764. Kolejny dzień stycznia.

Tata i babcia Mania, oboje w dobrych nastrojach, mama nieobecna (dzień pomylił mi się z sobotą, a jest środek tygodnia) — zadzwoniłam, wymieniliśmy uwagi aktualizujące. Tatko twierdzi, że od mojego wyjazdu nie je słodyczy i ćwiczy, babcia doskonale pamięta, który mamy rok i ile już dziadek nie żyje.

W południe podjechaliśmy z Kochanym na naszą plażę, potem do portu po dwie porcje chowdera. Pogoda nie była nadzwyczaj rewelacyjna, uporczywa chmura cały czas paćkała na nas deszczem. Zupę zjedliśmy w domu i Fred poszedł się położyć, żeby wyleżeć ból pleców.

Bimbałam sobie dzisiaj uroczo, trochę czytałam, słuchałam wykładu, szukałam narcyzów po sklepach internetowych (wszystko wszędzie wykupione, do diaska). Zatoki się odezwały, więc drzemeczka popołudniowa była. Na późny nibyobiad pieczony sea bass (okoń morski), potem Fred zabrał się za oglądanie Europy, Europy (niby, że na ten ból pleców, chociaż tak naprawdę to musi wrócić do pływania), gdy tymczasem ja przeszłam w stan weekendowego leżakowania z laptopem. Zupełnie już po jedenastej wieczorem Anne do mnie zamessengerowała z prośbą (dawno nie rozmawiałyśmy, więc się ucieszyłam). Jej koty widuję rzadko, ale jeść potrzebują, sasiadka chce mi dać klucze na wypadek, gdyby Majkel miał kłopot z zawinięciem do portu, a ona była zbyt daleko, aby wrócić im na ratunek. Przez chwilę przemknęło mi pytanie dlaczego Anne nie poprosiła o to Katlin, może i poprosiła zresztą. No cóż, faktycznie mając klucz można się natknąć na sąsiada w stanie nieciekawym w jego własnym salonie, ale nie będę tego teraz rozbierała na części, zgodziłam się oczywiście. 

Przy okazji Anne napomknęła, że małżonek mój jest najbardziej stylowo ubranym panem w naszej wsi. Zgadzam sie z nią, jest to fakt niepodważalny. Do tego i wielu innych tematów pewnie powrócę jutro, teraz pora spać, zakończyć miły dzień.