127. Mam marazm(a).

Nawet ja go odczuwam, nie dziwię się więc reszcie świata. Testuję nowy windstopper Gore, który dostałam od Freda latem, coś czuję, że to będzie mój hit tego roku. Po popołudniowym spacerze, nad obiadem złożonym z bigosu i kartofli Fred opowiada mi jak widzi paradę słoni z grafomańskiego tekstu Kory Jackowskiej: trochę z tyłu, a trochę z boku. Suty obiad sprawił, że nie miałam ochoty nigdzie jechać, ale małżonek dostał jasia wędrowniczka i wybrał się do sklepu ogrodniczego w Mieście Juliana. Okazało się, że internety kłamią, sklep był zamknięty. Poszliśmy więc "na wieś", najpierw posiedzieć na żółtej ławeczce, następnie wypuściliśmy się naokoło, przez to ładne osiedle, gdzie kiedyś szukaliśmy Rysia i gdzie potwierdzono nam, że owszem taki gruby kot (jak oni mogą!) niedaleczko był widziany. Pod wieczór uratowałam nas od śmierci głodowej ostatnią porcją szpinakowego makaronu z pesto, a na deser obejrzeliśmy stary film z młodym Marlonem i całkiem do rzeczy Vivien, Tramwaj zwany pożądaniem (1951). Leigh grała niesamowicie teatralnie, ale obecność tej maniery z czasem nabrała sensu i choć nie uniknęliśmy hałaśliwej kakofonii dźwięków obwieszczającej the end, zaliczam film w poczet kina bardzo dobrego.