133. Spać

Słabo mi się spało. Kręciłam się i co jakiś czas budził mnie mój własny kaszel. Wydawało mi się więc, że wstaniemy dość wcześnie. Tia, śniadanie o trzynastej ;)  Kiedy otworzyłam drzwi, żeby omieść wzrokiem efekty naszych wczorajszych wyczynów, okazało się, że w zamku na zewnątrz nadal jest mój klucz. Włożyłam go tam, żeby móc bez zbędnych mecyi umyć ręce pomiędzy noszeniem doniczek z piaskiem. Klucz powiewał więc zieloną smyczą całą noc i pół dnia w drzwiach, które u nas wychodzą w zasadzie bezpośrednio na ulicę (nie mamy ogrodzenia). Jak znam tutejsze życie sąsiedzkie, pod wieczór pewnie ktoś by zapukał lub zaesemesował z zapytaniem, czy czegoś nie szukamy. Dzień był szary, ale dość ciepły, po wyciągnięciu i rozwieszeniu prania poszliśmy na godzinę nad morze. W drodze powrotnej zastanawialiśmy się w której uliczce nagrywano tu w latach 50-tych sceny do filmu z Rockiem Hudsonem. Z wielu szeregów lepianek przykrytych słomą, zostało się ich w okolicy kilka. Część pokryto gontem, powiększono okna, większość przebudowano lub wyburzono, żeby postawić na to miejsce piętrowe domy do wynajęcia, z widokiem na wybrzeże. Może obejrzę kiedyś film z Rockiem w celach naukowych :) Z rzeczy jakże ważkich: Fred wyciągnął nową wiertarkę i z jej pomocą zamontował bezprzewodowy dzwonek do drzwi. A ja, która nie zrobiłam nic pożytecznego, jestem skonana. Prysznic i spać.