— You're so beautiful!
— Oh ...
— Seriously, you've got such a unique style ...
— Soooo nice you're saying that!
— I mean it, you stand out from the crowd!
— You've just made my day :D
Akurat Freda przy mnie nie było, więc natychmiast pobiegłam go odnaleźć i się pochwalić. To był kaszkiet Hacketta, jasne glanki-martensy i szalik w prążki, który podbieram mężowi. Po powrocie do domu małżonek przygotowuje obiad, tymczasem wpada do nas Katlin, z prezentem od siebie i od córki:
Gra nam Ian Dury Reasons to Be Cheerful (1999) i The Misfits Static Age (1978). Po obiedzie dopychałam sobie właśnie sconesa na wcisk, gdy Katlin puka ponownie, z ciastkiem trzeciego rodzaju, czymś w rodzaju eklerka. Podobno Lisa nalegała, żeby mi dać. Ale dziś już nie dam rady. Rozumiem teraz, co czuje Rysio, gdy próbuje jeść, a nie mieści się w kota. Gdy wychodzę z łazienki z mokrymi włosami, The Cure, Disintegration (1989).
Katlin-dokarmiaczka. Jakaś nietypowa odmiana feederyzmu :D
OdpowiedzUsuńBardzo typowa tutaj. Sąsiedzi z nudów pięką jak porąbani :)
UsuńSąsiedzi nas rozpieszczają. To naprawdę wspaniałe miejsce do życia.
OdpowiedzUsuńWidzisz, a nie chciałaś mi wierzyć i mówiłaś, że jestem nieobiektywny ;-)
Jesteś nieobiektywny w wielu sprawach, i niech tak zostanie :D
Usuń