Oto wielka tajemnica świni, zaintonował księżowskim głosem Fred o poranku, nie wiadomo kto tej świni to uczynił (to było à propos Broniowej zabawki znalezionej nieoczekiwanie na moim fotelu; w nocy odbywała się w Kuchniosalonie młodzieżowa impreza, ktoś przewrócił czajnik z wodą).
Kalem-Rory wrócił z wtorkowego niebytu z książką. W ten sposób w czytankach pojawiła się mi kolejna pilna konieczność (obiecałam egzemplarz oddać przed świętami).
W okolicach jedenastej poszurałam z Benkiem do Pe.
Kochany w tym czasie pojechał na NCT aż do El Paso, bo u nas za dużo petentów; Babcia jest ogólnie zdrowa, tylko trzeba jej porządnie zaklajstrować lusterko nadwyrężone w niedawnym zdarzeniu drogowym. I cóż ... wróciliśmy z Kochanym z miasta na wieś przed zachodem słońca, od razu wrzuciłam kurzynę do piekarnika, ale jakby nie chuchać i dmuchać, obiad był nie wcześniej niż po godzinie.
Myszy zadowolone, Fred kupił im kolejny drapak-konserwę (Mańka miała już sesję fotograficzną); poza tym w TK Maxxie Kochany znalazł coś dla siebie: kraciastą muchę (będzie uczył się wiązać).
Wyszłam na dwór w nadziei dostrzeżenia Małego Wozu, dla odmiany nie zobaczyłam i Wielkiego. Morze szumi w oddali niegroźnie, znajomo, sennie. Listopad przechybotał się na drugą stronę, czekam na przesilenie, ale bez dramatu, bo jest dobrze, tak mogę być.




























