niedziela, 26 kwietnia 2020
131. Życie rodzinne.
Dzień cichutki jak plumkanie deszczu za oknem. Wyjechaliśmy z Fredem do Lidla przy autostradzie i do polskiego sklepu, wróciliśmy z takimi niezbędnikami jak bezprzewodowy dzwonek do drzwi i wodny masażer do stóp. Dla Anny kupiliśmy oprócz łososia i soku pomarańczowego, ketchup i light majonez. Deszcz spowodował, że góry w końcu wyszły zza chmur. Trzeci raz dałam szansę Zanussiemu — Życie rodzinne (1970) kręci się wokół uniwersalnego tematu konfliktu pokoleń, ale Zanussi nie byłby sobą, gdyby nie wtrącił pianina, języków obcych à la prl i ęą. To nie może być przypadek po raz trzeci, mam potwierdzenie, że gość nie umie pisać realistycznych dialogów. Maja Komorowska jest okej, szczególnie gdy tyle nie biega.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Dodałbym, że ten konflikt pokoleń pokazany jest w dość skrajnej formie: Starsze pokolenie za wszelką cenę, stosując szantaż emocjonalny, pragnie wciągnąć młodsze w nieskończone gówno, w którym samo siedzi. I to wszystko dzieje się na tle przepaści między rodzinami inteligenckimi i chłopskimi. Dialog poniżej niedokładny, ale tak mi się zapamiętał.
OdpowiedzUsuńZiemianin:
(...) Kiedyś (przed wojną) dużo jeździłem, nie pamiętasz tych czasów, kiedy można było bez przeszkód wsiąść w pociąg i jeździć po świecie.
Syn chłopa.
Mój ojciec mało jeździł.
Ziemianin:
A powinien!
To był drugi film Zanussiego. Możliwe, że moja wyższa ocena dla niego wiąże się z tym, że jest w nim jakaś świeżość, poza tym wizualnie ma moc. Trudno uwierzyć, że starszy o kilkadziesiąt lat "Życie jako choroba ..." jest w porównaniu z nim tak kiepski :)
UsuńNigdy nie przepadałem za filmami Zanussiego.
OdpowiedzUsuńJa go testuję, pewnie jeszcze coś obejrzę. Już wiem, że dialogi pisze kiepskie :)
UsuńDawno nie oglądałam żadnego filmu po za "Światem według Kiepskich". Pozdrawiam i zapraszam na nowy post :) jusinx.blogspot.com.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam :)
UsuńFilmy Zanussiego, to nie jest "łatwe" kino.
OdpowiedzUsuńTrudna, złożona tematyka, podłoże skomplikowane psychologicznie, zawsze Ci sami aktorzy.
Trzeba się przekonać i albo bardzo polubić, albo sobie "odpuścić".
Deszcz...czy ktoś wspominał o deszczu? u nas bardzo go brakuje!
Pozdrawiam serdecznie na udane kolejne dni nowego tygodnia:)
No właśnie na tym polega problem, że ja lubię kino trudne, i lubię filmy psychologiczne. Tymczasem w Polsce to właśnie Zanussi ma opinię autora filmów psychologicznych ... jakim cudem, skoro to, jak mówią do siebie postacie, jak reagują, nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek prawdopodobieństwiem psychologicznym, jest to głównie zmyślenie autora? Po seansie "Życia jako choroby ..." byłam załamana. I to "coś" dostało tyle nagród. Tymczasem Zapasiewicz i Janda nie mieli tam czego zagrać ...
UsuńRaz jest (deszcz), raz go nie ma ... dzisiaj było ślicznie. Pozdrawiam :)