2428. Schody.

ten tydzień będzie trudniejszy, zaczynają się schody,
audyt finansowy, rekrutacja, nudy społeczne,
a mnie od rana bolą stawy w dłoniach.

w środku dnia kończę Wbrew regułom Hjorth (PI, 2014).

Kochany tymczasem w domu, uspokajał koteczki, gdyż grzebacze przyszli
zamontowali nowy wyciąg kuchenny (alleluja) oraz inne ustrojstwa wentylacyjne
teraz mamy czekać na magika elektryka (wyciąg już chodzi, Krisowy patent nie do zdarcia)

wyciąg nastroił mnie bardzo pozytywnie do świata

już mi się chce dziury w ścianie łatać, malować i upiększać

kotecki:

1125. Domowa sobota.

Źle spałam i późno wstałam, Kochany jeszcze później, zresztą dlaczego by nie, skoro dla nas obojga jest to dzień wolny. Zatoki mi dokuczają, budzą w nocy i napędzają stracha, więc chociaż wylazło na nas słoneczko, dałam sobie spokój ze spacerem nad morze (nadal za bardzo wiało). Po południu miałam spotkanie z dr Pierzastą i sobota była w jakimś sensie temu podporządkowana, tzn. robiłam co mogłam, żeby nie zająć się przeglądem badań. Seminarka upłynęła w miłej atmosferze i poczuciu wspólnoty losów, potem Kochany wrócił z zakupów (z bukietem zielonkawych róż i kapciami dla mamy), mogliśmy zjeść obiad, zająć się swoimi sprawami. Przy okazji "zajmowania się" Fred mi powiedział, że miał kiedyś ksywę Carlos (głównie dlatego, że na Krisa mówili Santana); teraz się mi zdaje, że wiedziałam o tym wcześniej, zresztą czy nie brzmi to logicznie?

Był telefon do Kaś Matki Kotom (zaprasza nieustannie, kiedy w końcu dojedziemy?). Był telefon do Wu w sprawie Fredowego wyjazdu do Polski za czas jakiś (gadanie o pracy, bratanicach, nowym kocie). Wyzwanie krokowe leży, już nic się mi nie chce, ani filmu, ani książki, w grę wchodzi jedynie odmóżdżanie internetowe niższych lotów.

1032. Z kopyta (trzeba).

Wróciłam do szkoły w Polsce (jako uczennica). Wiedziałam, że gdzieś tam czeka na mnie Irlandia, ale na razie pilnie robiłam zadania, pisałam pamiętnik i przyjaźniłam się z Pawłem. Przyjaciel oddał bardzo ornamentalne zadanie domowe, stwierdzając, że potrzebuje dobrych ocen, ponieważ po zakończeniu semestru wyjeżdża do Australii. Pomyślałam, że mi też pora wyruszyć i gwałtownie się obudziłam. Dopiero wtedy przypomniało mi się, że Paweł nie żyje od 10 lat. To wcale nie był zły sen ...

Wcięłam owsiankę i wyjrzałam na świat. Słonecznie. Trzeba mi było ukierunkować myśli, zająć się studiami, czego próbowałam ze skutkiem marnym (Kochany wyjechał w kierunku Dublina, ja tymczasem grzebałam w sieci w poszukiwaniu rozumu, co mnie tak zmęczyło, że skończyłam kiwając się do piosenek Billy'ego Joela). Wieczór w końcu nadszedł, spotkanie z dr Pierzastą było spoko (ruszam z kopyta, bo innego wyjścia po prostu nie ma). Fred ma jutro wolne, wrócił z roboty po moim online spotkaniu, zjedliśmy obiad i małżonek zaczął oglądać pogrzebowe stroje jazzmanów. Rozmawiamy o wszystkim. Gra Impurity (1990), ulubiona płyta New Model Army Krisa.

717. Z Tobą zawsze jest lepiej.

W robocie papierologia. Ech, fajna ze mnie dziewczyna jest na całe szczęście, inaczej 15 razy rzuciłabym w Luizę kulkami papieru. Po powrocie do domu robimy obiadek, potem wymieniamy się z Kochanym cebulowymi pocałunkami i ze wzruszeniem oglądamy Historię kina w Popielawach (1998). Fred przygotowuje się do siedmiodniowego tygodnia pracy, który odpala mu jutro. Przy smażeniu krewetek na minikolację okazuje się, że psuje się wyciąg kuchenny. Kris zamontował go ekspresowo lata temu i zostawił Fredowi materiały, żeby Kochany sam go sobie obudował. Materiały gdzieś leżą, wyciąg się psuje, Kris nadal nie żyje. 

Na dobranoc nucę My Lovely Horse.

479. Przynajmniej piątek.

Miałam krótkie szkolenie w Centrum. Fred zrobił w tym czasie zakupy, potem razem pojechaliśmy do Costy po kawę na wynos i wróciliśmy do domu. Pogoda z rana była bardzo chłodna, ale w słońcu zrobiło się nawet przyjemnie.

Pipity się pięknie odbarwiły:

Ryszard tęskni już do prac ogrodowych, tutaj pomiędzy lawendą od Anny i kalią od Katlin:

O matko, jak ja cię kocham!, rzekłam mężowi, gdy podał mi obiad. Kulinarna pocieszka zrobiła mi dobrze (popołudnie było mętne, zatoki bardzo mi dokuczały i ogólnie nie czułam się za rewelacyjnie). Tom Waits dzięki płycie Blue Valentine (1978) wyparł mi w głowie męczący mnie od kilku dni dżingiel Tylko o nas Bukartyka. Podobno to jedyna płyta Waitsa, którą Kris lubił w całości. Na tyle, na ile znam Krisa z opowieści, nie dziwię się, okładka też mu się pewnikiem podobała.

Miłość blondynki (1965) Formana obejrzeliśmy z przerwami — Fred zaczepił naszą znajomą z Belfastu, żeby ją dopytać o wczorajsze rozruchy w mieście. Wieczorem wróciło rozdrażnienie i szum w uszach. Aaa, kotki.

350. Pierwszy grudnia.

Po naleśnikowo-powidłowym śniadaniu, z butami zawiązanymi metodą Krisa, poszłam z Fredem za rączkę na spacer. Było chłodno, ale spokojnie, na horyzoncie trzy statki, których ruchy zupełnie się mi pomieszały.

Gdy po południu siedziałam sobie w kuchni, małżonek wyszedł z sypialni z seledynową koszulką w rękach i oświadczył mi, że to miał być prezent dla mnie kiedyś tam z jakiejś okazji, ale prezent zapomniał się zapakować — koszulka z tyłu ma markowane guziczki, jest lniana i śliczna (Tahari), będzie czekała na nowy sezon letni.

Kot Rysio tymczasem bezczelnieje z dnia na dzień. Małżonek dłuższy czas obserwował przez okno samochód Anny, zaniepokojony, że bagażnik otwarty na oścież, a nie ma nikogo krzątającego się naokoło. W końcu Fred założył kaszkiet, opatulił się szalem i postanowił zapytać, czy sąsiadka nie zapomniała zamknąć samochodu. Spotkał ją jak wychodziła z ogródka. Nie zapomniała — do bagażnika wpakował się nasz kot, a Anna jest bardzo miła i nie chciała go przepędzać.

Zagadała do mnie dziś Martaszka, mówiąc mi to, co już wiem o Nerindze i Viki. Prędko się nie zobaczymy nad kawą i ciastkiem. Mąż nakarmił mnie stekiem, teraz reszta wieczoru będzie spędzona nad książką. Fred bębni w klawisze laptopa, kot Rysio śpi w moich nogach, cieszę się, że jest grudzień.

285. Indian summer.

Po wspólnym śniadaniu długi, przemiły spacer do morza i z powrotem przez wieś. W powietrzu latają pajęczyny i osiadają nam na głowach. Jakiemuś lokalesowi na spacerze z psem spodobały się buty Freda, to mu zaraz to powiedział. Był duży odpływ, więc zaszliśmy dalej po plaży, żeby eksplorować nową ścieżkę na wydmie. Ciepło i zaszalałam z golizną przedramion. Po spacerze zamiast obiadu był wyjazd na małe zakupy spożywcze, ucieszyłam się, że nareszcie znalazłam wit. D i folacynę w odpowiednim rozmiarze do połykania, zapas na jesień zrobiony :) Już w domu Fred pogadał telefonicznie z Elizabetą - wieki nie byliśmy u niej na zachodnim wybrzeżu, rozmowa się nie klei, czyli z synem Krisa mieszkać to nie miód i orzeszki. Mogę Fredowi powtarzać "a nie mówiłam", a on mnie, ale każdy jest dorosły i sam podejmuje decyzje. Poza tym spokój, dobry obiad, kot pogodzony z faktem spania w nocy w domu zalega na łóżku, choć okno otwarte. Kończę dzień krewetkami smażonymi na maśle, których zapach już się unosi w kuchni.

240-241. Ciepło i troski.

Czwartek.
Byłam bardzo dzielna prowadząc po południu do Slane i z powrotem. Kolejny duszny dzień. Po powrocie z przejażdżki i obiedzie siedzimy na trawniku, tak jak wczoraj. Fred twierdzi, że ogorzała mu od tego twarz, ja mam z kolei stopy indiańskie. 

Podobno sąsiadka spod czwórki powiedziała komuś z councilu, żeby sfotografowali nasz front garden (njus od Katlin). I sfotografowali, w czasie naszej nieobecności. Za to Anne po zmroku zapukała i dała nam w prezencie fancy kawę.

Wieczorem gra nam płyta Rolling Stonesów Aftermath (1966).

Piątek.
Znowu obudził mnie koszmar. Technicznie rzecz biorąc, obudził mnie Rysiu i jego pacająca łapka, bo tata wstał dziś pierwszy i jeść nie dał, więc chodzi o to, żeby nikt w domu nie spał i żeby patrzyli wszyscy na kota. Ale sen dobrze pamiętam. Dzisiaj to był sen o tym, że Fred palił papierosy. A wczoraj śniło mi się, że jestem w domu w Polsce i tamtejsza szkoła próbuje mnie wmanewrować w kościelny projekt. Hormony. To one odpowiadają za takie głupoty. Od lat mam ciężkie sny w pewnym momencie cyklu.

Z miłych rzeczy: przyszły zamówione kontakty, szybko i bezproblemowo, to lubię.

Przed południem w odtwarzaczu Singles The Smiths (1995). Potem znowu płyty Gallaghera. Rozmowa z fendera stratocastera Rory'ego przechodzi na Krisa Człowieka Anegdotę i to jak ukradł ze sklepu gibsona les paula, po czym uciekał na batavusie z gryfem wystającym jak lanca. Don Kichot na rowerze z ukradzioną gitarą pędzący przez miasto Boskoop.

A skoro już pobudziłem wszystkich:

Po obiedzie siedzimy na trawce przed domem, pozdrawiamy sąsiadów i robimy fotki zwierzątkom:

Słońce leniwie ale zdecydowanie zmierza ku zachodowi, gdy rozmawiam telefonicznie z mamą, a Fred z Usz. Wnioski: dobrze, że tu jesteśmy. Mama oświadczyła, że jeśli wygra milion, ucieka z tego popierdolonego kraju na Alaskę. Fred wkurzony informacjami o sprawie Wu, chce mieć irlandzkie obywatelstwo.

77. Du dududu dum ...

Przed południem słuchamy Rodrigo y Gabrieli Live: Manchester and Dublin (2004). Płytę Fred dostał kiedyś na swoje urodziny od Krisa. Poza tym raz słońce, raz deszcz. Małżonkowi udało się jednak odkurzyć w środku stary samochód na wypadek, gdyby ktoś chciał go od nas kupić. Do mnie w tym czasie zadzwonił pan z Intreo i zaczął mnie przesłuchiwać na poczet złożonego ponad dwa miesiące temu papieru. Jakoś nie wierzę w pozytywne zakończenie tej sprawy, ale tak mi to podbiło ciśnienie, że musiałam się uspokoić przeredagowywaniem mojego cv. A to z kolei zaowocowało tym, że zeźlona wywaliłam cały Microsoft Office 2013 i zainstalowałam Apache Open Office. Warto od czasu do czasu coś/kogoś usunąć. Od razu poczułam się lepiej. Z powodu Rodrigo y Gabrieli gra mi teraz w głowie Metallica. Obejrzeliśmy właśnie pierwszy odcinek Detektywa (2014). Dobrze się zapowiada. Po przerwie na pizzę (jakaś nowa z Tesco) odpalimy następny.

70. Ardgillan, Skerries, Nohavica.

Z domu trzeba w końcu wyjść. Padło na dwa miejsca, i tak jak powiedziałam Annie, która przyszła się przywitać, wyjedziemy i zobaczymy jak będzie (Anna wieszczyła pogorszenie pogody). Wyjechaliśmy z największymi przebojami Queen w tle. Dopiero zaczął się odpływ, Boyne prawie wychodziła z koryta. 

Ardgillan.

Trochę zimno, trochę wietrznie.

Po kawie pojechaliśmy w kierunku Skerries. W centrum turystycznym okazało się, że już nie załapiemy się na wejście do młynów. Przyjedźcie jutro, nie idźcie do pracy ;). Małżonek kupił torfowy krzyż św. Brygidy, oglądamy wełniane czapki, zacne filiżanki i ciasne, przytulne wnętrza.

Wiatraki łapiemy z daleka ...

... a nas w drodze powrotnej do naszego miasta łapie śnieg z deszczem. Jako soundtrack towarzyszą nam największe przeboje The Pogues. Kupujemy to i owo na obiad, wracamy do kota, który czeka przed drzwiami chociaż ma otwarte okno od strony ogródka.

Kometa — The Best of Nohavica (2013) leci, gdy Fred przygotowuje surówkę do steków z tuńczyka. Potem Tak mě tu máš (2012), gdy jemy późny obiad. Mój mąż wzrusza się nawet wtedy, gdy całuję go po zjedzeniu surówki z porem. Płyty zaprowadzają melancholię i dużo rozmawiamy o Krisie. Szkoda Krisa. Późno w nocy jeszcze więcej Nohavicy z youtube'a. Przed tym kupiłam bilety — wspólnie wylatamy na urodziny babci. Jestem taka szczęśliwa.

65. Kawy!

No i proszę, jak człowiek zacznie dzień od przelecenia się na odkurzaczu, to potem puls jak ta lala. Fred od rana w pracy, a przed dziesiątą (9:56), jak obiecał, przyjechał Dennis czyli Pan Od Bojlera. Wymienił jeden wihajster od zbiornika (bo może chodzi o ciśnienie) i dwa wihajstry od zapłonu (bo może się zepsuły). No hundred percent science, but it may work. Dłubał ponad godzinę, gadaliśmy przy okazji o taniej Polsce (Kraków) i granicy z Północną. Rysiu przypilnował pana, żeby gość sobie nie myślał, że kot jest jakiś przybłęda, czy coś. Od rozmowy nawet zaczęłam pełniejszą piersią oddychać przez zakitolony nos, a nad wsią pokazało się słońce. Chleba z chrzanem! Kawy!
___
edit 21:05 Dream Theater w weekend grali we Wrocławiu, a dzisiaj w naszym domu ;), album Falling Into Infinity (1997). Fred mówi, że poznał ten zespół dzięki Krisowi, który próbował ich kawałki na gitarze.

Katar nadal okropny.
___
edit 22:10 Album Chaos A.D. Sepultury (1993). Zespół z Brazylii. Coś jak Behemoth z Polski ;D

9. Patenty Krisa.

Dzięki anabelle zaczęłam dzień od Bacha i koncertu na obój i skrzypce c-moll BWV 1060R. Ostatnio jest tak, że budzę się, uchylam okno i wołam kota (jeśli go już nie ma na chacie), daję  mu jedzonko, sobie robię zieloną herbatę z pomarańczą. Fred wstaje później i lubię mu robić mocną kawę, taką z dripa. W międzyczasie odpalam komputer i odwiedzam obserwowane blogi. Czasami powodem odwiedzin są tylko zabawne statystyki.

Na zewnątrz słychać wiatr i faktycznie nasz irlandzki domek wychładza się na zimę — zauważam, że podgrzewacz przy prysznicu wydaje się działać coraz słabiej. To mi przypomina o patentach Krisa o których rozmawialiśmy z mężem późnym wieczorem. Fred wyliczał: zamontowany okapnik, klamki do okienka w łazience przemontowane z kominka, kiszone ogórki w sałatce z pora, dodawanie cebuli do startej marchewki. Ale teraz najbardziej doceniamy pomysł z kocem elektrycznym wsuwanym na zimę pod prześcieradło. Kris miał naprawdę talent do wymyślania r z e c z y. Szkoda, że był też rąbnięty w głowę i przez to już go nie poznam. Zimą, gdy wskakuję do nagrzanego przez kocyk łóżka, celebruję pamięć o nim.

Postscriptum #5.

12:35
— To jest dobry dzień, kochanie.
— Tak. Taki jasny, potwierdza małżonek.
___
Do wczesnego obiadu przygrywa nam album Takk... islandzkiego Sigur Rós (2005). Później Stationary Traveller Camel (1984) — ostatni utwór był ulubionym kawałkiem Krisa — i In the Court of the Crimson King King Crimson (1969).

Przez sporą część dnia oglądam archiwalne (od 2006 roku) zdjęcia Freda z gór, przyglądam się przechodniom, czy gdzieś tam nie mijaliśmy się na szlaku. Fotki z Zacieraliów'12 utwierdzają mnie w dumie — szwagry i małżonek wymiatają pod wieloma niepojętymi względami.

W domowym kinie Skazani na Shawshank z Timem Robbinsem (1994) — ma swoje bardzo dobre momenty, choć kultem już się dziwię. Trochę się martwimy, że Wu ten film też się podobał.