149. Dzień, jak co dzień ...

ale pamiętajmy za poetką, że nic dwa razy. Pogodowo było trochę lepiej. Fred pojechał po chleb, gdy wrócił, przed obiadem poszliśmy na spacer. W drodze powrotnej mężu obfotografował czarnego kotka chowającego się w wysokiej trawie.

Wieczorem obejrzeliśmy Skazanego na bluesa (2005). Sam film taki sobie, scenariusz słaby, aktorzy dorośli robią, co mogą, kwestia uzależnienia tak spłaszczona i umajona pierdami, jak tylko się da — romantyzacja w wersji premium ze współuzależnieniem w tle. W połowie Fred porozmawiał telefonicznie z kuzynem z Miasteczka i przerwa krzywdy filmowi nie zrobiła.

Z rzeczy miłych: przypomniałam na blogu Galaktycznym o zbiórce Norberta, która utknęła jak nieszczęścia i nie wiem, kto wpłacił, ale zrobił to z komentarzem "Świechna mnie zmobilizowała, życzę zdrowia". Taka drobna przyjemność wieczorna, która niesamowicie mi ego podłechtała. Późną nocą słuchamy na żywo Mary Bridget Davies, która śpiewa na oficjalnym profilu JanisJoplin.