Torba z laptopem do ręki i ziuuu o poranku. Zostawiłam Kochanego w spokoju, bo nawet nie wiem o której wrócił do domu, a dzisiaj znowu ma nieprzewidywalną zmianę.
Były pierwsze w tym roku pogaduchy przy kawie z Beth, przy czym obydwie byłyśmy w pracy, czy to nie świetne? (Paul zachwala jakieś miejsce w Północnej, gdzie dokazywali z Beth z okazji czternastej rocznicy). Chłodno, ale jasno i nie pizga, powrót z laptopowym obciążeniem nie był aż taki upierdliwy, nawet z przyjemnością skręciłam do Lidla. Z poczuciem bycia królową tego zakątka, spokojnie, z papierowym kubkiem kawowym w dłoni i biletem powrotnym w kieszeni, domaszerowałam na dworzec.
W domku czekały na mnie pulpety wołowe w sosie pomidorowym (pozostawione dla mnie przez Kochanego) i powrót kota-torpedy (z parapetu domu Judżina). W internetach porozmawiałam chwilę z podłamaną Marchwą, zagadałam też do Grażki, zaskoczona faktem, że ostatni kontakt miałyśmy w roku dziewiętnastym. Oczywiście obietnicę składam, że się zobaczymy na kawie, gdy będę w pobliżu.
Po seansie Smoky Mountain Meltdown rodziny wagi ciężkiej, jeszcze trochę studyjuff. Czy jesteśmy na to wszystko za stare, jako Marchwa sugeruje? A gdzieżby.
No ba! Moja babka zaczęła się starzeć dopiero po 85. :D
OdpowiedzUsuńFaktycznie, słowo starość może oznaczać rodzaj równi pochyłej, bo dopóki głowa nie nawala, to jest po prostu dorosłość.
Usuń