polski. 

Nastawieni na ekscesy pogodowe wybraliśmy się do Dublina samochodem, który został zaparkowany przy Merrion Square. Krótka wizyta w parku i chwilowy pobyt pod Oscarem zostały zwieńczone wejściem do galerii narodowej:

Ostatnio byliśmy tutaj z Fredem w maju 2019 roku. Przestawili nam Caravaggia, ale w końcu go znalazłam. Niektóre obrazy rozpoznawałam, inne przegapiłam, po dwóch godzinach wyszliśmy z budynko mocno zmachani kontaktem z kulturą. Zjedliśmy tani obiad w Toltece na Suffolk St i wypiliśmy dobra kawę w Caffè Nero pod 29 Dawson St (niedaleko złotej małpy). Teściowa chciała jeszcze zobaczyć trochę architektury, ruszyliśmy więc przez Stefana w drodze do auta klucząc jak kłóliki. Dla odmiany dzisiaj pogoda dobra, deszczu brak, wiatr w miarę, wystarczyła mi pasiasta marynarka.

Wracając w kierunku Merrion Square rozczuliłam się wlepkami:

Dopiero po powrocie do auta zauważyłam, że zaparkowaliśmy pod domem pana od kota, Erwina Schrödingera.

Jestem zmęczona, trochę boli mnie gardło, to drugie raczej z uwagi na wczorajszy rejs przez deszczowe miasto po irlandzkiej tupaninie. No i koniec z tym lipcem. 

955. Spokój.

Teściowa zachwycona jest naszym wsiowym wybrzeżem, i słusznie. Spacerowała z Kochanym, gdy byłam w pracy, multum zdjęć zostało zrobionych, będą rozsyłane po świecie.

Mam mocne postanowienie poprawy w temacie drugich śniadań, bo już dość się napatrzyłam na lunch boxy Luizy i innych koleżanek z Centrum (czy ja już nie miałam tego postanowienia, ale mi zetlało?). A na razie Fred zrobił krewetki z sałatką grecką na obiad. 

Słuchamy płyty Odpoczna, przy okazji zapoznaję się z rodzinną historią teściów mającą swój wątek w lasku pod Odrzywołem. Potem rozmawiamy o genealogii.

Ostatnie dwa odcinki Mistrza i Małgorzaty obejrzane. Chyba pora wrócić do powieści. Na razie śpiączka.

952-953. Dłubanina.

Wtorek.
W pracy dopieszczałam tekst, albo też raczej czyniłam go strawialnym. Poprawiam i poprawiam, ciągle coś, jeszcze nie koniec, poza tym ogólnie raczej słabe jest moje wrażenie na ten temat.

Teściowa pozostawiona sama w domu postanowiła nam zrobić obiad, oprócz tego przyjmowała hołdy imieninowe i telefon często robił dzyń. Fred trochę z nosem na kwintę, bo rano w drodze do pracy miał niefajne zdarzenie drogowe z którego nie wiadomo, co wyniknie. I jeszcze zmęczony do tego. Dwa następne odcinki Mistrza i Małgorzaty i nie wiadomo kiedy robi się noc.

Środa.
Znowu do pracy, Fred tymczasem spędza czas z mamą. Kilka godzin siedziałam tylko z Saren, pod koniec wpadła do nas dziewczyna, która chce zapisać się na nowy semestr i zarzuciła nas informacjami o wszystkim. Typowe ADHD z dodatkowymi problemami, jeśli wytrwa w postanowieniu wrzesień będzie ciekawy. 

Po południu spacerowaliśmy we troje naokoło Oldbridge.

... i pod koniec spotkałam kłóliki. Fajnie, małe bobki wyszły wcześniej na sylflaj ;D

Po obiedzie oglądamy jeden odcinek Mistrza, czyli znowu odkładam, co miałam zrobić. Dalej dłubanina, wieczorem wykupiłam Grammarly, żeby sprawdzić tekst programem antyplagiatowym. Po co ja się tak przejmuję? Nie wiem, za bardzo jestem akuratna. 

951. Turla się i buczy.

Teściowa dzisiaj paciorki od rana i post, gdyż podobno przed przyjęciem komunii się nie je, a ona o 9 na mszę. Jak dla mnie spoko, w głośnikach Kasia Krzaczek, jakoś brniemy. 

Kochany zabrał nas na wycieczkę po wybrzeżu (Annagassan, Blackrock, Proleek Dolmen, do Carlingford przez przełęcz obok Długiej Kobiety i punkt widokowy), spotkaliśmy się z Aś, Fred kupił mamie prezent imieninowo-urodzinowy (jedwabny szal). W zmiennej, wietrznej aurze poszliśmy na molo i przez zamek Jana wróciliśmy na główną ulicę, żeby zjeść lunch w Ruby Ellen's. Na spacerze była krótka wizyta w ruinach opactwa i w rupieciarni na Dundalk St. Kochany chciał się jeszcze zatrzymać w porcie Greenore, przez kilka chwil obserwowałam więc rozładowywanie i ponowne załadowywanie promu przewożącego samochody do Północnej. Czas minął nam szybko i przyjemnie, pogoda jako tako sprzyjała, udało się poomijać drażliwe tematy, choć teściowa miała wątpliwości przy Mateuszu Lewicie (obejrzeliśmy trzy następne odcinki Mistrza i Małgorzaty). 

Jutro oboje zmywamy się z domu na parę godzin (poniedziałkową pracę przeniesiono mi na środę, ale wtorek jest tylko wtorkiem, bez dyspensy). I super. W takich sytuacjach czas biegnie mi inaczej, budzę się potem po kilku dniach nie kapując gdzie jestem i co przegapiłam z normalnego życia. Tymczasem praca zaliczeniowa domaga się ostatnich poprawek, deadline przytupuje, powietrze poza domem dobrze mi zrobi. 

950. Jest dobrze, kiedy jest dobrze.

Zachwyt i rozczulenie: Ryszard siedział wczoraj dużo w domu, w nocy spał z nami w łóżku (czyli trzymał łapę na pulsie zmian). O świcie, gdy teściowa wyszła do ubikacji, kot wszedł do kuchni i czekał cierpliwie, aż zostanie nakarmiony. Ponieważ gościni została źle przyuczona, obszedł się smakiem, poczekał jeszcze z godzinę i obudził mnie pacaniem w goły łokieć. Poczułam się, jakbym odzyskała kota, który chce z nami spędzać czas. Po naszym powrocie z plaży, gdy teściowa jest w kościele, Fred na zakupach, a ja piszę część notatki, kot pochrapuje leżąc w łóżku obok.

Á propos spaceru:

___

21:50 Różne były pomysły kontynuowania dobroci tego dnia, jeden z nich był taki, że jedziemy na długą plażę. Pojechaliśmy, niestety za nami podążyła chmura. Zaniepokojeni tym zjawiskiem udaliśmy się na plażę w Termon, ale i tam podążyła za nami chmura, która, gdy kulturalnie czekaliśmy aż sobie pójdzie, spadła na nasz samochód z całym impetem. Wobec oczywistego konfliktu interesów pomiędzy nami i prognozą pogody, wróciliśmy do domu, i do kota, który od początku wiedział, że tak będzie. W zamian zostały obejrzane dwa pierwsze odcinki Mistrza i Małgorzaty (2005).

949. Powsinogi.

Pogoda zapowiadała się na słabą, mimo to po śniadaniu wybraliśmy się we trójkę do Ardgillan na podziwianie domu, ogrodu i restauracyjki (zjedliśmy tam obiad). Przy okazji krótko porozmawiałam z Christiną Poole, artystką, jak mniemam. 

Wracając z wycieczki zahaczyliśmy jeszcze o plażę w Laytown, nową Costę przy Tesco (jej menadżerką okazała się Wiktoria) i Lidla. Gdy wychodziliśmy z ostatniego sklepu złapał nas deszcz, który towarzyszył nam do naszej wsi. Psia pogoda, ale dzień zmierza ku końcowi, jesteśmy w domu, więc nikogo to nie martwi (może poza kotem). Jeszcze rozkminiam z teściową genealogię. Fred idzie wcześnie spać. Dziwa nad dziwiami.

Postscriptum #948.

Orzeł wylądował.

Było to bardzo ekscytujące. Najpierw zobaczyłam ducha. Czy to był on, czy tylko mi się śniło? 

Teściowa pojawiła się dużo później, zadowolona i rozgadana, w samym krótkim rękawku, bo zostawiła w Polsce kurtkę, i po hucpie z dokumentami, które zgubiła przy okazji zakupów w strefie bezcłowej. 

Poza tym wyniki tatkowego DNA:

947-948. Nierówno w blokach.

Czwartek.
Najpierw obudziło mnie ciamkanie kota, potem ... ciamkanie kota. Ryszard jeszcze raz wpadł do domu coś wciągnąć, gdy Fred wybył już do pracy. 

Sprawdzam prognozy na kilka dni. W najbliższym tygodniu ma być normalnie, 20℃ czasami podlane deszczem. Wybrałam się na spacer nad morze, by przy okazji w powrotnej drodze kupić steki. Mimo wszystko można się zmachać, w powietrzu wisi nieokreślona duchota. Podejmuję próbę umycia piekarnika, ale wkurwiam się po pięciu minutach. 

Zagęszczają się ruchy naokoło opuszczonego domku Judżina: jakiś czas temu odwiedzacze, wczoraj elektrycy, dzisiaj hydraulicy. Wszystko znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że niedługo będziemy mieli nowego sąsiada, pytanie tylko ile to "niedługo" potrwa, bo już się nie mogę doczekać.

Piątek.
Ryszard zaskakuje mnie poranną wartą we frontowym ogródku. Tymczasem my ... nie powiedziałabym, że jesteśmy zwarci i gotowi. Fred kończył dzisiaj pracę wcześniej, świetnie, bo te codzienne zmiany ciurkiem od gorącego poniedziałku zaczynając bardzo go sterały. Teściowa odprawiona od tygodnia, więc to z głowy. Rano na przystanku rozmowa z Dżejmim, który musiał z kimś pogadać, bo jechał pierwszy raz do pracy (przez to nawet przysiadł się w autobusie). Spotkałam go potem w Moorlandzie, towarzyszył grupie specjalnej młodzieży.

Zaczęłam pracę od kawy i słuchania Tortiniego. W pracy coś tam klikałam jednym palcem lub dwoma, dzisiaj tylko Saren, więc sobie rozmawiałyśmy o tym i tamtym, przy okazji wypłynęło wspomnienie o cioci Stasze, dobrej kobiecie. Moje cv poszło w zeszłym tygodniu do miejsca w którym fajnie byłoby mieć praktykę, tak mnie poinformowała Katrina, kreśląc od razu obraz, że nie tak łatwo sobie tam wejść. Wiem.

Fred odebrał mnie spod pracy, wróciliśmy do domu z zakupami, w ogródku przywitał nas Ryś. Dobra nowina jest taka, że bombka między oczami zniknęła, może rzeczywiście to był pryszcz, albo kleszcz z czapką-niewidką, miejsce jest lekko zadrapane, ale nie ma guzka. Słońce miło dawało, więc poszliśmy z kotem na spacer. Widać, że futrzak coś rozkminia i próbuje się w ogródku wygodnie ułożyć, kocim weltschmerzem czuć na kilometr. 

Na dworze pięknie, w głośnikach Joe Bonamasa Live at the Sydney Opera House (2019), Fred zrzucił ubranie robocze i wskoczył pod prysznic. 
___
edit 17:49

900. Las rzeczy różnych.

Którąś już noc pod rząd w ogródku pojawia się miaukająco-mrukający kot, nie wiemy nawet dobrze jak wygląda, bo ciemno. Jeszcze trzy noce wstecz bał się, gdy pojawiałam się w oknie, ale dzisiaj chyba próbował wejść do środka, słyszałam jak spadł ze śmietnika. Nie widujemy go w ciągu dnia, Ryszard się do tej znajomości nie przyznaje i wraca do domu, gdy przybysz decyduje się na moment zniknąć z widoku. Bardzo dziwne. 

Kupiłam rodzicom testy DNA, będziemy się badać, już się nie mogę doczekać. Zadzwoniłam do mamy, żeby ją uprzedzieć i przy okazji sprawdzić, co jest w paczkach, które ostatnio przyszły do nich z Empiku na zamówienie Freda (tym razem nie było przykrych niespodzianek, wszystkie zawierały to, co małżonek wrzucił na listę). Już sobie głów nie łamiemy, gdzie to wszystko zmieścimy, przekroczyliśmy punkt krytyczny, nie ma sensu o tym myśleć.

Wyszliśmy na spacer do wiejskiej plaży. Na miejscu oczywiście pożałowałam, że nie wzięłam aparatu, fale były spektakularne. Więc tylko czarny kamień:

Praca w ogródku, nie za dużo. Fred przesadził jednego cherlaka w róg działki, ja wysadziłam do gruntu przekwitnięte prymulki i w korytku na ich miejscu wylądowały cebule przekwitłych narcyzów, "fałszywe" Jetfire i Lucky Number, żeby się w nowym sezonie razem wykłuwały.

Wiemy już kiedy przyjedzie do nas teściowa, Kochany po popołudniowej drzemce uknuł w głowie cunning plan lipcowo-sierpniowych ruchów i kupił jej bilety. Przebimbałam dzień, Fred zrobił dużo więcej, jeszcze wieczorem posortował swoje koszule, słyszałam jak mówił do szafy brzydkie wyrazy. Idę czytać, bo mam wyrzuty sumienia.

887-888. Optani przez sraka.

Gdy w niedzielę wracaliśmy z M&S przez Fair St., mewa fajtnęła obojgu nam, błogosławionym, na głowy. Zrobiliśmy zakupy w mieście, zaszliśmy też do TK Maxxa, bo chciałam znaleźć coś dla mamy na czerwcową wizytę w kraju (tymczasem kupiłam sobie lniany podkoszulek Majestic Filatures). W domu Fred postanowiła działać szybko i wręczył mi prezent na rocznicę, która wypada za kilka dni (dwie kolejne rzeczy MF, niebieski, jedwabny t-shirt i wiskozową bluzkę z długimi rękawami w morskim kolorze oraz skarpetki Miss Sparrow w żyrafy).

Wu odebrał samochód od moich rodziców. Nie tylko wydawał się miły, ale nawet został trochę i zjadł trzy kawałki ciasta. Cuda, cuda, więcej cudów. Fred zadzwonił do swojej mamy i zaproponował jej wizytę w naszej chatce z piernika. Widać, że teściowa przyjechać chce, tak że ten ... będzie się działo, może dobrze, a jak niedobrze, to przeżyjemy i będzie materiał do opowieści.

Wieczorem wyjechaliśmy obejrzeć Dom, który zbudował Jack (2018) von Triera. Chyba lepiej, że Jot nie oglądała go z naszą trójką. Film raczej ciężki ze względu na sceny przemocy, poza tym zaraz trzeba było pędzić do domu, bo w zasadzie szliśmy spać dzisiaj, a czekało nas otwieranie oczu o szóstej rano, także dzisiaj ;). O poranku Fred podrzucił mnie w miasto i skręcił do autostrady na Mullingar.

Poniedziałek niezbyt rozrywkowy (tnę małymi nożyczkami, potem klikam), z deszczem, który nigdzie nie był zapowiadany, ale i tak się pojawił. Między dworcem i bankomatem jest 8 minut w dwie strony, wiem, bo po południu przefrunęłam nad mostem dwa razy, gdy odkryłam na kilka minut przed odjazdem autobusu, że nie mam w portfelu wystarczającej ilości gotówki. Muszę przyznać, że płuca dają radę, nogi też.

Kochany wrócił, gdy rozmawiałam z mamą; na obiad odgrzewały się klopsy wołowe. Deszcz, deszcz i deszcz. Oraz kolejny prezent od męża, z TK Maxxa w Mullingar: szerokie chinosy Lee w kolorze khaki. Jestem poważnie zaniepokojona zapytaniem, kiedy odbył się poniedziałek, który na pożegnanie właśnie wygniata burzowe chmury nad morzem i wywiesza jasne podchmurki od strony lądu.

Postscriptum #836.

Na śniadanie jemy m.in. puławianki, potem żegnamy się z dwojgiem Usz, którzy maszerują na pociąg. Śnieg pada i pada, prawdziwe prima aprilis. W śniegu tym wyjechaliśmy z teściową załatwić sprawy finansowe, żeby po odfajkowaniu nudnych obowiązków skręcić do Kazimierza. I tak sobie z mężem rozmawiamy o wczorajszym nędznym kazaniu, w którym teść, dzięki któremu mieszkańcy mieli w domach ciepełko, został sprowadzony do działacza w jakimś tam kółku różańcowym. Ech no, taki klub. Z Kazikiem nie widzieliśmy się od naszej podróży poślubnej, on też przysypany śniegiem, więc zamiast go obspacerować weszliśmy do Herbaciarni U Dziwisza, a tam na stoliku były np. dzienniki Błoka:

I herbaty oczywiście (moja biała malinowa goji, Freda pikantna malina) plus czekolada (czarna, teściowej):

Oraz koty:

A ze ściany patrzyła na nas pani podobna do znajomej księgowej, z domu Cebula, po mężu Oszust:

Teściowa jak dziewczynka, ma papajkę w ciemnej czekoladzie, w tle opera barokowa, siedzimy, rozmawiamy o neutralnych sprawach, trochę też o przeszłości, co mamie Freda chyba sprawia przyjemność. Wspomniałam koty?

Wisła bieleje śniegiem.

Po powrocie do domu zaczęliśmy przeglądać i segregować ubrania teścia (część zabierzemy do chłopaków, inne pójdą do lokalnej zbiórki używanej odzieży). My z rękami w ubraniach, teściowa w kuchni z Radiem Maryja przygotowywała obiad. Rozpoznaję jasny garnitur, który teść miał na sobie w czasie naszego ślubu (kieszenie są nadal zaszyte), oglądamy prochowiec porucznika Colombo i niezliczone poliestrowe krawaty, oraz błam, gigantyczny płaszcz po jakimś wujku teścia, uszyty pewnie zaraz po wojnie. Zatrzymuję sobie na pamiątkę fioletowy, kaszmirkowy krawat, który tata dostał od Freda. Wszędzie po kieszeniach znajdujemy jednorazowe chusteczki (jak u mojego Kochanego, genetyczne uwarunkowanie zapewne). No i tak, zmorzyło mnie, położyłam się na chwilę na tapczanie i przeleżałam czas, gdy teściowa wybyła na wieczorną mszę, mąż w tym czasie posegregował wszystko do końca. Zadzwoniliśmy do Katlin (kot ma się dobrze). Dzień minął szybko, na zewnątrz napadało grudniowego śniegu, grzywacze wyglądają na drzewach jak wielkie, zmokłe kury. Na późną kolację objadamy resztki śniadankowe, jakby się kto zastanawiał nad puławiankami, to: