Strony

środa, 18 listopada 2026

2528. Tak mogę.

Oto wielka tajemnica świni, zaintonował księżowskim głosem Fred o poranku, nie wiadomo kto tej świni to uczynił (to było à propos Broniowej zabawki znalezionej nieoczekiwanie na moim fotelu; w nocy odbywała się w Kuchniosalonie młodzieżowa impreza, ktoś przewrócił czajnik z wodą).

Kalem-Rory wrócił z wtorkowego niebytu z książką. W ten sposób w czytankach pojawiła się mi kolejna pilna konieczność (obiecałam egzemplarz oddać przed świętami).

W okolicach jedenastej poszurałam z Benkiem do Pe. 

Kochany w tym czasie pojechał na NCT aż do El Paso, bo u nas za dużo petentów; Babcia jest ogólnie zdrowa, tylko trzeba jej porządnie zaklajstrować lusterko nadwyrężone w niedawnym zdarzeniu drogowym. I cóż ... wróciliśmy z Kochanym z miasta na wieś przed zachodem słońca, od razu wrzuciłam kurzynę do piekarnika, ale jakby nie chuchać i dmuchać, obiad był nie wcześniej niż po godzinie. 

Myszy zadowolone, Fred kupił im kolejny drapak-konserwę (Mańka miała już sesję fotograficzną); poza tym w TK Maxxie Kochany znalazł coś dla siebie: kraciastą muchę (będzie uczył się wiązać).

Wyszłam na dwór w nadziei dostrzeżenia Małego Wozu, dla odmiany nie zobaczyłam i Wielkiego. Morze szumi w oddali niegroźnie, znajomo, sennie. Listopad przechybotał się na drugą stronę, czekam na przesilenie, ale bez dramatu, bo jest dobrze, tak mogę być.

wtorek, 17 listopada 2026

2527. Poranek wtorkowy ...

... diametralnie różny od poranka poniedziałkowego: niebo zasnuło się chmurami tak szczelnie, że po siódmej panuje głęboka noc, z nadmorskiego horyzontu nie przecieka ani jeden promień wschodzącego słońca, gdy śmigamy wybrzeżem do miasta.

Przed południem skończyłam czytać Autumn Ali Smith, po południu zaczęłam słuchać Tkanki miękkie Zyty Rudzkiej.

Również po południu, wyszedłszy z samochodu (w bagażniku ciastki z Forge) patrzymy w niebo, szukamy Małego Wozu (Wielki Wóz wisi nad chatą jak byk, tzn. niedźwiedź), konstelacja chowa się przed nami tak samo jak wczoraj. W głośnikach pierwsza płyta Heya (grunge!). Rozmowa z mamą (pół godziny). Tartaletka z owocami na deser. Pod prysznicem mogłabym stać godzinami. Odwiedzam blogi. Skarpety zakładam. W papierze Krasznahorkaia A świat trwa.

poniedziałek, 16 listopada 2026

2526. Grrr-brrrrr.

Verfluchtes Wetter! Wiatr duje i mruczy, deszcz pada (teraz), przez cały dzień zimno (rano temperatura w okolicach zera). Praca w zasadzie bezstresowa, tyle dobrego; Kalem-Rory polecał mi jakąś książkę Yukio Mishimy, tytułu nie pomnę, ale może jutro przyniesie, bo właśnie skończył czytać.

Kupiłam bilet do macierzy na święta, na razie w jedną stronę (nie wiem jak z urlopem po świętach). Zimmmmmno. Idę się rozgrzać pod prysznicem.
___
edit 21:08 soundtrack wieczorny: Famous Blue Raincoat, You and Your Friend, Todo Cambia, To Live and Die in LA, The Weeping Song, Leningrad, Bialystok majn hejm, Polsko (Daniel Olbrychski version), Zgłowy, Kto tam u ciebie jest (Nosowska version), Kto tam u ciebie jest (Błaszczyk version) ...

Pośpiewaliśmy se, lektura i lulu.

niedziela, 15 listopada 2026

2524-2525. Weekend mokry, zielony, cały w opowieściach.

Kochany zauważył w piątek, że w ogrodzie na tyłach pod oknem rozrasta się kocia dżungla. Mąż, po tym jak wandale remontowi ostatecznie się wynieśli, zasiał tam łąkę. Zdziczałe kwiaty nie poddają się pomimo galopującej jesieniozimy, szczególnie malwa rozrabia, sięga już okna, faluje podczas silniejszych wiatrów, ale inna zielenina też ją goni, kto to lub co to, nie wiem. Dzikość rozrastająca się w opasce pod domem została przeze mnie potwierdzona w sobotę przed południem, gdy rozwieszałam pierwsze pranie (na długo się to nie zdało, tego samego przedpołudnia wszystko trzeba było schować przed deszczem).

Po wyjeździe Freda do pracy w sobotę, jestem u Wokulskiego pod jednym dachem (w małym kubku ostatnia Kenia wymieszana z nową Etiopią, koty się tłuką, czyli bawią, nastawiam kolejne pranie, tym razem z jasnymi koszulami ... poza jedną, innego sortu, Scotch & Soda, miałam ją na sobie w Warszawie, inaczej niż zwyklaki jutro wypiorę ją ręcznie, oświadczam sobie). Ka zadzwonił, rozmawialiśmy ponad pół godziny (pytał jak tam podarowana książka, yhhhh, trzeba lekturę Johnsona przesunąć w górę listy). Wieczorem zadzwoniłam do mamy, dopytać się jakie druty kupuje, i takie tam inne zadać pytania na temat codzienności. Ostatnio, co nie dzwonię, mama jest w dobrym nastroju oraz ćwiczyć zaczęła.

Większość soboty spędziłam nad Lalką, po dziesiątej wieczorem, gdy Kochany już drzemał, doszłam do przedostatniego rozdziału, który zostawiłam sobie na niedzielny poranek.

Niedzielny poranek, 10: 20, skończyłam czytanie/słuchanie Lalki wzruszona (po wielu wątpliwościach w trakcie, i tak na końcu daję 10 na 10). Kawa wypita w połowie. Pora na ceremonialne pranie ręczne (nie chce mi się, ale zapisałam więc trudno ;)).
___
edit 15:37 Koszula schnie; obejrzałam dokument o chorobie dwubiegunowej Stephen Fry: The Secret Life of the Manic Depressive (2006), umyłam podłogę pod kuwetami, myszaki dostały mokre, powstrzymałam się przed rozpoczęciem kolejnego audiobooka (w kolejce Tkanki miękkie). Za oknem szaro. W pralce telepie się zasikany pokrowiec. Mańka właśnie wykonała skok na szafę z moich ramion. Mam spadek energii. Byle do obiadu, powrotu Kochanego z pracy.
___
edit 19:50 jeszcze przed piątą wpadłam w królicza norę podcastów Polityki: obejrzałam rozmowę prof. Marcin Zaremby z prof. Błażejem Brzostkiem o Warszawie epoki Prusa, Janusza Wróblewskiego wywiad z Marią Dębską o jej dwóch ostatnich rolach, oraz pogadankę Justyny Sobolewskiej z Remigiuszem Mrozem na temat książek (no nie wyrobię ... Jarno wypłodził kontynuację Lalki :D).

piątek, 13 listopada 2026

2523. Pniontek, wekendu poczontek.


Zimno, jasno, pierwszy raz tej jesieni skrobanie szyb samochodowych ze stężałej morskiej wilgoci. Zaczynam dzień od problemów Microsofta (globalnych, od wczoraj nie dało się otworzyć emilków na outlooku; zamiast martwić nawet mnie to bawi), wyszukiwania jak wygląda trybula leśna (po angielsku nazywana krowią pietruszką; wszystko przez Ali Smith) oraz od rozmowy z Kalemem-Rorym, o demencji jego babci. Ładnie, ładnie, byle do przodu. Kończę tydzień pracowniczy pozbywszy się jednej osoby i mając widoki na przygarnięcie innej. Trochę się mi rozwlekło, bo czekałam na Kochanego do piątej (mąż ma pod górkę, drugi dzień pracy z sześciu pod rząd); wiadomo, że po powrocie w tym samym czasie rozpierzchamy się do naprawiania świata ... mąż dokarmia koty, usuwa skarby zakopane w kuwetach (one naprawdę czekają, te nasze myszaki, Mańka wręcz z nosem przy szybie, jak zwykle z frasunkiem na kociej twarzy) ... płuczę ryż, wrzucam na patelnię dorsza, jemy.

O ósmej odczuwam zmęczenie, chciałabym coś popisać, ale to nie takie proste. Od października czwartek i piątek zgęstniały, sama w Jamie z ludźmi, nie ma miejsca na chill out, wypięcie wrotek, nic dziwnego, że po szychcie uszy mi oklapują, choć dla ludzi staram się być rześka i dynamiczna. Dopiero, kiedy po obiedzie sturlałam się na łóżko i nos wsadziłam na kilka minut w duolingo, poczułam, że stopy mam ciężkie i zimne. Prysznic najsampierw, krem parafinowy na kończyny dolne, ciepła woda do picia, lyteratura. 

czwartek, 12 listopada 2026

2522. Zwykły czwartek.

Wstawanie było zimowe: leżeliśmy oboje pod kołdrą, oczy otwarte, przeciąganie, nie chciało się nam wystawić stóp na czwartkowy chłód. Potem jednocześnie robiliśmy zamieszanie, Kochany sprzątał kuwety, robiłam nam napitki poranne.

Dzień w pracy przebiegł dobrze, nic nieprzyjemnego się nie wydarzyło, a jednak czuję spadek formy, zaczynam się zamartwiać jakimiś bzdurami. I wiadomo dlaczego, dużo godzin, mało sensowne posiłki, wydatkowanie energii ponad stan, wszystko to skutkuje braniem do siebie rzeczy poza kontrolą. Ranek przenikliwie chłodny, takież samo późne popołudnie, zupełnie ciemne, gdy Kochany podjechał do zakrętu, spóźniony, bo na obrzeżach miasta tłuściutki korek. Czekając miałam godzinę na wizytę w Bootsie, gdzie uzupełniłam zapas kremów do twarzy i kupiłam następy pisak Haute precision loreala, tym razem w kolorze brun leather 020 (poprzedni na wykończeniu, bo pacykowałam się nim codziennie, nowa ja).

Trzydziestogodzinna słuchanka Lalki posuwa się do przodu w dystyngowanym tempie, w międzyczasie jemy i układamy się z kocimi napadami czułości. Przypomniałam sobie, że wczoraj miałam podjąć decyzję w temacie drutów, ale nie zrobiła tego i dzisiaj też nie zrobię (teraz jest oczywiste, że nie zdążą przyjść przed weekendem, więc let it be). Czuję ten dzień w nogach tak dojmująco, że nawet czytaniu towarzyszy wysiłek. Niech tam. Spać.

środa, 11 listopada 2026

2521. Jedenasty listopada.

Środa była gęsta i jawiła mi się jako czwartek. Ludzie przychodzi i wychodzili, Benek się pojawił, zaszliśmy na kawę do Pe, w drugiej części dnia Szefowa przyszła, grzebałyśmy się z budżetem na przyszły rok. W międzyczasie zabrakło wody w kranach, na szczęście tylko na godzinę (ale i tak uderzyłam zaraz do Tesco po wodę w butelkach, jak typowa Polka zbawiająca świat). Na końcu uświadomiłam sobie, że nie mamy aktualnego przeglądu budynku (może jutro uda się naprawić to, co się wykrzaczyło). Do końca szychty zupełnie zapominałam, że zaczęłam poranek od pobrania krwi (z prawej ręki tym razem), a jeszcze wcześniej obserwowaliśmy z Kochanym króla spożywającego marchewkę. 

Temat królika pojawił się również w rozmowie z mamą, zawsze to lepiej niż komentowanie dzisiejszego święta niepodległości. I druty. Objaśniłam kwestię potencjalnego swetra, pokazałam włóczkę. Rozmowa zmotywowała mnie do tego, żeby poprzemieszczać swetry w szafie (mało miejsca, nie mam pomysłu, jak zrobić więcej). Wróciłam do Smith w ebooku, dużo też słuchałam; już mi się chce weekendu, oraz konkretnej wiadomości, kiedy zamykamy przed krismasem.

wtorek, 10 listopada 2026

2520. Dystans.

Dzień zaczęłam albumem Inner City Blues Grovera Washingtona (1972). A potem, ubierając się do pracy zauważyłam tego małego gościa:

Moje krzątanie się za szybą nie robiło na trusi wrażenia, zjadł trochę jabłka, doprawił trawą i dostojnie prygnął do zacisza pod szopką pokazując na koniec swój biały dupelec. Zdjęcie jest oczywiście fatalne, robione w półmroku przez brudną szybę, ale ile mi dało radości. Mamy sąsiada-królika! Lokatora w zasadzie, bardzo dyskretnego, od kilku miesięcy jedynym śladem jego bytności u nas były strategicznie rozmieszczone stosiki kup. Przypuszczam, że w obserwacji pomogła zmiana czasu na zimowy o której obgryzek nie miał pojęcia.

Dzień w pracy minął spokojnie, niemalże leniwie (ludzie z którymi pracujemy piąty tydzień są bardzo cisi, aż nie do wiary, teraz dopiero widać, w jakim napięciu funkcjonowaliśmy w poprzedniej epoce). Po południu spotkałam się z mężem pod polskim sklepem, coś tam wrzuciliśmy do koszyka, ale obojgu nam chciało się już do domu.

A tam czekała na mnie miła niespodzianka, sześć motków peruwiańskiej alpaki w kolorze ciemnej, leśnej zieleni przywędrowało z Woolly Castle, z hrabstwa Westmeath. Przysłali mi paczkę tak szybko, że nie zdążyłam zamówić odpowiednich drutów. Podobnie jak przy motkach, muszę chwilę pomedytować, więc druty zamówię jutro. Z innych przyjemności: Kochany zrobił pyszny obiad, a ja tylko pochłaniałam, deserek wpychałam (ciastki z Forge again), ksiunszki czytałam (zaplanowałam na dzisiaj dokończenie wywiadu Bielas & Szczerby z Tadeuszem Konwickim, plan odhaczyłam po siódmej, a potem już tylko słuchanka Prusa). Czyli chillout oraz przyjemny dystans do świata, ignorowanie dźwięków o wysokim natężeniu. Zauważyłam oczywiście, że książek przeczytanych nie mam już gdzie wpychać, bo stosiki porobiły się niestabilne, a w szafie zamiast ładnie ułożonych swetrów jest kotłowanina z wełny, ale pomyślę o tym jutro.

poniedziałek, 9 listopada 2026

2519. Nic nowego.

Kochany miał dzisiaj fajrant; pojechałam do pracy i wróciłam autobusem, mąż w tym czasie łykał tabletki i zabawiał koteczki (Mańka jest coś nie w humorze, wywija ogonkiem, chyba znowu pokłóciła się z siostrą). Było dość ładnie, jasno i chłodno, chłodniej nawet w mieście niż na naszym podogoniu. Nic szczególnego się nie zadziało, wróciłam o zmroku, zamieszałam sos na patelni, zjedliśmy spaghetti, ponad pół godziny głośno dywagowałam z mamą, oczywiście najbardziej o wydarzeniach krakowskich, ale zdrowie Jagi też zostało przedstawione (plecy goją się jej na tyle szybko, że kotka już rozrabia, zdobywa następne przyczółki kuchenne). Fredowi jakby lepiej. Czytam w papierze; powoli oczy mi się zamykają.

niedziela, 8 listopada 2026

2518. Dobrze i źle.

Po śniadaniu raz dwa rozprawiłam się z orchideą, obcięłam kwiaty, podcięłam te korzenie, które nie rokowały, umyłam doniczkę, wsypałam nowe podłoże. Jeśli storczyk został zaatakowany przez bakterie, nic mu nie pomogę, teraz mogę tylko trzymać kciuki. Z zadaniem wyszłam do ogródka; cichy, jasny poranek kusił.

Kochany nadal czuł się za słabo na spacery, wyszłam na plażę sama, żeby nie grzeszyć ciężko przy takiej pogodzie. Rano wszystko jawiło się magicznym, małe ptaszki kąpiące się w kałuży przy drodze, niezwykle słodki zapach jakiegoś rozkwitłego o tej porze krzewu w jednej z uliczek osiedla, kolory muszli, nieskazitelny błękit nieba. Nie odmówiłam sobie kawy i ciasta marchewkowego, siadłam na zewnątrz kawiarenki obok lokalesa o imieniu Najl, rozmawialiśmy chwilę (lokales od lat 21, z urodzenia Drohedczyk). Morze ledwie pluskało, zaczął się łagodny odpływ, mewy siedziały na wodzie tuż przy brzegu.





Zobaczyłam je dopiero, gdy zawróciłam do domu, osiem sztuk, gęgnęły, jakby chcąc potwierdzić moje przypuszczenia, tak, to my. Bernikle przyleciały :)

Poza tym w drodze powrotnej zauważyłam niewielkie stado szczygłów naradzające się dokąd uderzyć, oraz myszołowa kołującego nad terenem zielonym obok przetwórni (poznałam po spodniej kolorystyce skrzydeł). Podwórka już posprzątane z halołinów, zauważyłam tylko jeden kościec zalegający pod krzewem u sąsiada na rogu.

Pięknie, cicho, szkoda mi było męża. Gdy wróciłam dom ciepły, Kochany drzemał w najlepsze, koty zresztą również. I tak to, wszystko fajnie ... 

... godzinę później poszarzało, wychłodziło się, a Freda na dobre rozbolał żołądek. Aaaaaa, nawet koty straciły przez to humor; trochę słuchałam Audioteki przy zmywaniu tu i tam, zrobiłam obiad, zabrałam pranie z ogródka, pocieszałam się najnowszym mieciem (odpalił właśnie pierwszy odcinek tegorocznych kryzysowych przepisów) od czasu do czasu zaglądając do męża z poczuciem bezsilności. Kochany dopiero teraz poczuł się lepiej, zjadł odgrzany posiłek, który wydaje się zostawać na swoim miejscu.

Morał-suchar: chodzić, kiedy można, bo potem może nie będzie można.

sobota, 7 listopada 2026

2517. Jesiennie rozbabrana.

Obudziłam się w środku nocy i przez dobrych kilka godzin nie mogłam ponownie zasnąć. Myślałam o swetrze, o cenach lotów świątecznych, a nawet szukałam w telefonie broszek w kształcie borsuka ...

Rano, zanim jeszcze wyszłam z łóżka, epifania: orchidea, którą mam od czasu porzucenia pierwszej pracy w Irlandii (epoka przedcovidowa) zgubiła wszystkie liście. Proces trwał pewnie całe lato, ignorowałam to. Orchidea kwitnie, ale jej korzenie są zalane od dawna, nie wiem czy da się ją uratować (może to ona nie dawała mi spać, krzyczała na mnie po swojemu, roślinnemu?)

Wygrzebałam się z wyrka po ósmej, Kochany w tym czasie był po śniadaniu i antybiotyku. Biedny. Nadal szarpie nim kaszel. 

Oraz, stoję tak rozespana nad orchideą, inspekcję robię, czy wszystkie korzenie zgniły, czy jest nadzieja, zauważam kiełek jakiś niesforny u dopiero niedawno wsadzonej do ziemi malutkiej pilei, wyrywam ten kiełek i nie myśląc wiele otwieram okno, żeby go wyrzucić. Wtedy kątem oka widzę, że do norki pod szopką coś wskakuje, mały, puchaty kształt, jakbym widziała jego brzuszek (stworzenie zrobiło ratownicze hyc zanim zdążyłam sfokusować wzrok). Ha! Nasz anonimowy obgryzek jest jasnoszary oraz o ósmej nadal żeruje (jutro się zasadzę; nie zauważyłam szczurzego ogona).

Jesiennie rozbabrana sobota zyskała na dynamice po obiedzie; pojechaliśmy do El Paso, po jogurty dla Kochanego oraz nowe podłoże dla storczyków. Oczywiście, przy okazji zaszliśmy na kawę do naszego miejsca. Aura szara, mąż w trakcie leczenia, nie zabawiliśmy długo. Po powrocie do domu przeczytałam o strzelaninie w Krakowie. Zadzwoniłam do rodziców, którzy oglądali rozwój wypadków na bieżąco, Fred obdzwonił rodzinę krakowską ... znowu jakiś frustrat z pipidówia, ręce opadają :I

piątek, 6 listopada 2026

2516. Lekarstwo, apka, zieleń leśna.

Fred po południu zaszedł do gp, który wypisał mu receptę na antybiotyk; dopiero potem mąż przyjechał do miasta. Ja tymczasem już siedziałam w Czarnej i czytałam Bielas/Szczerby książkę-rozmowę z Konwickim. Będę ją sobie dawkowała na przemian z Lalką (którą z kolei wymiennie z papierem podsłuchuję na Audiotece, w wykonaniu Kosiora). Ale to później, pomiędzy zaś wracaliśmy przez wsie zatrzymując się na chwilę w Forge (bo ciastki), oraz pod apteką. Stało się tak, że recepta Fredowa, owszem była, ale nie wiadomo gdzie, gp nie przesłał jej do apteki jak trzeba, a tu już zmrok, deszcz, ponurość listopadowa opada na świat, przybytki się zamykają (poza pubami i bukmacherem, do którego akurat obywatele jak muchy do gówna — gdy czekałam w samochodzie na Kochanego, zauważyłam jak w środku Bar 1 Racing znikają sąsiad z prawej, na miękkich nogach, a chwilę później Katlin). Podjechaliśmy pod przychodnię, zamknięte. Pojechaliśmy do domu, po pół godzinie Kochany wrócił do apteki w nadziei, że farmaceutce udało się mimo wszystko skontaktować z gp. Tak się stało, sprawa została rozwiązana, a mąż może zacząć się leczyć (choroba gilowo-kaszlowa wlecze się mu od powrotu z Polski, czyli dobrze ponad tydzień).

Z rozsądnych uczynków: zakwestionowałam w banku kasę pobraną przez MyHeritage, bo znudziło mi się czekanie na kontakt. Świat się zrobił wygodny, nie musiałam nigdzie iść, po prostu kliknęłam parę przycisków w aplikacji.

Poza tym rękoczyny ... strona Herbimani jednak działa. Ucieszyłam się, jeszcze raz obejrzałam wzór swetra — trochę przy tym mędrkowałam, bo golf mnie nie ekscytuje, ostatecznie jednak przekonała mnie prostota całości. Wybrałam kolor zalecanej włóczki i wielkość drutów (włóczka została znaleziona w irlandzkim sklepie online i kupiona, kolor forest green). Bardzo ładnie, courage i do przodu (o pracy nie wspominam, bo nudy na pudy, mniód i orzeszki, ludzie fajni, tylko jedną piczkę wyrzucę, przysięgam sobie, ale to w nowym tygodniu). Dobranoc, pchły na noc ...

czwartek, 5 listopada 2026

2515. Remember, remember! The fifth of November.

Po obiedzie rozmawiałam z mamą (mama kupiła sobie jakiś dynks do ćwiczeń, coś w rodzaju ławki treningowej, na razie stoi to to w kuchni oblazłe przez koty). Dokończyłam czytanie Trylogii Fossego (ArtRage, 2026). Bardzo dobre. Zapytałam męża, z czym mu się kojarzy słowo "brukiew". Pytam, to mam :D

Nie czekając na pozwolenie, brukiew przemówiła ludzkim głosem, który brzmiał jeszcze piękniej niż głos kaszy jaglanej i drewnianego chomika.

W Jukeju jest Guy Fawkes Day. Internety pouczyły mnie (przyjemnym tembrem Stevena Moore'a), że za każdym razem, gdy mówię "look, guys" upamiętniam tego właśnie człowieka :)

środa, 4 listopada 2026

2514. Dobra ...

... środa. W pracy jestem podbudowana, odhaczam, pielęgnuję pomysły na spędzanie czasu po pracy. Po południu wyszliśmy z myszkami — pierwszy spacer po dłuższej przerwie był dziesięciominutowy, kotki wyraźnie marzły. Kochany wieczorem włącza muzykę, którą przywiozłam z Polski: zremasterowaną pierwszą płytę zespołu Ya Hozna oraz debiutancki album Ralpha Kamińskiego, Morze. W odruchu stygnącej żałoby po MyHeritage ściągnęłam na laptopa najnowszą wersję programu Gramps; okazało się, że samo wrzucenie gedcomu do nowej aplikacji jest banalnie proste, teraz tylko trzeba się rozejrzeć w możliwościach zabawki. Czytam Trylogię, jutro kończę, czytam Lalkę, jutro nie kończę. Dopiero teraz nadrabiam w sieci entuzjazm Amerykanów po opublikowaniu wyników wyborów połówkowych.

wtorek, 3 listopada 2026

2513. Honey, I'm back!

Ależ dzień męczący. Sama jestem sobie winna, bo jadłam byle co i miałam spadek energii tuż przed obiadem. W pracy od razu wpadłam w stertę finansów oraz nierozpakowane pudło z dobrami zamówionymi przed urlopem. Na dodatek ludzie do mnie przychodzili i czegoś chcieli, gdy ja miałam plan tylko siedzieć w excelu i nic nie gadać (przez cudze błędy w wypłatach oraz pogadanki niezaplanowane nie skończyłam tego, co sobie wymyśliłam, ale trudno, niech). Wychodząc wczoraj z budynku Mira nie zapomniała włączyć alarmu, za to zapomniała wyłączyć światło oraz ogrzewanie w mojej części Jamy. Nie ma tego złego — gdy po kawie nad książką w Pe przyszłam do biura, w źle ogaconej kanciapie zaskoczyło mnie przyjemne ciepło (Kochany miał dzisiaj ostatni dzień ciągu pracowniczego, więc i jemu kupiłam kawę + croissant). Po południu czekając na męża zadzwoniłam do mamy, rozmawiałyśmy chwilę sennie, obie zmęczone tym całym jeżdżeniem i nie jeżdżeniem, spaniem przerywanym, chłodem, interakcjami ...

... nawet teraz słowa mi uciekają, zdania się przestawiają, wydarzenia płyną. Naokoło obiadu biernie gapiłam się na Gosię składającą szafkę i miecia mordującego się z gołąbkami. Mam ogromną ochotę zajrzeć do książek, może prysznic wytrąci mnie ze stanu odrętwienia. Coś miałam jeszcze dodać, trudno, dodam jutro. Idę pozwijać skarpetki w kulki, zajrzeć do walizki, albo zdecydować niech stoi do jutra, wziąć prysznic, zapodać krem do stópek, sprawdzić co tam u Wokulskiego lub u Aslego.

2512. Day ten (pora wracać).

Po śniadaniu jeszcze raz poszłam na cmentarz, tym razem z tatkiem. Niektóre znicze były na wykończeniu, ale płomień nadal się tlił, nie było sensu robić ruchów dodatkowych. Przy okazji porozmawiałam sobie z tatą, który coraz bardziej skupia się na swoich problemach zdrowotnych, niektóre są prawdziwe, inne bardziej takie ... głowowe.

(Rozmawiałam na kamerce z Mirą, pokłóciła się z Saren i chciała się upewnić co do procedur. W sumie jest to raczej nieprofesjonalne, żeby zaczepiać człowieka w czasie jego wakacji, ale już trochę znam Mirę i jej objawy adhd. Mówię, potakuję, odmawiam sobie mentalnego przenoszenia się gdzie indziej, jeszcze nie, bo gdyż ...)






Mama zrobiła zupę pomidorową; sama jej nie lubi, więc wiem, że to głównie dla mnie. I tak zajadając zupę oglądałam powtórkę Very (podoba mi się bazowy pomysł stojący za tym serialem: starsza kobieta w głównej roli, normalna, nieprzebrana za obiekt seksualny. Mam ochotę wrócić do pierwszego sezonu w jakimś czasie intelektualnego obiboctwa). Wojciechowi bieleje nos, to chyba nic chorobowego, tylko starość. Ogólnie, wszyscy jedzą i śpią, oszczędzają energię na wypadek wojny.

(Off topic, uśmiechnęła mnie sprawa pewnego łódzkiego nagrobka, na którym wykuto napis Żyłem jak chciałem. No i chooy. Naprawdę, bez żartu, bardzo inspirujące)

Wyjechaliśmy na lotnisko około trzeciej. Ruch samochodów gęstniał w pobliżu większych miast, ale akurat był przeciwny do naszego kierunku, więc poszło dynamicznie i po przyjeździe do Wro mieliśmy czas na kawę ...


To nie była dobra kawa, smakowała jak parząchew, a nie była to parząchew (w tym temacie zrobiłam się jak francuski piesek). Rodzice dojechali bezpiecznie do domu zanim jeszcze zdążyłam wystartować. Lot był opóźniony o jakieś pół godziny. Zapowiadało się wprawdzie nieciekawie (pewna mama z nadruchliwą latoroślą bardzo sobie nie radziła z sobą samą w tej sytuacji), jednak podróż przebiegła bez zakłóceń, była nudna i zaskakująco krótka. Dublin drzemał pod niskimi chmurami ...

Gdy wydobywałam się z korytarza w sali przylotów, Kochany właśnie nadchodził ... o wpół do dwunastej jestem we własnym Kuchniosalonie. Mańka tak mnie atakuje z góry i z dołu, że dokończę pisać jutro rano.

Jutro rano: jak mi się nie chce!

niedziela, 1 listopada 2026

2511. Day nine.

Rodzice wyjechali do Hochkirk wcześnie rano. Gdy wracali, zamknęłam dom i wyszłam na spacer do cmentarza niosąc w torbie znicze dla cioci Stachy. Piękna była cisza przez cały dzień, rano przecinana nawoływaniami żurawi, czasami tak głośnymi, jakby ptaki stały tuż za płotem.

Zaszłam na cmentarz jeszcze dwa razy. Najpierw w południe, wyszłam chwilę za rodzicami. Zamiast mszy, ksiądz pomachał kropidłem, zaintonował kilka modlitw. Skoro było krótko, zostałam na całości, bez żegnania się i udawania, że coś tam mruczę pod nosem, trochę się rozglądałam, rozpoznałam parę osób, chyba nawet bardziej z pokolenia moich rodziców niż z własnego. Wieczorem przespacerowałam się z mamą (kiedyś łuna od zniczy górowała nad lasem, teraz jest raczej ciemno, mniej ludnie; po zachodzie słońca ludzka aktywność przybiera formę spotkań towarzyskich). 








Mój pobyt na DŚ dobiega powoli końca, odprawiłam się już w apce, ale nie jestem spakowana, rzeczy przemieszczają się chaotycznie; poniedziałek będzie jak druga niedziela, potem od razu wpadnę w tydzień jak śliwka w kompot. Poza lokalnym grobbingiem dzień był bardzo spokojny, zajadaliśmy się krokietami i bigosem, odkryłam w kredensie krówki smakowe na deser, zerkałyśmy z mamą na kolumbusy i fadery brałny (wypierałam politykę). Zaczęłam czytać Autumn Ali Smith oraz Trylogię Fossego, lektury dobre na podróż jesienią.

sobota, 31 października 2026

2510. Day eight.

Obrałam i starłam pieczarki słuchając Poranka Dwójki z Kędziorkiem. Wcześniej skończyłam czytać Morning and Evening Fossego (rodzice pojechali do Tcy na targ). Walczę z wczorajszym negatywnym myśleniem, chyba wiem, co mnie tak nakręciło — najbardziej sprawa pieniędzy pobranych z karty ... nie dlatego, że nie dostanę zwrotu, ale dlatego, że nie znoszę być manipulowana, od razu włącza mi się program kobiety z ostrym narzędziem ;) Przez to miałam mniej cierpliwości do rodziców, których idiosynkrazje znam i powinnam je puszczać mimo uszu. Poprawię się (a Kochany dzwoni mi przed swoją pracą, żeby jeszcze chwilę porozmawiać o Usz i jej relacjach z matką).

Smażenie naleśników to osobna przygoda, pierwszy raz zrobiłam zbyt puszyste ciasto, przez co mówiłam brzydkie wyrazy do patelni. 

Pojechaliśmy na cmentarz w Bargen, do Antoniny, prababci ze strony taty. Widać, że już nikt tam do niej nie zagląda, zresztą ogólnie to wygwizdów kiepsko połączony z cywilizacją (kilkakrotnie traciłam dostęp do sieci podczas rozmowy z Fredem, który miał akurat przerwę w pracy). Wracając wstąpiliśmy też na cmentarz w wiosce (zdarzenie typowo polskie: przerośnięty gość zignorował sygnały, że parkujemy i wciął się przed nas, na pewno dlatego, że nie zauważył ;) ... chamstwo wyhodowane w peerelu nieźle się ma w kolejnym pokoleniu). Ogólnie ... hm ... nie czuję nostalgii jutrzejszego święta jakotakiego. Prowincja mnie drażni, przypominają mi się różne małe świństwa ludu bożego.

Naleśniki się poprawiły, po południu dały się zawinąć w krokiety. Zerkałam na Columbo. W tv orędzie Tuska z okazji bijatyki o TK. Powoli czas już wracać do siebie.

piątek, 30 października 2026

2509. Day seven.

Dopadło mnie dzisiaj niechciejstwo pisarskie, nie mam ochoty analizować.

Pojechałam z rodzicami do Tcy: był obiad w barze mlecznym na Solnej oraz napitki kofeinowe w Kocie. Było sporo Fossego: niespodzianie przeczytałam jego krótki dramat I Am The Wind, poza tym oczywiście siedzę w tylko trochę dłuższym Morning and Evening (skończę jutro rano, przy smażeniu pieczarek). Zajmowałam sobie głowę refundacją MyHeritage, poza tym rano musiałam zerknąć w emilki pracownicze ... może to są powody słabszego nastroju? Może może. A może smętek listopadowy? A może na cmentarzu obserwacje, że niektóre rzeczy nie zmieniły się, i nie ma się co cieszyć, że inne i owszem? Spowolniona jestem, bigosowa.

czwartek, 29 października 2026

2508. Day six.

Zwierzątka domowo-ogrodowe są źródłem bezustannych obserwacji. Niuniusia głównie śpi (zazwyczaj w łazience), słabo już funkcjonuje, na poważnie przejęła rolę seniorki kociego rodu. Jaga chyba zdrowieje, dużo je, zaczęła porządkować swoje nastroszone futerko i powoli dołącza do czarnej bandy, która teraz składa się z Gosi i dzikiej Józki. A to inna dziewczynka, łatwo ją pomylić z Mruczysławem: 


Zosia bardzo urosła, najczęściej biega po ogródku (podobnie jak Mruczysław i Miauczysław) i nie pcha się pod aparat. Wojtek jest Grubym Wojtkiem, Rózia trzyma sztamę z Rozalką. Są jeszcze trzy koty-duchy, wpadające od sąsiadów. Pies jest jeden, tłusty, wesoły Feluś wypełnia swoją personą cały dom.

Ruszyliśmy się ze wsi w południe. Niedaleko, tylko do Korony, na zakupy i obiad. Do koszyka wpadły m.in. dwie doniczki z chryzantemami dla dziadka z Zirkwitz. W drodze do księgarni (sprawdzałam dostępność tego, co zwykle: najnowszego tłumaczenia Hjorth oraz komiksów Baranowskiego; ni ma) zatrzymałam się na stoisku Inglota (kremowy róż w sztyfcie w kolorze classic pink, 212). Siedliśmy też z rodzicami w Deserowni Cafe. Już wychodząc z hipermarketu mama stanęła przy W. Kruku; dostałam od niej w prezencie małe złote kolczyki-patyczki.

Po południu Vera 14.1, z Amandą Root. Po raz kolejny znika też pan Davenheim, 2.5. Na kanale History kocopoły o starożytnych kosmitach (seryjnie, ostatnio sprawdzam, czy wypowiadający się naukowcy są Amerykanami — jeśli tak, na wstępie przyznaję im trzy punkty ujemne z wiarygodności). 

Czytelniczo, po zakończeniu bibliotecznej Eileen, zaczęłam czytać Fossego, Morning and Evening (ebook z zasobów własnych, króciutki, dobry, jak zwykle wybitnie egzystencjalny).