2025. Strach ...

... miał oczy nieadekwatnie wielkie, kontrola w pracy przeszła błyskawicznie i bezboleśnie (dzięki, Liz). Zaczęłam czytać Kapuścińskiego Zegar piaskowy.

Kochany chciał zawieźć Ka prezent urodzinowy, ale najpierw nie wziął go do miasta, więc musieliśmy jechać przez wieś, a potem nie wziął ponownie (wypakował zakupy, pokazał mi nowego kwiatka w doniczce, jednak wody toaletowej nie spakował). Czyli podjechaliśmy do El Paso tylko na naleśniki, które nagle postanowiono zaserwować po hamerykańsku, żeby było na bogato (lubię jak pancakesy są na talerzu rozłożone, a dostałam stosik, jak na obrazkach z Internetu — taki mój problem pierwszego świata).

Wracaliśmy do domu opłotkami, przez Blackrock, i niebieską plażę na której zrobiliśmy krótki postój. Nieco wietrznie, ale not too bad. W czasie spaceru szukałam kamieni i nawet kilka wzięłam ze sobą do domu.

Po powrocie szybko uderzyłam w kimono. Gdy się obudziłam, zadzwoniłam do Kochanego. Mąż odebrał w Kuchniosalonie telefon z sypialni i ustaliliśmy, co będzie na obiad :E Wątróbka jagnięca z pieczywem. Przy preparowaniu wątróbki Fred konwersował z Krakuską (wiadomo dlaczego, koty przecież trzeba pokazać); po przywitaniu się, wycofałam odwłok do sypialni i zadzwoniłam do mamy zapytać, jak tam im się żyje. Otóż żyje się im tak, że gorąc straszny i mama się rozpływa. Ale też żyje im się tak, że mają światłowód podłączony i ekran tv jest teraz wielki jak boisko. Na tym boisku zaś w technikolorze płonął dach. Pożegnałam się dość szybko, bo rodzice zafascynowani pożarem, a ja wątróbką, ale zaczęłam zgłębiać treści podczas posiłku, ponieważ w marcu'23 podziwialiśmy okolicę z balkonu w Ząbkach. Kochany poruszony wiadomością sprawdził dokładny adres przyjaciela; szczęście w tym nieszczęściu jest takie, że płonie blok obok (co w tragedii mieszkańców bloku po sąsiedzku niczego nie zmienia).

Od dzisiaj Mleczaki mają wykupiony własny plan u weterynarza (Bronka znowu próbowała swoich sił twórczych w miejscu na IBAN wpisując łapulkami gwiazdki i literki). Ależ te bobki są fajne. Nie wiem czy dopiero teraz odkryły, że można sobie w drapaku na piętrze siedzieć razem, ale, gdy zrobiło się cicho po kolacji i zajrzałam do norki, ze skryty gapiły się na mnie dwie pary oczu.

1719. Jak w kalejdoskopie 2.

Noc spędziliśmy u Andrju, w innej sypialni niż ostatnio, nadal jednak pięknie, przestronnie, z oknem uchylonym na świat. Na całe szczęście temperatura w sobotę nieco zelżała. W planach był grill, wcześniej wybraliśmy się z Andrju i SP na spacer wokół glinianek (trasa wiodła przez tory kolejowe, bardzo interesujące). Dwie żony zostały w domu (tylko dwie, gdyż nie dla mnie muzułmańskie podziały i rozmowy kuchenne o niczym).

— I co? Są bunkry?
— Bunkrów nie ma, ale też jest zajebiście :D

W trakcie spaceru drogę przecięła nam mysz (konkretnie myszarka polna, z ciemną pręgą na pleckach), w innym miejscu widzieliśmy trawersującego szczura. Nie pytam już, co to znaczy ;) Wszędzie nawłoć nawłocią pogania.

Wróciliśmy w południe; na grillu były same delicje: karkówka (nie próbowałam), swojska kiełbasa i kaszanka, Perła w szklanicach (nie próbowałam); godzinkę przed naszym wyjazdem do kompanii dołączyli Jackowie, spóźnieni na okoliczność poimprezowej senności.

O czwartej żona Jacka podrzuciła nas do Usz. Dzięki temu mieliśmy godzinkę relaksu przy gazowanej wodzie. Bo z Wu byliśmy umówieni o szóstej na rodzinną konsumpcję baby ziemniaczanej; wyruszyliśmy we czwórkę (Fred, ja, Usz, Szwagrowski) na trwający jakiś kwadrans spacer przez osiedla. Przywitał nas krzątający się przy kuchni Wu, jego córki oraz Stu. 

W ofercie baba ziemniaczana oczywiście, poza tym churros, wybór ciast, napoje gazowane; w tle Traperzy znad Wisły oraz Artur Andrus. O dziesiątej byliśmy z powrotem w "naszym" bloku. 

***

Obok nas cichutko przeszedł sierpień.

1189. Zurück.

Miałam ochotę pożyczyć Pamięć i tożsamość Wojtyły, ale bałam się kontynuowania tematu (i tak teściowa zaraz pokazała jedną szafkę w kredensie pełną wydań janopawłowych snując wyobrażenia, że dobrem tym dzieci będą chciały się podzielić po jej śmierci; lepiej było nie ryzykować). Na śniadanie biała kiełbasa, pakowanie się, szarlotka od Sarzyńskiego, mycie zębów. Pogoda piękna, więc pożegnaliśmy się z mamą Freda i przeparkowaliśmy samochód pod pałac. Następna godzina została zmarudzona na robieniu zdjęć pawiom (biały gdzieś się rano schował), spacerze do łachy i kawie w Czartoryskiej. 

Kochany od samego początku planował jechać na Dolny Śląsk przez Wawę, ale w obraniu dokładniejszego kierunku pomógł nam telefon od Jacka. Na godzinę skręciliśmy do strzeżonego osiedla pod stolicą, na herbatę i żeby pogłaskać małego, grubego psa. Po drugiej z błogosławieństwem autostrad ruszyliśmy z kopyta (znowu zatrzymaliśmy się w okolicach Łodzi). Podróż była szybka, raczej spokojna, z ciekawych rzeczy już za Łodzią widzieliśmy na niebie parhelion (słońce poboczne). Chyba oboje jesteśmy zmęczeni, ja to na pewno, chociaż nic takiego nie robiłam (poza jedzeniem, i jeszcze, poza kimaniem w samochodzie).

839-840. Dół, góra, dół.

Już przed szóstą stojąc na golasa w sypialni obserwuję jak ktoś pomyka między blokami. Jasno. I duszno. Trudno wrócić do snu. Tak się nam zaczął poniedziałek wyjazdowy. Bo w końcu trzeba się było ruszyć z domowego ciepełka, by przejechać do kolejnego domowego ciepełka. Naładowaliśmy samochód dobrami jak rumuńska rodzina i jeszcze przed dziesiątą ruszyliśmy z darami dla chłopaków z Dragan. Dotarliśmy do nich bez większych przeszkód, ubrania zostały przekazane, wypiliśmy po kawie, porozmawialiśmy o genealogii i katolicyzmie (panowie są franciszkanami świeckimi, albo będą) po czym Andrzej zaproponował miejsce, w którym moglibyśmy zjeść obiad — Klemensów. Bardzo mnie to ubawiło, muszę powiedzieć, że co się obśmiałam w duchu jak norka, to moje. Byliśmy więc w restauracji Klemens (mieszczącej się w dawnym domu dyrektora cukrowni), a po obiedzie odwiedziliśmy znajdujące się obok małe muzeum różności. Potem chłopaki zaproponowały wizytę w radecznickiej bazylice Andrzeja i kapliczce na wodzie. Było trochę zimno, czas minął nam tak szybko, że nie wiadomo kiedy zrobiła się piąta i czas był na nas pędzić w kierunku Zielonki, czyli znowu do góry mapy, po drodze machając pojawiającym się i znikającym kominom Azotów. Doturlaliśmy się do miejsca przeznaczenia po siódmej wieczorem, gdy wieczerza już się rozpoczęła. U Andrju z żoną i córką byli Jackowie, posiedzieliśmy trochę i jedząc jajka w majonezie pogadaliśmy o starych Polakach. Bardzo nam się spodobał nowy dom przyjaciół, łazienka pełen luksus, w hotelu to pewnie byłoby 250 za noc.

Komu w drogę temu kopa we wtorek rano. Obudziliśmy się po siódmej, Andrju zrobił nam śniadanko, zjedliśmy je z Natką. Jeszcze trochę pogadaliśmy z panią domu, która przygotowywała się psychiatrycznie do pracy i po dziewiątej pora była na nas. Teoretycznie mieliśmy jechać cztery godziny, niestety w okolicach Łodzi niechcący zgubiliśmy S8 i musieliśmy omijać Bełchatów przez paskudną odkrywkę węgla. Nom, nie było wygodnie, na dodatek wkurzyła mnie wiadomość z pracy na temat kursu dokształcającego (nie denerwuj mnie, Bridżet, zajęta jestem). W dalszej drodze okazało się, że puławianki smakują nawet lepiej drugiego dnia po zakupie (lubelski cebularz też dawał radę). Na wieś dojechaliśmy po trzeciej, gdzieś po drodze na Dolny Śląsk zniknął śnieg, rodzice wrócili po piątej (z kichającym kotem, bo Rózia chorenia i miała inhalacje u weterynarza). Przywitali nas Malineczka i Maksiu, zupełnie zaskoczona babcia Mania, Mruczysław, który od razu wbił na kwadrat, żeby mieć informacje z pierwszej łapy. Jest dobrze, Fred pokazywał rodzicom swoje podobizny z czasów najwcześniejszej, bezzębnej młodości. Mama się zrewanżowała i wyciągnęła antyczny album z bezzębną moi. Po kolacji jest Poirot oczywiście, 1.3, i oglądanie wiadomości z wojny w Ukrainie. Domowo. Dopijam kubek przegotowanej wody, chyba pora na sen.

654. Wielogłos.

W pracy spokój, bo cały czas spędziłam ze Sziwan, która jest zakręcona jak słoik na zimę, co mi charakterologicznie bardzo odpowiada (jak się coraz bardziej okazuje).

Przed osiemnastą dojechał do nas polski kurier z paczką nadaną w zeszłym tygodniu, a w niej opatulone jak mumia 29 płyt, oraz 15 sztuk książek i tyle samo filmów na dvd. Żeby zrobić sobie miejsce w głowie, nadrobiłam 150 stron Angoli Winnickiej (Czarne, 2014). Gdyby nie podejrzanie uporządkowany język wielogłosu, byłaby to lepsza książka.

Fred już zeszłej nocy niespokojnie kręcił się w łóżku, a po ostatnim nocnym powrocie z pracy było jeszcze gorzej. Prawa noga boli go na leżąco i siedząco, ból przechodzi na stojąco-chodząco (takie dziwo). Jako laicy wieszczymy, że to nerw, lekarz-Hindus nie wywieszczył nic, Kochany dostał lek przeciwbólowy na ibupromie i uparł się przy nieodwoływaniu sobotniego zlecenia. Później w ciągu dnia jakby lepiej, painkiller chyba działa, przenikliwie zimna pogoda nie pomaga, mąż upichcił gulasz i po długiej rozmowie z Jackiem wcześnie położył się spać.

477-478. Małe rozgrzebanie.

Środa odbyła się bez fajerwerków, pomijając oczywiście Fredowe wejście pewnym krokiem w nową pięćdziesiątkę — zaliczyliśmy spacer nad morze (po zakończeniu mojej pracowniczej nasiadówki i po rozmowie z mamą; w trakcie napadał na nas deszcz, ale pomimo szarości okolica pachnie wiosną i było nam w tym deszczu całkiem miło), pizzę na rozgrzanie po spacerze, wykład dr Traut-Seligi na fb o mitologii słowiańskiej i Chłopców z ferajny (1990) na dobranoc. Pod wieczór zapukała Anne i przyniosła Fredowi kawałek urodzinowego ciasta od Majkela. 

Dzisiaj przy śniadaniu zadzwonił tata, tak sobie, żeby połączyć nas z babcią i pokazać wszystkie fotele w domu zajęte przez futrzaki. W zasadzie większość dnia zajmowałam się nowym szablonem bloga. Odłożyliśmy wyjazd do miasta na jutro, bo jutro i tak trzeba będzie się ruszyć. Fred długo rozmawiał z Jackiem, który w końcu założył sobie konto na fb, potem na kolację zjedliśmy makaron i małżonek opowiadał mi o bitwach Napoleona. Oboje byliśmy zbyt zmęczeni na film, słuchamy za to Wojdyłły u Sekielskich.

Jak chcę się przytulić, to się przytulam. Często chcę.

453. Leniwy nurt.

Tabular Bells Oldfielda (1973) o poranku, potem Fool's Mate Hammilla (1971). Po kaffkach i mojej rozmowie z mamą oraz Fredowej rozmowie z ciocią Ce deszczowa niedziela popłynęła swoim leniwym nurtem. Małżonek wziął się w towarzystwie dźwięków Sepultury za pichcenie gulaszu wołowego, ja dalej w tkwię w klimacie peerelowskiego kampu, tak więc Ostatni kurs (1963) Batorego — Mikulski w berecie z antenką, w tle gdzieś tam Szwecja do której uciekali z Polski tylko defraudanci, jak wiemy, rrright?

Na obiad same delicje, Fredowy gulasz w towarzystwie gnocchi nafaszerowanym pesto, do tego tzatziki (dzisiaj ponownie, bo grecki jogurt już wyszedł z daty i trzeba działać błyskawicznie). Nasyceni pojechaliśmy do spożywczych po czarną herbatę i inne gwałtownie zniknięte niezbędniki. Upijam się tą herbatą po powrocie (wracaliśmy drogą przy rzece) i rozmawiam z Luś, Fred też prowadzi telefoniczną dyskusję ze starym kumplem, Jackiem, którego ostatnio widzieliśmy 2 lata temu, w Wawie. Luś siedzi na kwarantannie, jej mama w szpitalu, gdyż szwagier dopiero tydzień temu odkrył, że covid najbardziej roznosi się przez kaszel i to dlatego od roku ludzie noszą maseczki.

A skoro znowu o pandemii, od dzisiaj w Irlandii zawieszono podawanie szczepionki AstraZeneca, co prawdopodobnie jeszcze bardziej wydłuży czekanie na naszą kolejkę.