Gdzieś w okolicach późnego obiadu, po tym jak futrzasty księciunio wstał, zjadł lunch, po czym wyszedł na obchód po dzielni i wrócił, kota zaczął niuchać po kuchni i w końcu niuchnął pod biurkiem, po czym rzucił mi znaczące spojrzenie.
— Nie chcę się wtrącać, ale on się wam w końcu zepsuje.
Tak doszliśmy do wiedzy, gdzie był schowany kolejny rysiowy prezent, prawdopodobnie z wczoraj, lub nawet sprzed kilku dni. Ryszard jest pewnie zawiedziony taką matką.
— Mamo, gdybyś zostawiła mi prezent pod puduszką, to ja bym wyniuchał!
W dodatku tato goli wibrysy i na niego też nie można liczyć w tropieniu ofiarowanych wróbelków.
OdpowiedzUsuńWibrysów szkoda :)
UsuńBędziesz miała motywacje do codziennego, bardzo dokładnego sprzątania :D
OdpowiedzUsuńNo nie przesadzajmy ;)
UsuńNo, cóż! Koty to drapieżniki. A że niewielkie i łase na pieszczoty- to już inna sprawa.
OdpowiedzUsuńMąż mi to powtarza. Wiem, że Rysio chce dobrze i wg najlepszej sztuki bycia kotem.
Usuń