94. Pożegnanie wiernej, szarej toyotki.

Dzień nieco chłodniejszy, ale równie słoneczny, co poprzedni. Był cieniutki, pyszny rosołek na śniadanie. Był spacer nad morze w szczycie odpływu, połączony z rekonesansem rozpoznawczym jednego domku na sprzedaż. W drodze powrotnej napotkaliśmy Anne, co pozwoliło nam jeszcze raz podziękować za brownies, pozachwalać turystyczne walory Dolnego Śląska, porozmawiać o rodzajach pierogów i zapuszczaniu siwych włosów. Lubię ją, ona jest taka amerykańska w pozytywnym sensie tego słowa. W międzyczasie ktoś zadzwonił do Freda z pytaniem, czy nadal sprzedajemy samochód. Sprawę sprzedaży udało się załatwić jeszcze przed obiadem, i tak oto nasza stara Toyotka, która wszędzie nas zawiozła, ma nowego właściciela mieszkającego dwie ulice dalej (dopiero po piątej się okazało, że nowy właściciel Toyotki, to nie ten sam, który się zapowiadał wczoraj na obejrzenie  — kto późno przychodzi, sam sobie szkodzi). Wieczorem jedziemy po chleb — ludzie zasłaniają buzie, zachowują dystans przy kasach, na podłodze są czarne paski pokazujące, gdzie mamy stanąć. Niebo nad Drołdą czerwienieje.