161. 3.

Nasza rocznica przebiegała w upalnej (jak na Irlandię), letniej pogodzie. Wstałam jeszcze wcześniej niż wczoraj (gdy się obudziłam i przewróciłam na bok, kot już paczał na mnie leżąc sobie pod kołdrą, tuż koło głowy). Zagadałam do mamy online, złożyliśmy jej życzenia, ona w pracy, w niebieskich rękawiczkach (gdyż korona), uśmiechnięta od ucha do ucha. Czyli machina ruszyła, niedługo w Polsce matury. Po śniadaniu pojechaliśmy na zakupy spożywcze i przy okazji sprawdzić, czy w Woodiesie nadal nie mają astilbe. Mieli! Kupiliśmy dwa purple wiechcie i jeszcze ledwo dychającą żuraweczkę odmiany redstone falls. To koniec zakupów kwiatowych na tę porę roku — kwiaty wypełnią luki w rządku zrobionym w zeszłym roku (mam nadzieję, że purple naprawdę będzie fioletowe, a nie różowate). Po powrocie było malowanie trzeciej warstwy na szopce i drugiej na płocie. Najpierw jednak Katlin wyszła do nas z paczką — do Freda przyszły w końcu jego wyczekiwane meindle, akurat, gdy nie było nas w domu. Pasują idealnie :). Ryszard, jak poprzednio, prowadził nadzór bezpośredni nad pracami w ogrodzie. Ostrzył pazury o nowo pomalowaną ścianę, kręcił się pod nogami oraz łapał muchy. Gdy Fred wziął się za kopanie dołków dla kwiatków, zrobiłam mężowi kawę i zabrałam się za obiad jak przykładna żona (muahahahaha). Nic nadzwyczajnego, filety z indyka doprawione czosnkiem, kartofle (lubię to słowo) i ogórki z majonezem. Wymietliśmy wszystko z talerzy zadowoleni jak nutrie, a po obiedzie było trzecie malowanie płotu, sadzenie trzech bid (skoro dołki już są) i podlewanie chabazi konewką.