(Fred bardzo się w nocy kręcił, wstawał i wprowadzał atmosferę niepokoju do tego stopnia, że miałam wrażenie, jakby był kimś innym. Na szczęście nad ranem okazał się na powrót moim Fredem wtulonym w poduszkę)
Coś się zimniej zrobiło, a może za dużo łaziłam po mieście (rano ambitnie wysiadłam na wcześniejszym przystanku, do Millmount też było trochę kroków). W pracy twórczo bez przenośni — w drugiej części dnia podymaliśmy na zajęcia z ceramiki i istnieje całkiem duże prawdopodobieństwo, że zaniedługo będę posiadaczką koślawej miseczki szkliwionej, przeznaczonej do czegoś tam. Zajęcia z Maureen wymusiły na nas spacer przez Pitcher Hill. Odkryłam kolejną uliczkę, która mogłaby być magiczną, gdyby była czystsza (czyli gdyby była w Niemczech). Małżonek w tym czasie najpierw spał, potem przygotowywał się psychicznie, następnie wybył pomagać Aś. Pomagał dzielnie, tak bardzo, że to ja wróciłam wcześniej do domu. W drodze na chatę, gdy zmarznięta przysiadłam nad kawą, mama poinformowała mnie, że nagrobek dziadków został już zaktualizowany i wrócił na swoje miejsce (śmierć babci Mani nadal jest dla mnie mało wiarygodna). Po długich kombinacjach umysłowych odkryłam, że przecież wyruszamy do Polski w okolicach św. Patryka, czyli mam jeden dzień wolny. W ten sposób bardzo racjonalnie został zaplanowany bilet powrotny (daty są, pieniądze zeszły, gra muzyka). No i tak: obiad o którym marzyłam od kilku godzin (klopsy wołowe), mąż zmarnowany, głodny i z prezentem od Aś dla nas obojga (dostaliśmy T-shirty z identycznym nadrukiem czerwonej pandy w stanie robienia głębokiego NIC), wizja wtorku bez potrzeby wyruszania do roboty (praca zdalna). Strasznego mam moralniaka, że nie przeczytałam nic na studia, a za to klikam po blogach (oczywiście przed klikaniem mnie to nie powstrzymuje). Może jeszcze chwilkę przysiądę ...
Ostatnio mam fazę na jajko w koszulce na śniadanie.
Kochany wyfrunął z gniazda jeszcze przed świtem, przez sen słyszałam jak się krząta i dyskutuje z kotem. Odfajkowanie trzech drobnostek z listy do zrobienia na dzisiaj sprawiło mi satysfakcję (m.in. potrzebowałam namiarów na pracodawcę z okazji rejestrowania się na kursie języka irlandzkiego, więc wystosowałam krótki liścik do koordynatorki i na dzisiaj zamknęłam temat). Zagadałam do rodziców w temacie mojej wizyty w domu rodzinnym. Kupiłam bilet lotniczy (wylot). Porozmawiałam z Lusiem o jej życiu miłosnym i nie tylko. Odkryłam, że lubię leczo z ciecierzycą. Skończyłam czytanie starotki-ramotki Le Bona, Psychologia tłumu (Derewiecki, 2016) z historyczną przedmową Grabskiego. Tak się ożarłam ciecierzycą, że Kochany po powrocie z pracy jadł obiad sam, ja tylko patrzyłam. Jeszcze pijemy sobie z dziubków, ale pora na sen.
Fred wrócił dopiero o dziewiątej, po prysznicu i wypiciu herbaty położył się spać. Mając mocne postanowienie dnia aktywnego i pożytecznego dokończyłam czytanie Koralewicz oraz kupiłam na Taniej Książce dwie lektury Skarżyńskiej w pedeefach. Po wypiciu porannej kawy i rozwieszeniu mężowskiego prania wyszłam nad morze. Krajobraz był łagodny, zaokrąglony, rozmyty mgłą wiszącą nad wybrzeżem. Dwie wrony odbywały poranną kapiel w strumyku wpływającym do morza, ludzi i wiatru niewiele. Po powrocie przegryzłam coś, pobujałam się, zaczęłam czytać nowy tekst, potem poszłam na drzemkę obok męża. Kiedy się obudziłam, byłam sama w łóżku ... Kochany wstał przed czwartą. I tak reszta dnia pomykała: obiad, rozmowy o różnościach, tłumaczenie kotu, żeby coś zjadł zamiast się marcować, Fred ustalał daty wylotu do Polski (już kupił swoje bilety). Sennie mi. Dzień rozdziobany.
Spodziewałam się, że Kochany wróci po tym, jak wyjadę do miasta, ale mąż zrobił mi niespodziankę i już o czwartej rano był w łóżku.
Przemiły dzień ze sporą ilością chodzenia. Najpierw zrobiłam rundkę przed szychtą, potem w pracy z buta udaliśmy się na Drzwi Otwarte do jednej ze szkół. Atmosfera sprawiła, że ogromnie zachciało mi się uczyć. Czegokolwiek. Czas nauki to najfajnieszy czas. Saren podwiozła mnie do domu, więc mogłam się jeszcze zobaczyć z Fredem, który miał parę stresujących spraw do ogarnięcia (w tym pracę), więc wcześniej wyjeżdżał z domu. Przez jakiś czas jedynym strupem na głowie był kot, który odprowadził mnie rano na przystanek i słuch o nim zaginął (nawet Anna zapukała z pytaniem, czy już wrócił). Gnojek w końcu pojawił się o osiemnastej (i szlaban). Rozmawiałam z rodzicami (o różnościach, czyli kontrola nastrojów) i z Lusiem (o filmach, zmarłej cioci, dlaczego ludzie są jacy są). Czytam, podkreślam tekst ołówkiem.
Na koniec piękniej środy Ryszard podniósł nam ciśnienie wracając z dworu po kwadransie spaceru z zakrwawionym okiem (z naszej trójki Krwawe Oko był najspokojniejszy, zarządał dorzucenia czegoś do michy i w ogóle nie wyglądał na Kota W Cierpieniu). Rano okazało się, że to (najprawdopodobniej) tylko punktowe zadrapanie. Poza tym czwartek dniem zwykłym. Na kilka godzin utknęłam w pracy, a po powrocie niby, że chciałam nadrobić to, czego nie zrobiłam, gdy się świetnie bawiłam, ale wyszło mi raczej marnie. Zjadłam małżonkowy obiad (autobus powrotny był opóźniony, ale jak wspaniale jest maszerować w ciemności do rozświetlonego domu w którym szemrze wyciąg kuchenny) ... rozmawiając z mamą pokazałam jej Kochanego, który zbierał się do wyjazdu ... poskakałam w kuchni w celu zrobienia treningu, a teraz udaję się do czytania książki, której skończyć nie mogę, bo mnie ciągle coś rozprasza. Dzisiaj np. wracałam myślami do The Banshees of Inisherin.
Fred pomachał mi z Finglas.
Aś zlekceważyła wszystkie porady Freda i znalazła sobie samochód taki, żeby było jej trudno. No trudno, że trudno (Kochany pomoże jej z oglądaniem samochodu dopiero w nowym tygodniu i wtedy nie będzie to mój problem). Po zjedzeniu śniadania postanowiliśmy się zrelaksować dalekim spacerem, a jako wieczorną atrakcję Fred zaproponował wizytę w kinie. Zerkając w archiwum zauważyłam, że ostatni raz byliśmy w kinie w 2021 roku. Ależ ten czas leci! Tymczasem spacer:
Za oknem rano drozd śpiewak (po irlandzku smólach ceoil). Oraz Amber z synem, oboje patrzący się na mnie z ogródka, jak nagrywam głos ptaka w aplikacji.
Fred przyjechał nad ranem i spał do pory obiadowej. Punkt dziewiąta zasiadłam do laptopa i dziubałam rozkminki co tu jest napisane? Niech szlag trafi gryzmolaków, dziobałam do drugiej, ale i tak nie odcyfrowałam wszystkiego. W tym czasie Kochany wstał, ja zgłodniałam, więc pomysł pojechania gdzieś na obiad był idealnym rozwiązaniem krótkoterminowych problemów. Pojechaliśmy z Bowiem.
Po drodze do Il Forno (w przejściu Scholes Lane) spotkaliśmy Colina, dawnego pracownika Centrum, który bez wstępów wziął się za opowiadanie nam, że widział na żywo aktora grającego Flasha Gordona (Sam J. Jones aktorowi jest na imię). Na dowód pokazał nam wspólne zdjęcie, i jeszcze poopowiadał o wydarzeniach kulturalnych w mieście, po czym pożegnał się i poszedł dalej ze swoimi ładnymi myślami.
Po makaronowym obiedzie był spacer do Czarnej kawiarni (tutaj Fred akurat umieszcza fotki na FB):
Po kawie wyruszyliśmy na drugą stronę rzeki, dotykać książki w Waterstones. Wiem np. że te dwie kiedyś kupię (nie teraz, bo by mnie tylko odciągały od lektur obowiązkowych):
Przy okazji książki po prawo przypomniała się mi Inspirowanka (jako fanka Rickmana zapewne chciałaby przeczytać). Z innych lektur na topie, pewnego dnia wypożyczę autobiografie Matthew Perry'ego i księcia Harry'ego.
Gdy wyszliśmy na świeże powietrze, nad miastem zapadał zmrok:
Woda energicznie podążała w kierunku morza, tłumy niedawno przelewające się głównymi ulicami miasta mocno się przerzedziły. Jeszcze na moment weszliśmy do Dunnesa (po Fredowe sanpellegrino aranciata rossa) oraz do polskiego sklepu (trochę z przyzwyczajenia), i hyc do domu, znowu z Bowiem.
Wieczorem słuchaliśmy starego Marillionu. Od tego słuchania Fisha, rozmawiania o aktorach (trwają poszukiwania Juliana Sandsa, który kilkanaście dni temu zaginął na Mt. Baldy) i swobodnych wędrówkach myślowych, np. takich, że fajnie byłoby zobaczyć Ralpha Fiennesa na scenie teatralnej, wyszło, że wyciągnęliśmy z półki dvd Lista Schindlera (1993). To był chyba pierwszy film na który poszłam do kina sama. Z perspektywy czasu widzę wszystkie jego amerykanizmy.
Dawno nie było takiego poranka, względnie ciepłego i z pierwszymi, jeszcze zaspanymi piosenkami drozdów dobiegających z żywopłotów. Niestety, trzeci raz pod rząd rano z kranów nie leciała woda. Bryndza bardzo. Kieruje tym tajemnicza logika: woda znika w nocy, ludzie dzwonią, woda się odnajduje po późnym śniadaniu i ponownie zawierusza się przed północą. Hm. Pracowniczo dzień leniwy, mamy nową stażystkę, młodzież dłubała sobie w cv, poza tym nie działo się nic ekscytującego ... każdego dnia utwierdzam się w przekonaniu, jak to mi ładnie w mocnej szmince (w sobotę Žydrūnė powiedziała mi, jakobym zainspirowała ją do bezceremonialnego makijażu ust, influenserka ze mnie; do Maison Marais doszła nieco delikatniejsza Bewiching Coral).
Przyniosłam materiały od Gronji (kot mi je właśnie wyleguje, żeby pachniały domem), więc jutro pracuję zdalnie. Po drodze na dworzec wpadłam jeszcze na Sziwan, dobrą dziewczynę, tak jak na nią wpadają ludzie z Drołdy: co tam, ładnie wyglądasz, robiliśmy to i to, see you on Friday. W drodze powrotnej jaśniej, dnia przybywa, głowa się cieszy. Krokietów się mi zachciało i barszczyku, to się ożarłam kupnych, samotniczo, bo Fred pod Dublinem do późnych godzin nocnych. Wysłałam doktor Pierzastej poprawiony kwestionariusz i zajrzałam na zadania zaliczeniowe kursu trenerskiego, a nawet zaczęłam coś przy nich dłubać, choć to głupoty (a jak głupoty, dobrze byłoby pchnąć to szybko, żeby mi nie zasłaniało widoku, myślę sobie ... o proszę, jakie nowe podejście, dawniej zamiotłabym pod dywan, mama byłaby ze mnie dumna). Zmęczona jestem nie wiadomo czym, pewnie chwilę poczytam, potem zapadnę się w kołdrę słusznie naśladując kota, który z croissanta rozwinął się w asymetryczny naleśnik.
Miałam w głowie pewien plan tego, co chcę dzisiaj zrobić. Stało w nim, że Fred w południe wybywa do pracy i mogę poszaleć z czytelnictwem. Niestety, Leniuszek We Mnie ma się nadspodziewanie dobrze. Wprawdzie dooglądałam sporo nagrań z kursu trenerskiego i ogarnęłam prasowanie bielizny zerkając przy okazji na 18.04 Midsumer, ale z resztą bojowych zamierzeń już gorzej. Zdrzemnęłam się epicko (obok kota), zamiast kończyć czytanie Koralewicz. Miałam zamysł zrobienia końcowych poprawek do kwestionariusza i wysłania linka do promotorki, ale zostało to w moim leniwym łbie przełożone na jutro. Za to uświadomiłam sobie, że jest czwarty sezon 1000-lb Sisters i nie mogłam sobie odmówić. Podglądałam też jak Karolina kontynuowała głowienie się nad remontowaniem swojego mieszkania. W taki sposób niedziela minęła, a u mnie wszystko (ależ bądźmy optymistami!) dużo rozbabrane. Kochany pracuje niedaleko i liczę na to, że wróci do domu przed północą. Myję zęby i idę czytać książkę.
I wcale bym nie wstała przed wschodem słońca, gdyby mi Ryszard nie wydeptywał żołądka w sprawie śniadania. A kuchnia przywitała mnie wiadomością, że w kranie nie ma wody. Najpierw doczytałam na stronie, że prace nad naprawą pękniętej rury trwają do szóstej rano, ale po założeniu okularów się okazało, że do szóstej po południu. Argghhh! Mogłam nam pomóc tylko dobrym śniadaniem (dla mnie połowa wczorajszego obiadu, dla Freda ser wędzony z warzywami i kolendrą). Oprócz braku wody mieliśmy od wczoraj zatkany odpływ przy zlewie kuchennym. Na te dwa nieszczęścia dobre jest wyjście z domu, więc pomimo szarej pogody wyjechaliśmy do miasta. Najpierw poszliśmy na kawę do ulubionej naszej Costy, potem szwendaliśmy się po parku handlowym, żeby w TK Maxxie znaleźć prezent dla Katlin (✓), a dla mnie nowy kubek na szczoteczkę do zębów (✓). Po szybkich zakupach spożywczo-chemicznych (kret do odblokowania rur), skręciliśmy na pole bitwy. Spotkanie z Generałem było nieuchronne:
Czwartek był czwartkowy i praca jak to praca. Ach, pyszny obiad małżonek dla nas zrobił, z surówką z marchewki po Krisowemu (normalnie, życie mi to uratowało!). Po południu kontynuowałam oglądanie wykładów z kursu trenerskiego, liczyłam kroki, czytałam. Fred rozgadał się telefonicznie, więc przy tej okazji machałyśmy do siebie ze szwagierką, oraz plany na sobotę były przez męża rozważane. Bardzo wcześnie jak na mnie (dziewiąta) wskoczyłam pod kołderkę (to pewnie z wychłodzenia).
Piątek jest piątkowy, z poranną ekscytacją Fredową w bonusie: męża poinformowano, że ktoś zwrócił bilety na koncert Vana Morrisona i on może je kupić (czyli w kwietniu jedziemy do Belfastu). Pracę skończyłam w pół do trzeciej i prawie od razu wpadłam Kochanemu w ramiona. Przy okazji plotkowania o sąsiadach Fred dowiedział się, że jutro Katlin obchodzi lat 75, w związku z czym wybraliśmy się na poszukiwanie prezentu. Najpierw jednak był lunch w Cedar Gate. Wahałam się czy wracać do tego miejsca, bo pamiętałam moje smuteczki grudniowe, ale na szczęście wszystko się poprawiło: ryż był dobrze doprawiony, zachodnia muzyka została wyparta przez bliskowschodnie pitolenia, poza tym odkryłam sok brzoskwiniowy. Kręcąc się po mieście zamiast prezentu dla sąsiadki kupiliśmy prezenty dla Aś i Juliji (dwa kubki z ptakami) i zagadaliśmy do Martaszaki. To drugie zupełnie niepotrzebnie, bo tylko zepsuło mi humor (Martaszka-utrapienie oświadczyła, że w czerwcu to już na pewno wraca do Polski). Humor nie został zepsuty na długo, poprawiłam go sobie brykaniem.
Już w domu dowiedziałam się od mamy (przez messenger, oczywista), że przyszły do mnie kwestionariusze z Pracowni Testów. No!
Chodzenie: wczoraj i dzisiaj szłam od kościoła do domu. Nadal mroźno (szron na chodnikach, w Centrum ziąb, rano Fred musiał wcześniej odpalać samochód przed wyjazdem). Mówią prognozy, że na tym koniec, od jutra ma być cieplej (zobaczymy). A na razie szłam od kościoła do domu, w oddali góry Mourne pod śniegiem i mrugające światła Kilkeel.
Szron nie przeszkodził mi w spacerze nad morze, ponownie doszłam za winkiel, tym razem z policzkami płonącymi od chłodu, opatulona w mężowski szalik. Kot próbował wyjść z domu kilkakrotnie, w końcu zaliczył dłuższy spacer około południa, gdy słońce trochę rozgrzało powietrze. Resztę dnia poświęciłam na rozpoczęcie kursu trenera, rozmowę z tatą, eksperymenta kulinarne (pierwszy raz upiekłam umundurowanego kartofla na obiad), słuchanie Händla, oglądanie 18.03 odcinka Midsomer. Obejrzałam też parę wywiadów zmarłej kilka dni temu Lisy Marie Presley. Pod wieczór zaczął mnie martwić przeciągający się pobyt Freda poza domem (Kochany wyjechał wcześnie rano na dublińskie lotnisko i nadal go nie ma z powrotem). Czytam, czekam, wysłuchuję kociego narzekania.
___
edit 23:00 życie zielonego kubka w którym trzymałam szczoteczkę do zębów nie było zbyt długie, ledwie rok. A Fred już do mnie jedzie.
Rano wysiadłam na wcześniejszym przystanku i przed pracą zrobiłam rundkę przez Dyer i West St, wyszłam również na rogrzewkę po lunchu, a trzeci raz po pracy, gdy Fred, niegrzeczny chłopak, jechał w moim kierunku. Z chodzenia są same profity, np. można zauważyć, że po wschodzie słońca ostrygojady fruną nisko nad miastem (stado ponad dziesięciu osobników pogwizdywało znajomo). W pracy luz, trochę nudy; uczniowie zrobili wyścigi w nowych fotelach na kółkach. Fred miał odpoczywać, tymczasem wybrał się do Newry (dlatego niegrzeczny, jak nadmieniłam) i kupił sobie nową torbę na ramię. Gdy po mnie przyjechał okazało się, że wychodziłam 10 tys. kroków.
Na horyzoncie szczyty gór w śniegu.
Wieczorkiem zachciało się mi oglądać coś, co już widziałam całkiem dobrze, Manhattan Murder Mistery (1993) Allena. Film nie tylko nadal mnie bawi, ale łączę go z coraz większym sentymentem. Jedyna i niepowtarzalna Danie Keaton zagrała w nim będąc w moim wieku (potrzebuję garderoby z półkami na buty i wieszakami, musi być dużo wieszaków).
