142. Izi izi.

Zatoki mi życia nie ułatwiają. Późnym wieczorem, tuż przed zachodem słońca wyszliśmy na godzinę nad morze, bo, zatoki nie zatoki, wyjść w końcu trzeba. Wolno nadchodził przypływ, a na plaży znalazłam jednego takiego gościa, który bardzo dzielnie, nadal żywy, mielił swoją małżową stopą piasek, próbując przybliżyć się do upragnionej wody:

Wrzuciłam go w te fale, dla mnie to było tylko kilkadziesiąt metrów, dla niego może przeżycie do jutra:

Spacer przyniósł chwilową ulgę. Ze wszystkim poczynam sobie wolno, marząc już o tym jak to zdobędę super pracę i będziemy chodzili po kawiarniach, które nie splajtowały, w tym do Gwen, żeby nam zaserwowała dla odmiany to, co zwykle. Fred kontynuuje z Ka telefoniczne rozmowy o kwiatkach. Zanosi się na to, że Ka, przemieszczając się po hrabstwie jako essential pracownik, niby jadąc "po drodze", podrzuci nam zieleninę z miasta do którego nie możemy dojechać, bo korona. Sprytne.

___

edit 00:50 Solaris (2002) Soderbergha to jednak nie Solaris Lema. Dopiero teraz zauważyłam, że squarejaws aktorzy mają pod górkę z mimiką. Przez pierwsze pięć minut patrzę na Clooneya i nie wiem, jaką emocję gra. Potem też nie jest bardzo lepiej.