129. Lovely weather.

Pierwszy raz od dłuższego czasu przed wyjściem z domu założyłam szkła kontaktowe i dzięki temu zauważyłam rzecz oczywistą — wstaję z bardzo podpuchniętymi oczami, umyka mi to, gdy natychmiast zakładam okulary :D. Więcej warzyw, dużo więcej snu, z czipsików już jakiś czas temu zrezygnowałam. Z postępów w powrocie do języków nie jestem zadowolona.

Wracając do wyjścia z domu — pojechaliśmy do Drołdy na zakupy spożywcze, rozbieranie się z kurtek stwarza możliwość poszpanowania marynarką i szalikiem, który podbieram małżonkowi. Szpanuję więc w tym wszystkim i maseczce na twarzy, w kolejce przed dwoma sklepami. Gdy miły pan wpuszcza nas do Tesco, podskakujemy w rytm niesłyszalnej melodii i panu robi się jeszcze milej. Po powrocie do domu wilczy głód od razu zakasał mi rękawy — zjedliśmy dorsza, wypiliśmy po kaffce i punkt trzecia wyszliśmy na półtoragodzinny spacer. Tym razem nie wzięłam canona, zakładałam, że mgła nad wybrzeżem pogłębia się. Faktycznie, na horyzoncie stał jeden statek, coś jak tankowiec, nieruchomy jak widmo, Dublina nie widać już któryś dzień. Wietrzyk prawie nieobecny, szło się cudownie, świeży odpływ zrobił nam miejsce, żebyśmy mogli dojść do winkla. W powrotnej drodze spotkaliśmy małego/małą futbolistę w żółtych porciętach i morskim futerku, kilka piesków, jedną wronę, samych miłych ludzi. Nie chciało mi się schodzić z plaży. Po powrocie na osiedle zagadali do nas Majk i Katlin. Katlin oświadczyła mi, że Lisa (jej córka), która nie lubi kotów, uważa, że Richard is a lovely cat. Ba! (Richard oczywiście sprowokował te słowa wyłażąc spod samochodu, gdy tylko weszliśmy na naszą ulicę).

Wieczorem, około kolacji, poczułam się słabo i nie miałam siły na Aguirre Herzoga. Zostawiłam film sam na sam z Fredem, wróciłam na puentę, a teraz, gdy jest lepiej, siedzę i zajadam ze smakiem trzecią mandarynkę.