113. Odium choroby.

Podobnie jak wtorek, środa zaczęła się słońcem i flautą. Wiosna gna pełną parą, tym bardziej rozumiem frustrację Freda, że nie mógł wczoraj dokończyć transakcji online.W sklepie ogrodniczym ktoś nam zmiótł sprzed nosa krzaczki lawendy. Podobno nie nadążają pakować, więc dokonać zakupu można było tylko przez godzinę, po 18-tej. Czekałam, odświeżałam, i haps, nie ma. Ale to wczoraj. Dziś dalsza część koronawirusowego letargu. W nocy dokuczał mi palec w stopie, więc darowałam sobie spacer. Małżonek wyruszył na zakupy na tyle duże, żebyśmy do poniedziałku mieli z głowy planowanie obiadu. Przy okazji kupił też maseczki (może w sobotę pojedziemy coś dokupić, a liczymy się z tłokiem) i bukiet wielokolorowych róż (gdyż dzisiaj jest nierocznica oświadczyn). Majkelowi bigos smakował, a Anne potrawa zaintrygowała na tyle, że wygooglała jej wegetariańską wersję, i pogadała z nami o tym przy okazji zwrotu pudełeczka. Odium choroby wisi nad wiosną, osiedle nie jest tak ożywione jak zwykle bywa o tej porze, i to mi doskwiera. Dość wcześnie, jeszcze przed zmierzchem zaczęliśmy oglądać Fargo (1996) braci Coenów z fantastyczną, jak zwykle, Frances.

Więc tam na podłodze leżała pani Lundegaard. I domyślam się, że twój kompan był w rozdrabniarce do drewna. I tych troje w Brainerd. A za co? Za trochę grosza. W życiu liczy się coś więcej, niż trochę grosza, wiesz. Nie wiesz tego? I teraz tu jesteś, w taki piękny dzień.